‘ไซโล’

KPI (Key Performance Indicator) เป็นเครื่องมือที่ใช้ในการบริหารจัดการ มีวัตถุประสงค์หลัก เพื่อให้คนในองค์กรตระหนักว่างานของตนเองมีวัตถุประสงค์และเป้าหมายหลักๆ คืออะไร เวลาประเมินผลการปฏิบัติงานจะได้มีความชัดเจน จับต้องได้ ไม่เลื่อนลอย มีหลักยึดที่ชัดเจน

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น ต้องไม่หลงลืมถึงจุดประสงค์หลักของธุรกิจ ว่ามีเหตุดำรงอยู่เพื่ออะไร ทุกหน่วยงานภายในองค์กร ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายหน้าบ้าน หรือฝ่ายสนับสนุนหลังบ้าน ต่างมีหน้าที่ร่วมกันเพื่อสร้างรายได้ให้องค์กรให้มากที่สุด และช่วยกันควบคุมค่าใช้จ่ายให้มีต้นทุนน้อยที่สุด

จากประสบการณ์การทำงานในองค์กรต่างๆ ผมมีความเห็นว่าเครื่องมือนี้ถูกนำไปปรับใช้ในองค์กรอย่างผิดๆ โดยหลงลืมและคลาดเคลื่อนในเจตนารมณ์อันดีงามของมัน

องค์กรส่วนใหญ่เวลานำเครื่องมือนี้ไปใช้ มักขาดความชัดเจนในวัตถุประสงค์หลักขององค์กรในภาพรวม เมื่อภาพใหญ่ไม่ชัดเจน การกำหนดเป้าหมายย่อยในแต่ละหน่วยงาน จึงเป็นการกำหนดเป้าหมายย่อยของตัวเอง อาจไม่สัมพันธ์กับเป้าหมายใหญ่ เกิดเป็น “ไซโล” เป็นเอกเทศของตัวเอง ตัดขาด ไม่เชื่อมโยงกับส่วนอื่นๆ

แต่ที่ร้ายแรงและน่ากลัวที่สุดก็คือ ยึดมั่น ถือมั่น จนเกินไป กับ “ไซโล” นี้ โดยไม่สนใจว่าวัตถุประสงค์หลักขององค์กรจะสามารถบรรลุได้หรือไม่

สิ่งที่เห็นเป็นประจำก็คือ มักเกิดกรณีที่ตัวบุคคล หรือหน่วยงานบางหน่วยงาน บรรลุ KPI ของตน แต่องค์กรกลับไม่ประสบความสำเร็จอย่างที่ต้องการ ทุกคนมี “ไซโล” ของตน ไม่สนใจคนรอบข้าง และองค์กรที่ตนเองอยู่ สนใจแต่ KPI ของตนเท่านั้น

คุณว่าเพี้ยนมั้ย...หน้าที่ของคนในองค์กร คือช่วยกันทำให้องค์กรประสบความสำเร็จ...ไม่ใช่หรือ องค์กรต้องมาก่อนตัวบุคคล...ใช่หรือไม่

KPI เป็นเพียงแค่เครื่องมือเท่านั้น จะใช้ต้องมีสติ โดยยึดองค์กรส่วนรวมเป็นที่ตั้ง และควรต้องมี KPI เรื่องการทำงานและความสำเร็จของทีม ขององค์กร เป็นตัวหลัก ที่เหลือเป็นตัวสนับสนุน

KPI เป็นเครื่องมือที่เราต้องเลือกใช้ให้เหมาะสมกับโจทย์ และบริบทขององค์กรเรา อย่าให้มันใช้เรา และปั่นหัวเราครับ