'สุรินทร์ พิศสุวรรณ'หนุนอุดรฯ ศูนย์กลางบุกอาเซียน

โดย...ยุทธพงษ์ กำหนดแน่

“อุดรธานีเป็นเมืองขนาดใหญ่ มีเที่ยวบินวันละ 30 กว่าเที่ยว แม้ไม่มีชายแดนเป็นของตนเอง แต่ก็มีหนองคายเป็นประตูออกไปสู่เพื่อนบ้าน ด้วยปัจจัยทางภูมิศาสตร์ ขนาด ประชากร และสถาบัน อุดรธานีพร้อมเป็นศูนย์กลางการพัฒนา เป็นคนและเมืองอินเตอร์ฯ ให้เงินลงทุนในอาเซียนปีละ 1.4 แสนล้านดอลลาร์ มาลงทุนในภูมิภาคนี้”สุรินทร์ พิศสุวรรณ อดีตเลขาธิการอาเซียน มองถึง จ.อุดรธานี ในปาฐกถาพิเศษ “ทิศทางการพัฒนาเศรษฐกิจของกลุ่มประเทศลุ่มน้ำโขง เพื่อรองรับการเปิดประชาคมอาเซียน” ในงานครบรอบ 30 ปี คณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี วานนี้

สุรินทร์ มองว่า การเชื่อมโยงจะต้องเกิดขึ้นใน 3 มิติ คือ มิติแรก การพัฒนาโครงข่ายคมนาคม รถไฟ รถยนต์ และเรือ โดยเฉพาะรถไฟทางคู่ทางมาตรฐานเชื่อมต่อจากลาวไปยังพื้นที่นิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุด จ.ระยอง ต้องผลักดันภาครัฐให้เกิดขึ้นให้ได้ มิติที่สอง เรื่องกฎเกณฑ์ เงื่อนไข และสถาบัน อาทิ วิธีการทางศุลกากรสินค้าผ่านแดน และมิติที่สาม คือ ความเข้าใจกันของประชาชน บรรยากาศที่คนอีสานไปลงทุนในประเทศเพื่อนบ้าน น่าจะมีความสดใสมากกว่า

อดีตเลขาธิการอาเซียน มองว่า จ.อุดรธานี มีความหลากหลาย มีหลายเชื้อชาติทั้งชาวลาว เวียดนาม และจีน มีความเข้าใจความหลากหลาย นำมาใช้ประโยชน์ได้ ในอดีตวีรบุรุษชาวเวียดนาม “โฮจิมินห์” ก็เคยมาพำนักที่อุดรธานี ผ่านมาจนถึงขณะนี้ก็มีกลุ่มคนหลายเชื้อชาติมาพำนักหลังเกษียณอายุราชการที่อุดรธานี

“อุตสาหกรรมขนาดย่อม (เอสเอ็มอี) ในภาคอีสาน มีโอกาสข้ามไปลงทุนในประเทศเพื่อนบ้าน มากกว่านักธุรกิจทางภูมิภาคอื่น ภาครัฐจะต้องเข้ามาส่งเสริมให้คนอีสานไปลงทุน ถ้าเราไม่ไปลงทุนเขาก็จะข้ามมาลงทุนบ้านเรา ธนาคารเพื่อการส่งออก หรือการส่งเสริมการลงทุน ต้องปรับแนวจากที่ส่งเสริมต่างชาติมาลงทุนในประเทศ ต้องส่งเสริมให้นักธุรกิจอีสานไปลงทุนต่างประเทศ ด้วยเงินกู้ดอกเบี้ยต่ำ หรือตั้งกองทุนส่งเสริมให้นักธุรกิจอีสานไปลงทุนต่างประเทศ”

สุรินทร์ กล่าวอีกว่า การเดินทางเยือนประเทศญี่ปุ่น ของ พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี ตามคำเชิญของรัฐบาลญี่ปุ่น มีความหมายสำคัญเพราะถือเป็นประเทศแรกในของกลุ่มประเทศอุตสาหกรรมชั้นนำของโลก หรือ จี7 คือ ประเทศ ยักษ์ใหญ่พัฒนาแล้ว ที่เชิญประเทศไทยไปเยือน เพราะญี่ปุ่นยังต้องการผูกมิตรกับไทย ซึ่งเป็นศูนย์กลางของอาเซียน ขณะที่จีน ญี่ปุ่น อเมริกา และอีกหลายประเทศ ต่างจับจ้องเข้ามาลงทุนในประเทศลุ่มน้ำโขง เพราะแม้รายได้ประชากรจะต่ำสุด แต่มีทรัพยากรธรรมชาติ แรงงานจากคนหนุ่มสาว และมีโอกาสพัฒนามาก