ตอนจบของสัปดาห์ไม่ซื้อ

...หนูดี – วนิษา เรซ

เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว หนูดีเขียนเชิญชวนแฟนคอลัมน์ทุกคนมาร่วม “สัปดาห์ไม่ซื้อ” กัน โดยสัปดาห์นี้ไม่ใช่ว่าเราจะไม่ซื้อของใดๆ เลย แต่เป็นการ “ไม่ซื้อในสิ่งที่ไม่จำเป็นต่อความสุขระยะยาวในชีวิต” ค่ะ ดังนั้นเรายังสามารถซื้อหาสิ่งของ อาหาร เครื่องใช้ได้ตามปกติ แต่เป็นการซื้อที่เราใช้สติมากกว่าปกติก็เท่านั้นเอง

พอมานั่งสังเกตการใช้ชีวิตในเมืองไทยจริงๆ แล้ว ก็พบว่าเมืองไทยที่ใครๆ ว่าค่าครองชีพถูกนั้น เอาเข้าจริงๆ แล้วไม่ถูกหรอกค่ะถ้าเราใช้เงินไม่เป็นและไม่ระมัดระวังในการกินและการจับจ่าย เมื่อเปรียบเทียบกับเมืองใหญ่เมืองอื่นๆ ในโลก หนูดีพบว่า หากเราไม่ทำอาหารกินเอง และคอยพึ่งพาร้านอาหารทุกมื้อ ต่อให้เป็นเมืองที่ “ค่าครองชีพถูก” แค่ไหน ก็แพงได้เหมือนกัน โดยเฉพาะร้านอาหารดีๆ ที่กินในกรุงเทพฯ ทีไร หนูดีพบว่า ราคาแพงไม่ต่างจากร้านในนิวยอร์ก ปารีส หรือโตเกียวเลย ส่วนการทำอาหารกินเอง ถ้าเลือกวัตถุดิบไม่เป็น ก็แพงไม่แพ้กินอาหารนอกบ้าน ยกตัวอย่างสำหรับคนที่ชอบกิน “กวาคาโมลี” อย่างหนูดี (ผลอโวคาโดบดผสมกับน้ำมะนาวและเกลือ เป็นอาหารเม็กซิกันที่อร่อย มีประโยชน์จากวิตามินอี และทำง่ายเหลือเชื่อ) ถ้าวันไหนมึนๆ หยิบอโวคาโดแบบมั่วๆ มา จะได้อาหารถ้วยเล็กๆ นี้ราคาสูงถึง 500 บาท เพราะไม่ทันมองว่าเป็นอโวคาโดนอก แต่พอได้บทเรียนก็เลือกของโครงการหลวง กิโลกรัมละ 60 บาท สรุปว่าได้ดิปถ้วยนี้ ราคาแค่ 30 บาทเท่านั้นเอง

ความฉลาดเรื่องเงินหนูดีมองว่า มันมีสองส่วนหลักๆ ส่วนแรก คือ การใช้จ่ายอย่างฉลาด เปรียบเทียบราคา เปรียบเทียบอายุใช้งาน และเปรียบเทียบคุณภาพ ซึ่งเป็นสิ่งที่คนไทยทำเก่งอยู่แล้ว หากมีแข่ง “ช็อปปิ้งอย่างฉลาด” กันในโลก หนูดีว่าคนไทยติดอันดับต้นๆ แน่ เพราะเราถูกสอนมาให้ต่อรองราคาเปรียบเทียบหลายๆ เจ้า แต่ปัญหาของเราก็คือ ถ้าเปรียบเทียบราคากับคุณภาพแล้ว ราคาถูกก็มักซื้อเลยแล้วก็เลยกลายเป็นคนกลุ่ม “มีของล้นเกินในบ้าน” จัดอย่างไรก็รก เพราะของเยอะมาก แถมของส่วนใหญ่ก็ไม่ได้ใช้บ่อยอีกด้วย ที่ดูเหมือนประหยัดเก่ง พอรวมๆ ราคากันแล้ว เลยไม่รู้ว่าประหยัดหรือฟุ่มเฟือยกันแน่

ประเด็นการซื้อเฉพาะที่ใช้เท่านั้น และควรเป็นการใช้ในระยะสั้นด้วย เพราะการซื้อเผื่อ เช่น ซื้อชุดนี้เผื่อผอมแล้วจะใส่ได้ หรือซื้อชุดราตรีนี้ดีกว่าเผื่อต้องไปงานไหน ปัญหาคือ เราอาจจะไม่ผอมในเร็ววันนี้ หรือกว่าที่เราจะได้ไปงานราตรีสักแห่งหนึ่ง ชุดนั้นอาจจะ “เอาต์” ไปแล้วก็ได้ (ยกเว้นเราซื้อชุดสีดำแบบคลาสสิกไว้ อันนี้ค่อนข้างคุ้มและซื้อล่วงหน้าได้) ค่ะ หรือแม้กระทั่งอาหารแห้งในครัว หากไม่ระวังให้ดี ครัวเราจะกลายเป็นห้องสะสมอาหารหมดอายุ ซึ่งตอนนี้บ้านของหนูดีมีกฎว่า ห้ามซื้อสิ่งที่จะไม่กินภายในหนึ่งสัปดาห์ และกินให้หมดทุกครั้ง วิธีนี้นอกจากลดการใช้เงินได้มากแล้ว เราพบว่าไม่มีของหมดอายุในครัวอีกเลย