ขยายตลาดพม่า
หลายตอนก่อน ผมเคยเล่าให้ฟังถึงการเพิ่มตลาดด้วยการขยายไปยังประเทศเมียนมา ซึ่งเป็นตลาดที่ผมมีความคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็กๆ
โดย...กริช อึ้งวิฑูรสถิตย์
หลายตอนก่อน ผมเคยเล่าให้ฟังถึงการเพิ่มตลาดด้วยการขยายไปยังประเทศเมียนมา ซึ่งเป็นตลาดที่ผมมีความคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็กๆ สมัยที่เรียนที่โรงเรียนจีนแม่สะลองแล้ว และนอกจากนั้นผมยังมีเพื่อนที่รักกันมากเป็นชาวจีนในเมียนมาที่เขาเดินทางมาเรียนที่เดียวกันกับผม ดังนั้นจึงเปรียบเสมือนได้กลับบ้านเก่านั่นเองครับ
อีกทั้งพอเริ่มทำการจัดจำหน่ายกระทิงแดง จึงเปรียบเสมือนเสือติดปีกเลยครับ ในยุคนั้นเครื่องดื่มลิโพวิตัน-ดี เป็นสินค้าที่ทุกคนในเมียนมาเขานิยมกันมาก เราจะเห็นว่า การที่เราจะไปเยี่ยมเยือนบ้านใครก็ตาม เจ้าบ้านจะเอาลิโพวิตัน-ดีมาต้อนรับขับสู้ตลอด เพราะเขาถือว่าเป็นสินค้าชั้นดี และเป็นการให้เกียรติแขกที่มาเยือน ผมเห็นช่องทางแล้วแหละครับ เพราะผมเป็นคนขายลิโพวิตัน-ดีเอง ผมย่อมเข้าใจในพฤติกรรมผู้บริโภค ดังนั้นพอผมเลิกขายลิโพวิตัน-ดี เพื่อไม่เป็นการเนรคุณต่อผู้มีพระคุณ ผมต้องหาช่องทางใหม่ และจะต้องหาจุดขายของกระทิงแดงให้ได้ และต้องใหญ่กว่าตลาดเก่าที่ลิโพวิตัน-ดีทำอยู่
หลังจากร่วมกันวางกลยุทธ์ต่างๆ แล้ว ผมก็เริ่มลุยเลยครับเราใช้กลยุทธ์แบบง่ายๆ ตามหลักของเซลส์แมนที่ดี คือต้องเข้าถึงลูกค้าแบบถึงลูกถึงคนครับ การทำการตลาด ก็เร่งทำอย่างต่อเนื่อง เพราะได้รับไฟเขียวจากป๋าเฉลียวมา เราทำกันอย่างสนุกสนาน ไม่ได้หยุดหย่อนเลย ลุยไปทุกที่ ในที่สุดก็ประสบผลสำเร็จ ยอดขายเราดีมากๆ โตขึ้นทุกปี จากนั้นผมก็เริ่มเอาสินค้าตัวอื่นเข้าไปผสมโรงทำต่อ และที่เห็นเป็นรูปธรรมก็มีปลากระป๋องตราสามแม่ครัว และสินค้าอื่นๆ อีกหลากหลายตัว
การเข้าสู่ตลาดเมียนมาในยุคแรกๆ นั้น จะมีจุดอ่อน เนื่องจากอยู่ที่การคมนาคมไม่สะดวก อีกทั้งพอตัวเลขเริ่มมีมา ก็จะมีลูกค้าบางคนที่คิดจะซื้อตรงจากทางบริษัท บ้างก็เสาะแสวงหาช่องทางเข้าไปขอซื้อตรง ซึ่งจุดนี้ต้องบอกว่าผมโชคดีมากๆ ที่ทางป๋าเฉลียวท่านเมตตาผมมากๆ ท่านไม่ยอมให้ขายให้ใครเลย และสิ่งที่ท่านคอยพร่ำสอนผมคือความซื่อสัตย์ และจริยธรรมทางการค้า ท่านบอกผมว่า หนังสือสัญญาก็แค่กระดาษแผ่นเดียว ทุกอย่างต้องอยู่ที่ใจ ถ้าใจเรามั่นคงไม่คิดหักหลังใคร ต่อให้หนังสือสัญญาใดๆ ก็ไม่มีความหมายเท่า ผมซาบซึ้งกับคำสอนของท่านมากๆ จำได้ว่ากระทิงแดงมีสโลแกนโฆษณาครั้งหนึ่งว่า “รักใครรักจริง กระทิงแดง” คนทั่วๆ ไปอาจจะฟังแล้วเฉยๆ แต่สำหรับผมและครอบครัว เราเข้าถึงคำคำนั้นอย่างลึกซึ้งจริงๆ ครับ
ในช่วงที่ป๋าเฉลียวยังมีชีวิตอยู่ ผมทำงานการขายกระทิงแดงทั่วภาคพื้นนี้ด้วยความสนุกมากๆ อีกทั้งได้มีโอกาสได้รับปรัชญาการค้าขายจากท่านมากๆ มีอยู่ครั้งหนึ่ง ท่านสอนผมว่า ขายของต้องอย่าขายเงินเชื่อโดยเด็ดขาดนะ สินค้าเราดี เราทำการตลาดดี นำเสนอที่ถูกต้อง ไม่ต้องกังวลว่าจะขายไม่ได้ เพราะฉะนั้นให้ขายเงินสดอย่างเดียว เราต้องให้ลูกค้าเรามีวินัยในการค้าขายด้วย หากเราขายเขาเงินสด เขาก็ต้องไปขายต่อด้วยเงินสด เพราะฉะนั้นโอกาสที่จะมีปัญหาหนี้เสียจะไม่เกิดกับลูกค้าเราเลย ซึ่งก็เปรียบเสมือนการคบเพื่อน ถ้าคุณให้เพื่อนเขายืมเงินไป คุณคิดว่าเป็นการช่วยเพื่อน แต่จริงๆ แล้ว คุณกำลังจะเสียเพื่อน เพราะถ้าเขาไม่คืนเงินคุณ ความสัมพันธ์ฉันเพื่อนก็จะเสียไป ขายสินค้าต้องรู้จักแบ่งปัน อย่ากินคนเดียว ถ้าเราดีทุกคนก็ต้องได้ดีด้วย ให้มองไกลๆ อย่ามองอะไรสั้นๆ คำสอนเหล่านี้ผมจำจนกระทั่งเข้าสายเลือดผมเลยครับ
