สภาวธรรมทางจิต...ผลจากภาวนา...คำถามจากชาวพุทธในอินเดีย (ตอน๒)

“...สภาวธรรมหรือสังขารธรรมเหล่านั้น ไม่เที่ยงหนอ! หากเข้าไปยึดมั่นยึดถือก็ย่อมนำมาซึ่งความทุกข์หนอ!

โดย...พระอาจารย์อารยะวังโส

“...สภาวธรรมหรือสังขารธรรมเหล่านั้น ไม่เที่ยงหนอ! หากเข้าไปยึดมั่นยึดถือก็ย่อมนำมาซึ่งความทุกข์หนอ! เพราะความไม่สมประสงค์ไม่สมปรารถนาที่จะให้เป็นไปตามต้องการ ทั้งนี้เพราะสภาวธรรมทั้งหลาย สภาพธรรมทั้งปวงทั้งในโลกียะและโลกุตตระ”

ปุจฉา : ก่อนหน้านี้ ข้าพเจ้าเคยปฏิบัติภาวนาประมาณ ๖๗ ชั่วโมง แต่ปัจจุบันนี้ได้ยุติแล้ว ข้าพเจ้าสัมผัสถึงพลังบางอย่าง (Sense) ที่ไม่สามารถมองเห็นได้ และรู้สึกว่ามีใครบางคนกำลังบีบ/กดศีรษะอยู่และรู้สึกหนัก บางครั้งก็รู้สึกเหมือนว่ากำลังมีอะไรเกิดขึ้นในศีรษะ ช่วงหลังมานี้ ข้าพเจ้าจะรู้สึกเหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างกำลังเข้าไปในปากของข้าพเจ้าเวลาที่นั่งสมาธิ แล้วเวลาที่ข้าพเจ้าไปเยี่ยมเยียนผู้ปฏิบัติอื่นๆ ก็จะรู้สึกว่าโดนพลังที่มองไม่เห็นเหล่านั้นเข้ามา Attack แล้วร่างกายของข้าพเจ้าก็จะเริ่มหมุน

ปัจจุบันนี้ ข้าพเจ้ารู้สึกว่าตัวเองสุขภาพไม่ดี ไม่ค่อยสบาย และอ่อนเพลีย ไม่ทราบว่ามีทางแก้ไขอย่างไรค่ะ?

โปรดช่วยข้าพเจ้าด้วย กรุณานำข้อความเหล่านี้กราบเรียนกูรูจีด้วยค่ะ ข้าพเจ้าจะรอคำตอบจากท่าน กรุณาตอบกลับโดยเร็วที่สุด...

นางวันทนา ซิมังค่า

วิสัชนา : ทำให้เป็น... และทำให้เกิดขึ้นได้ตามประสงค์ก็ย่อมเป็นไปได้ทั้ง ๒ อย่าง สำหรับการปรับสภาพคุณภาพของสมาธิให้สูงขึ้น จากสมาธิปริยายชั้นต่ำ สู่สมาธิปริยายชั้นสูง... ดังปรากฏเป็นหลักฐานให้นักปฏิบัติได้พิจารณาในการเจริญภาวนาตามหลักอานาปานสติ ๑๖ ขั้น ซึ่งเป็นกระบวนการปฏิบัติไปอย่างพร้อมๆ กันทั้งสมถะและวิปัสสนาญาณ โดยกำหนดสติรู้ลมหายใจเข้าออก เป็นกรรมฐาน เมื่อทำให้มากเจริญให้มาก กับการกำหนดสติรู้ลมเข้าออกอย่างต่อเนื่อง ก็จะให้ผลสมบูรณ์ในคุณภาพจิตอันมีสติเข้มแข็ง

หมายถึง การปรากฏอำนาจสมาธิในจิตดวงนั้น ซึ่งรวมเข้าสู่ความเป็นหนึ่งด้วยสติที่บริสุทธิ์ จนสามารถใช้งานในการตามดู ตามรู้ ตามเห็น ในสภาวธรรมที่ปรากฏขึ้นในกายภาพที่เรียกว่า กายสังขาร และในสภาวธรรมที่ปรากฏขึ้นในจิตภาพที่เรียกว่า จิตสังขาร นี้ได้ และสามารถเข้าไปดู ตามไปรู้ ในความเป็นจริงของสังขาร หรือสังขารธรรมทั้งหลายที่ปรากฏสืบเนื่องจากความสัมพันธ์ระหว่างกายจิตได้

