หมาไทย...ยอดอารักขา
ลีโอ [email protected]
“ปลาขิง” เป็นสมาชิกของบ้านข้าพเจ้าโดยบังเอิญ ในขณะที่ข้าพเจ้าเดินกลับที่พัก หมาไทยสีดำ หลังอาน หูตั้ง หางดาบ ที่โคนลิ้นมีปานดำ อายุประมาณ 2 เดือน วิ่งมาเกาะขาข้าพเจ้า ด้วยความสงสารจึงเอามาเลี้ยง แต่เนื่องจากฝั่งตรงข้ามบ้านเป็นสวน อีกทั้งที่บ้านมีกิ้งก่า ปาด และคางคกมาก ซึ่งภายหลังก็กลายเป็นเพื่อนๆ ของปลาขิง ทำให้มีงูเข้ามาอยู่บ่อยครั้ง ข้าพเจ้าคิดว่าไม่มีใครไม่กลัวงู และก็คงไม่มีใครอยากฆ่างูเช่นกัน มีคนแนะว่าให้ยกมืออธิษฐานบอกให้เขาไป ซึ่งข้าพเจ้าลองมาหลายครั้งแล้วก็ไม่เป็นผลปลาขิงสู้กับงูมาหลายตัวนับไม่ถ้วน และนิสัยไม่ยอมให้ใครเข้ามายุ่งเพราะต้องการอารักขาทุกคนในบ้านจนกว่าจะกัดงูตาย ซึ่งต้องใช้เวลาสู้นานในกรณีงูเขียวหางไหม้และงูเห่าที่ฉลาดมากๆ ระยะหลังข้าพเจ้าต้องถ่ายรูปงูไว้ทุกครั้งเพราะมีครั้งหนึ่งที่ปลาขิงสู้งูเขียวหางไหม้ และในวันเดียวกันปลาขิงถูกตัวต่อต่อยที่ปาก อาการคล้ายถูกงูฉกจนต้องส่งโรงพยาบาล ทำให้คนทั้งบ้านเครียดกันไปหมด
อ่าน Posttoday ฉบับวันอาทิตย์ที่ 25 เม.ย. 2553 จึงเริ่มท่องคาถาไล่สัตว์ที่ไม่อยากให้เข้าบ้านตาม ดร.พระมหาทศพร อิทธิวโร วัดสระบัว จ.เพชรบุรี นอกจากนี้ที่บ้านยังปลูกทั้ง Snake Tree, พญานาคราช และเสลดพังพอน ข้าพเจ้าไม่เคยลืมที่จะใส่บาตรทำสังฆทานแผ่กุศลให้กับเจ้ากรรมนายเวรของปลาขิงเลย อย่างไรก็ตาม ข้าพเจ้าก็ไม่ต้องการให้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ เพราะบาปโดยไม่ตั้งใจและยังทำให้เครียดสุดๆ เพราะรักปลาขิงสุดชีวิต
