ความรุนแรง หยุดอนาคตเด็ก ในทองเนื้อเก้า

โดย...พี่กันดั้ม

ความรุนแรงในครอบครัวหรือสังคม คนเรามักเข้าใจผิดคนที่ก่อเรื่องว่าเป็นตัวปัญหา แต่จริงๆ แล้ว จากละครเรื่อง “ทองเนื้อเก้า” เราจะเห็นได้ว่าเมื่อพระนางเรื่องนี้เริ่มเห็นว่าตังเองมีพื้นฐานที่แตกต่างกัน ถ้าทางพระคงต้องบอกว่า ศีลไม่เสมอกัน ทำให้แต่ละฝ่ายต่างอยากเปลี่ยนอีกฝ่ายให้เป็นไปอย่างใจหวัง จนทำให้เกิดอารมณ์โกรธ ผิดหวัง กล่าวโทษกันและกัน จนความหวานชื่นในชีวิตค่อยๆ หมดไป เกิดความรุนแรงในครอบครัวมากขึ้นเรื่อยๆ

พญ.ปราณี เมืองน้อย จิตแพทย์เด็กและวัยรุ่น สถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินี (รพ.เด็ก) กรมการแพทย์ กระทรวงสาธารณสุขให้บอกถึงผลกระทบที่ตามมาหลังจากนี้ว่า

ความรุนแรงในครอบครัวเกิดผลกระทบต่อเด็กมากมาย หากใครเคยอ่านเรื่องนี้จนจบ จะเห็นสิ่งที่เกิดกับลูกๆ ทุกคน โดยเฉพาะเด็กชายวันเฉลิมที่เป็นลูกคนโต เขามองเห็นภาพพ่อแม่ทะเลาะกันเป็นประจำ แม่ก็มักจะละเลยเขา ใช้งานเขาเกินตัว จนทำให้เขากลายเป็นเด็กเงียบ แยกตัว ไม่ค่อยสุงสิงกับคนอื่นๆ ที่เห็นได้ชัดเจน คือ วันเฉลิมแทบไม่ได้ใช้ชีวิตปกติสุขอย่างเด็กทั่วไป เนื่องจากต้องทำหน้าที่ดูแลบ้านน้องๆ และดูแลแม่ที่มีปัญหาทางอารมณ์ จนกลายเป็นเด็กที่ความคิดโตเกินวัย และต้องทิ้งโอกาสดีๆ หลายอย่างของตัวเองไป

กลับมาที่โลกความเป็นจริง ความสัมพันธ์ที่ไม่ราบรื่นของพ่อแม่ทำให้เด็กไม่มีตัวอย่างดีๆ ก็อาจทำให้เด็กมีอาการปวดศีรษะ ปวดท้อง การทำงานของระบบทางเดินอาหารปั่นป่วน หงุดหงิดง่าย สมาธิไม่ดี เหนื่อยง่าย ไม่มีแรง อาจหลับในห้องเรียนเพราะอดนอนที่บ้าน สุขอนามัยเด็กกลุ่มนี้มักไม่ดี เด็กหลายคนมักโดนลูกหลงจากการที่พ่อแม่ ทะเลาะหรือทำร้ายกัน วัยทารกมักเลี้ยงยาก ร้องไห้งอแง ปลอบยาก เนื่องจากขาดความผูกพันทางอารมณ์หรือทางกายต่อผู้เลี้ยงดู ทำให้พัฒนาการล่าช้าได้

หากดูกรณีของ ด.ช.วันเฉลิม หากไม่มีหลวงตาที่คอยสอน ไม่มีปู่ย่าหรือพ่อที่ดี ไม่มีแม่เลี้ยงพี่เลี้ยงหรือคุณยายข้างบ้านที่มีจิตเมตตาก็อาจทำให้เข้ากับผู้อื่นไม่ได้ หรือกลายเป็นคนที่เคร่งเครียด ซึมเศร้า หรืออาจมีพฤติกรรม เกเร ทำสิ่งผิดกฎหมายเหมือนน้าชายทั้งสองคน

ดังนั้น ครอบครัวจึงควรสร้าง “บ้านปลอดความรุนแรง” โดยเริ่มจากการสื่อสารที่ดี สร้างความไว้วางใจกันและกัน ฝึกการจัดการข้อขัดแย้ง โดยหลีกเลี่ยงการใช้ความรุนแรง นอกจากนี้ยังควรฝึกทักษะการฟังที่ดี โดยไม่ตัดสินถูกผิด เนื่องจากการฟังที่ดีจะทำให้ผู้เล่ารู้สึกไว้วางใจและยอมเปิดเผยความรู้สึกต่อสิ่งที่เขากำลังเผชิญ