ศาลรัฐธรรมนูญรับคำร้อง คลี่ปมท้าทายอำนาจป.ป.ช.คดีอัลฟ่า6

เมื่อวันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2569 ศาลรัฐธรรมนูญมีมติรับพิจารณาคดีตามคำร้องที่ศาลปกครองกลางส่งความเห็นของผู้ฟ้องคดี ขอให้วินิจฉัยว่า พระราชบัญญัติประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการป้องกันและปราบปรามการทุจริต พ.ศ. 2561 มาตรา 48 วรรคหนึ่งและวรรคสาม และมาตรา 192 วรรคสอง ขัดหรือแย้งต่อรัฐธรรมนูญ มาตรา 3 วรรคสอง มาตรา 26 มาตรา 63 และมาตรา 234 วรรคสอง หรือไม่

ผู้ฟ้องคือ นายขจรศักดิ์ เจริญโสภา อดีตผู้ว่าราชการจังหวัดตรัง ซึ่งยื่นคำร้องตามรัฐธรรมนูญ มาตรา 212

ศาลมีคำสั่งให้นำพยานหลักฐานในคดีตามคำวินิจฉัยที่ 8/2568 เฉพาะส่วนที่เกี่ยวข้อง มาใช้ประกอบการพิจารณา พร้อมกำหนดให้หน่วยงานหรือบุคคลที่เกี่ยวข้องจัดทำความเห็นและส่งเอกสารหลักฐานภายใน 15 วัน

ปมกฎหมาย ป.ป.ช. กับอำนาจลงโทษวินัย

สาระสำคัญของคดีอยู่ที่บทบัญญัติของกฎหมาย ป.ป.ช. ซึ่งกำหนดให้ผู้บังคับบัญชาต้องลงโทษทางวินัยร้ายแรงตามมติชี้มูล โดยใช้สำนวนไต่สวนของ ป.ป.ช. และไม่ต้องสอบสวนข้อเท็จจริงเพิ่มเติม

ประเด็นโต้แย้งจึงพุ่งไปที่หลักความได้สัดส่วนตามมาตรา 26 และหลักนิติรัฐตามรัฐธรรมนูญ ว่าการบังคับลงโทษโดยไม่มีขั้นตอนสอบสวนซ้ำในฝ่ายต้นสังกัด กระทบสิทธิข้าราชการหรือไม่

คดี “อัลฟ่า 6” จุดเริ่มต้นความขัดแย้ง

คดีนี้สืบเนื่องจากกรณีจัดซื้อเครื่องตรวจหาวัตถุระเบิด “อัลฟ่า 6” เมื่อปี 2551 ขณะนายขจรศักดิ์ดำรงตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มงานยุทธศาสตร์การพัฒนาจังหวัด สำนักงานจังหวัดยะลา และเป็นประธานกรรมการจัดซื้อ

ต่อมา คณะกรรมการป้องกันและปราบปรามการทุจริตแห่งชาติ (ป.ป.ช.) มีมติชี้มูลความผิดทางอาญาและวินัยร้ายแรงในปี 2564 หลังการไต่สวนยาวนานกว่า 10 ปี

อย่างไรก็ดี ก่อนหน้านั้นศาลมีคำพิพากษาถึงที่สุดว่า บริษัทผู้ขายได้ฉ้อโกงจังหวัดยะลา และให้คืนเงินแก่รัฐ

เมื่อ 4 ตุลาคม 2566 นายขจรศักดิ์ยื่นหนังสือลาออก  เพื่อเข้าสู่กระบวนการต่อสู้คดี โดยระบุว่าการบังคับลงโทษตามมติ ป.ป.ช. อาจทำให้ไม่สามารถกลับเข้ารับราชการได้ แม้ภายหลังศาลปกครองจะวินิจฉัยเป็นคุณก็ตาม

ขณะเดียวกัน นายสุทธิพงษ์ จุลเจริญ ปลัดกระทรวงมหาดไทยในขณะนั้น ระบุว่าเป็นการดำเนินการตามขั้นตอนกฎหมาย และยังสามารถใช้สิทธิอุทธรณ์คำสั่งทางปกครองได้.
ที่มาประกอบเนื้อหาข่าว : สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ (คลิก)