โดยสามารถพิจารณาเห็นในความเป็นจริงดังกล่าวที่ปรากฏขึ้น มีอยู่ และดับไปได้ว่า ...สภาวธรรมหรือสังขารธรรมเหล่านั้น ไม่เที่ยงหนอ! หากเข้าไปยึดมั่นยึดถือก็ย่อมนำมาซึ่งความทุกข์หนอ! เพราะความไม่สมประสงค์ไม่สมปรารถนาที่จะให้เป็นไปตามต้องการ ทั้งนี้เพราะสภาวธรรมทั้งหลาย สภาพธรรมทั้งปวงทั้งในโลกียะและโลกุตตระ ล้วนแล้วแต่เป็นไปตามเหตุตามปัจจัย อันให้เห็นสภาพที่เกิดขึ้นมาเอง ดำรงอยู่ตามสภาพธรรมของมัน ไม่มีใครเป็นใหญ่ หรือไม่มีใครที่จะมาบังคับควบคุมให้มันเป็นอย่างนั้น...ให้เป็นอย่างนี้ได้

ทั้งนี้ เพราะสภาพธรรมทั้งหลายรวมถึงรูปนามหรือขันธ์ ๕ อันเป็นสมมติว่าเป็นเรา เป็นตัวตนของเรานั้น แท้จริงมิได้มีเป็นเรา เป็นของเรา หรือเป็นตัวตนของเราเลย ทั้งนี้ เพราะสภาพธรรมที่ปรากฏเกิดขึ้น มีอยู่ สืบเนื่องการเจริญวัย จนเข้าสู่ความเสื่อม และต้องแตกหักสูญสลายไปในที่สุด จึงไม่เป็นไปตามที่เราเคยยึดถือว่า เป็นสัตว์ ตัวตน บุคคล เรา เขา หรือเข้าใจว่าเป็นอัตตาตัวตน ซึ่งเรียกสภาวธรรมดังกล่าว ที่อยู่ตรงข้ามกับอัตตาว่า อนัตตา!!

กฎอนัตตา จึงเป็นหลักความจริงขั้นสูงสุดที่เรียกว่า ขั้นอริยสัจ อันเป็นแก่นธรรมในพระพุทธศาสนาที่พุทธศาสนิกชนต้องเข้าใจ และต้องเข้าให้ถึงในความจริงขั้นดังกล่าว จึงจะได้ถือว่าเป็นชาวพุทธที่แท้จริง!! ซึ่งจะตกผลึกความเห็นชอบตามทำนองคลองธรรมในจิตผู้รู้ ที่เรียกว่า มีสัมมาทิฏฐิเกิดขึ้นว่า สรรพธรรมทั้งหลายต้องเป็นไปเช่นนี้เอง (เป็นไปตามเหตุปัจจัย) ไม่เปลี่ยนไปจากนี้ และไม่แปรเป็นอย่างอื่น ทั้งนี้ เพราะมันเป็นเช่นนี้เอง ซึ่งในพระพุทธศาสนาเรียกตัวกฎในสภาวะดังกล่าวว่า อิทัปปัจจยตา อันแสดงความสัมพันธ์ในรูปกฎแห่งกรรมที่เป็นไปตามเหตุปัจจัย ที่เรียกว่า หลักปฏิจจสมุปบาทธรรม...!!

เมื่อสาธุชนเข้าใจสภาพความจริงที่ปรากฏมีอยู่ ซึ่งเป็นไปตามหลักพระธรรมคำสั่งสอนในพระพุทธศาสนาที่รวมจุดลงที่กฎอนัตตา อันเป็นแก่นธรรมคำสั่งสอนที่แท้จริง และเป็นความรู้ขั้นรวบยอด ที่รวมศูนย์ลงที่ตัวกฎความจริงอันเป็นอริยสัจดังกล่าว ก็สามารถพิจารณาจากภายใน หรือจากภายนอกได้อย่างไม่ยาก อันจะนำไปสู่ความเป็นผู้มีความรู้เท่ารู้ทันในสังขารธรรมทั้งหลาย ที่มีมากมายหลากหลายรูปแบบที่เกิดจากจิตสังขารเป็นมหาเหตุ ไม่ว่าสภาวธรรมที่เกิดขึ้นเหล่านั้นจะมีสภาพอย่างไรก็ตาม...