อย่าแก้ปลายเหตุ

กำลังกลายเป็นปัญหาวนเวียนเป็นงูกินหางไปแล้ว สำหรับนโยบายก๊าซปิโตรเลียมเหลว หรือแอลพีจี

ที่กระทรวงพลังงานกำหนดราคาขายที่แตกต่างกัน โดยหากขายให้ครัวเรือน จะมีราคาเพียง 18.13 บาท/กก. แต่เมื่อขายให้ภาคขนส่ง จะอยู่ที่ 21.38 บาท/กก. หรือแพงขึ้น 3 บาท และเมื่อขายให้ภาคอุตสาหกรรม ราคาจะสูงสูง 30.13 บาท/กก. แพงกว่าขายให้ภาคครัวเรือนถึง 11 บาทเศษ

ราคาขายที่แตกต่างกันอย่างมากมายนี้ กระตุ้นให้โรงบรรจุก๊าซ หรือผู้ประกอบการบางรายบางกลุ่มลักลอบยักย้ายเอาแอลพีจีที่ควรจะขายให้ภาคครัวเรือนไปขายให้ภาคขนส่งหรือภาคอุตสาหกรรมแทน และบางส่วนก็ลักลอบไปขายประเทศเพื่อนบ้านอีกต่างหาก

สาเหตุที่รู้ว่ามีการทุจริตมียอดใช้แอลพีจีพุ่งสูงกว่าปกติ 1415% ในปีที่ผ่านมา ซึ่งกรมธุรกิจพลังงานเห็นว่าสูงเกินปัจจัยพื้นฐานทางเศรษฐกิจ และโรงงานมีการบรรจุก๊าซหุงต้มสูงกว่าปกติถึงวันละ 1 ล้านตัน

แต่ทั้งที่รู้ว่า ราคาคือปัจจัยหลักที่สำคัญที่สุดที่ทำให้มีการลักลอบไปขายผิดประเภท แต่กระทรวงพลังงานกลับแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ เช่น การชะลอการออกใบอนุญาตโรงบรรจุก๊าซ การออกตรวจตราบรรดาโรงบรรจุก๊าซ เป็นต้น ซึ่งเมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจออกตรวจโรงงานบรรจุก๊าซตามข้อมูลของกระทรวงพลังงาน ก็พบเพียงโรงงานที่สุ่มเสี่ยงทุจริตเท่านั้น ไม่สามารถจับกุมใครได้

ความพยายามข้างต้น นอกจากจะแก้ปัญหาไม่ได้แล้ว ยังทำให้รัฐต้องสูญเสียเงินภาษีต่อไป และแทนที่เงินภาษีก้อนนี้จะช่วยให้ภาคครัวเรือนได้ใช้ก๊าซหุงต้มราคาถูกตามที่ตั้งใจไว้ ผู้ได้รับประโยชน์กลับเป็นภาคขนส่ง อุตสาหกรรม และประเทศเพื่อนบ้านแทน

ความจริงแล้วรัฐบาลโดยกระทรวงพลังงาน และคณะกรรมการนโยบายพลังงานแห่งชาติก็รู้ว่า ต้นเหตุปัญหามาจากการกำหนดราคาที่แตกต่างกันอย่างมาก วิธีที่จะแก้ คือการปรับราคาก๊าซแอลจีพีภาคครัวเรือนตามแผนที่วางไว้ เพื่อลดแรงจูงใจในการทุจริต

แต่กระทรวงพลังงานกลับประกาศตรึงราคาแอลพีจีภาคครัวเรือนไปอีก 3 เดือน คือจนถึงสิ้นเดือน มี.ค.นี้ และหลังจากนี้ก็คงตรึงราคาต่อไปอีกเรื่อยๆ เหมือนการตรึงราคาน้ำมันดีเซล

ปัญหาจึงไม่มีวันจบ เพราะเมื่อราคาจูงใจให้ทุจริต ขณะที่เจ้าหน้าที่ก็ตรวจสอบพอเป็นพิธี และจับไม่ได้ไล่ไม่ทันบรรดาผู้ประกอบการ การลักลอบไปขายผิดประเภทก็คงยังดำเนินต่อไป

เห็นแล้วเสียดายเงินภาษีจริงๆ