กลุ่มเก้ามกรากอดน้องผู้กำพร้า

โดย...โยโมทาโร่

เช้าวันหนึ่งที่มูลนิธิมิตรมวลเด็ก คุณพ่อคุณแม่หลายคนกำลังอุ้มลูกเล็กเดินเข้าไปด้วยกันในมูลนิธิ ในสายตาคนภายนอกคงเห็นเป็นเรื่องชินตาที่จะมีคนนำเด็กกำพร้ามาส่งที่มูลนิธิ แต่วันนั้นแตกต่างกันออกไป เพราะพวกเขากำลังนำตุ๊กตาและสิ่งของเครื่องใช้สำหรับเด็กๆ มาบริจาคในนามของกลุ่มม้าน้อย 9 มกรา 57 (facebook.com/groups/baby andmamapapa)

เป็นกลุ่มที่มีลูกเกิดในวันเดือนปีเดียวกัน มีสมาชิกกว่า 50 ครอบครัว ซึ่งพวกเขารู้จักกันผ่านกลุ่มเฟซบุ๊ก เพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์ในการเลี้ยงลูกที่เกิดวันเดียว และแลกเปลี่ยนความคิดเห็นและวิธีเลี้ยงลูกที่แตกต่างกันออกไป จนถึงเวลาครบรอบวันเกิดของเด็ก จึงเกิดความคิดขึ้นว่าน่าจะทำบุญร่วมกัน บริจาคสิ่งของให้กับเด็กกำพร้า

นันทพร นิ่มขำ คุณแม่ของน้องกัปตัน ด.ช.พีรวิชญ์ นิ่มขำ ตัวแทนกลุ่ม บอกกับเราว่า “ตอนที่รู้ว่าแม่ๆ ในกลุ่มอยากทำบุญที่ให้กับเด็กกำพร้าเมื่อลูกเราอายุครบ 1 ปี รู้สึกดีใจมาก เพราะตัวเองไม่ค่อยได้มีโอกาสไปทำบุญกับมูลนิธิเด็กสักเท่าไร

จึงเข้าไปเสิร์ชดูหลายที่แล้วนำมาโหวตกัน จนทุกคนลงมติว่าให้ไปที่มูลนิธิมิตรมวลเด็ก พอดีกับทางแม่ๆ ส่งลิงก์บ้านเด็กกำพร้ามาให้ดู ทำให้เรารู้สึกใจหายมาก นึกถึงลูกเราว่าดีนะที่เขายังมีเรา แต่เด็กๆ เหล่านั้นพ่อแม่ทิ้งพวกเขากันได้ยังไงนะ แล้วตอนจบของลิงก์นั้นก็ชวนร่วมกันบริจาคหมอนกอด

แต่หมอนมีราคาค่อนข้างสูง กับเงินบริจาคของกลุ่มไม่ได้สูงมากนัก อาจไม่พอกับความต้องการของเด็กๆ จึงเปลี่ยนใจ หันมาซื้อตุ๊กตาไปบริจาคแทน

“ตอนที่เข้าไปถึงมูลนิธิ มีเด็กๆ กำลังเล่นกันอยู่ ก็ยังไม่รู้สึกอะไร แต่พอมาเจอเจ้าหน้าที่ที่ออกมาต้อนรับและเล่าประวัติของเด็กๆ ทำให้เรารู้ว่าแม่ของเด็กๆ ส่วนใหญ่ถูกกดขี่ บ้างถูกทำร้ายขณะท้อง ซึ่งเด็กๆ แต่ละคนจะมีปัญหาไปคนละแบบ เห็นเด็กเหล่านี้วิ่งเล่นสนุกสนาน แต่จริงๆ แล้วแววตาพวกเขาเศร้ามาก ทำให้เรารู้สึกอยากจะช่วยเขา ให้เขามีชีวิตที่ดีกว่านี้ ผึ้งอยากให้คนเป็นพ่อเป็นแม่นึกถึงจิตใจของเด็กสักนิด ก่อนที่จะคิดทำอะไรลงไป เพราะถ้าเราทิ้งเขาแล้ว เขาขาดความรัก ความอบอุ่น อนาคตก็จะเป็นปัญหาของสังคมอีก”

กิจกรรมระหว่างการบริจาคไม่มีอะไรมากมาย เพียงแค่มอบสิ่งของบริจาค เจ้าหน้าที่ก็จะพาไปพบเด็กๆ ข้างในห้อง ซึ่งเด็กแต่ละคนนั้นแม้จะเป็นเด็กกำพร้า แต่พวกเขาก็เป็นเด็กที่มีมารยาท เชื่อฟังผู้ใหญ่ อาจจะดื้อบ้าง ซนบ้าง ก็ตามประสาเด็กๆ แต่สิ่งที่ทุกคนที่เข้ามาสถานสงเคราะห์เด็กทุกที่ประสบก็คือ การร้องขออ้อมกอดจากพวกเขา

เจ้าหน้าที่ประจำมูลนิธิ เล่าว่า เด็กๆ ที่มูลนิธิมิตรมวลเด็กส่วนมากจะเป็นสถานที่พักรอคุณพ่อคุณแม่ที่อยากจะรับเลี้ยงเด็กกำพร้าสักคนมาดูตัวและทำเรื่องขอพวกเขาไป เด็กๆ จึงหมุนเวียนสับเปลี่ยนอยู่ตลอด ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นชาวต่างชาติที่ไม่สามารถมีลูกได้ และต้องการบุตรบุญธรรมสักคน

เด็กๆ ทุกคนที่นี่นั้นน่าสงสาร ส่วนใหญ่พวกเขามักเกิดจากปัญหาการตั้งครรภ์โดยไม่พร้อม บางรายคุณแม่พยายามกินยารีดเด็กออกแต่ก็ไม่ออกสุดท้ายก็ออกมาเป็นเด็กพิการ หรือไม่ก็เป็นออทิสติก ในสายตาคนนอกอาจจะคิดว่าเหมือนการขายเด็กให้ต่างชาติ แต่ที่จริงแล้วเราต้องรู้ว่าสถานสงเคราะห์เด็กไม่ใช่สถานที่ที่ดีสำหรับเด็กๆ เลย พวกเขาจำเป็นต้องมีบ้าน มีครอบครัว มีคนที่ให้ความรัก ความอบอุ่นแก่เขาอย่างเต็มที่ และเมื่อมีคนมอบโอกาสนั้นให้แก่พวกเขาเราก็ควรสนับสนุน ซึ่งเรามีการตามผลทุกปีว่าเด็กๆ มีความเป็นอยู่อย่างไร ถ้าพวกเขาไม่มีความสุข ถูกทำร้ายจากพ่อแม่ใหม่ เราก็จะนำเขากลับมา

ท้ายสุด ศิรินาท นาเหนือ คุณแม่น้องอั่งเปา ด.ญ.ชนาภาลักขณารักษ์ พูดถึงความรู้สึกหลังเสร็จกิจกรรมครั้งนี้ว่า หลังจากที่ได้รับรู้เรื่องราวส่วนหนึ่งในสังคม ได้เล่นกับเด็กๆ ได้อุ้มพวกเขา ทำให้รู้ว่าสิ่งสำคัญสำหรับเด็กมากที่สุด คือ ความรัก ความอบอุ่นจากครอบครัวเท่านั้น