ประสบการณ์ในการลงทุนอสังหาฯของผม (ตอนที่ 3)

สัปดาห์นี้ ผมจะมาเล่าต่อจากสัปดาห์ที่แล้ว หลังจากผมได้เคลียร์หนี้สินทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นมาร์จิ้นหุ้น และสินเชื่อธนาคารที่ผมกู้ซื้อคอนโดที่ผมอาศัยอยู่ เบ็ดเสร็จเหลือสภาพคล่องพอจะมีเงินจับจ่ายใช้สอยได้อีกหลายปี แต่ก็รู้สึกเสียดายความมั่งคั่งที่อุตส่าห์สะสมมาตั้งแต่เริ่มทำธุรกิจในช่วงอายุ 12 ปี มาเรื่อยๆ จวบจนถึงวันนั้น หายวาบไปเกือบ 80% คิดถึงเรื่องนี้ทีไร ก็อดใจหายไม่ได้ทุกครั้งไป ผมจึงเก็บเรื่องนี้เอาไว้เป็นอุทาหรณ์สอนใจตัวเองและผู้อื่น ให้ระมัดระวังในการลงทุนและไม่ลงทุนเกินตัว อะไรๆ ก็เกิดขึ้นได้หรือถึงแม้เราจะลงทุนด้วยความรอบคอบระมัดระวังแล้ว มันก็อาจจะเกิดปัจจัยหรือสถานการณ์บางอย่างที่ควบคุมไม่ได้และคาดไม่ถึง

ยกตัวอย่าง เช่น ใครเลยจะนึกถึงว่าจะเกิดเหตุการณ์ 911 ที่อาคารเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ที่นิวยอร์ก สหรัฐอเมริกาจะถูกถล่ม ดังนั้นคำสอนของพระพุทธองค์สามารถนำมาปรับใช้ในด้านการลงทุนได้เช่นกัน คือ มัชฌิมาปฏิปทา ควรจะเดินทางสายกลาง นั่นคือ ลงทุนแบบพอประมาณ ไม่น้อยจนเกินไป และไม่มากจนเกินไป แต่ผมขอสารภาพตรงๆ ว่า ปัจจุบันก็ยังมีบางช่วงที่ผมลงทุนแบบ Aggressive จนเกินไปทั้งๆ ที่เคยมีบทเรียนเจ็บแสบมาหลายครั้งแล้วก็ตาม ความโลภนี่ไม่เข้าใครออกใครจริงๆ

ประสบการณ์ลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ที่เริ่มจริงจังเมื่อประมาณ 13 ปีที่แล้ว ก็ช่วงที่ผมเห็นโฆษณาประมูลที่ดินของหมู่บ้านแห่งหนึ่งย่านบางนาตราด ผมได้เข้าร่วมประมูล และประมูลได้ไปทำให้ผมเริ่มมีประสบการณ์ในด้านการประมูลอสังหาฯ ผมก็ได้ต่อยอดโดยการเริ่มไปประมูลทรัพย์ที่กรมบังคับคดี ซึ่งเป็นทรัพย์ที่ถูกยึดมาจากลูกหนี้สถาบันการเงินต่างๆ ที่ผิดนัดชำระหนี้ และไม่สามารถชำระเงินให้กับสถาบันการเงินต่อไปได้ จนกระทั่งถูกยึดโดยที่บ้านบางหลังเจ้าของเดิมยังอาศัยอยู่ก็มี

จำได้ว่าครั้งแรกที่เข้าร่วมประมูล และทรัพย์ชิ้นแรกที่ประมูลเป็นบ้านเดี่ยวชั้นเดียว แถวย่านพัฒนาการ พื้นที่ 173 ตารางวา ผมแข่งขันประมูลกับผู้เข้าร่วมประมูลอีก 2 ราย ในที่สุดผมเป็นผู้ชนะการประมูล ราคาไปจบที่ 1.35 ล้านบาท ซึ่งในขณะนั้นผมทั้งตื่นเต้นดีใจและแปลกใจว่าทำไมราคาไปจบแค่ราคานั้น ในที่สุดความสงสัยก็มลายหายไป หลังจากที่ผมได้ขับรถไปดูบ้านหลังนั้น แล้วพบว่าเป็นบ้านไม้ชั้นเดียว และที่ดินก็เป็นที่ตาบอด ทางเข้าก็เปลี่ยวสุดๆ ถ้าไปช่วงกลางคืนดูน่ากลัวมาก แต่โชคดีก็คือบ้านหลังนี้ด้านหลังติดคลอง ทางเข้าออกหน้าบ้านผ่านทางที่ดินของคุณแม่เขาซึ่งได้จดภาระจำยอมไว้ ผมเข้าใจว่าคงมาจดภาระดังกล่าวในช่วงที่เจ้าของทรัพย์ไปกู้ธนาคาร มิฉะนั้นธนาคารคงไม่ปล่อยกู้ให้เป็นแน่

ผมได้คุยกับเจ้าของบ้านซึ่งยังอาศัยอยู่ในบ้านหลังนั้น โดยแนะนำตัวว่าเป็นผู้ชนะประมูลบ้านหลังนี้ได้ และอยากจะเข้ามาปรับปรุงบ้าน และปรึกษาหารือกับเขาว่าจะใช้เวลานานแค่ไหน สำหรับการหาที่อยู่ใหม่ ปรากฏว่าโชคดีมาก ที่การพูดคุยเป็นไปด้วยดี เพราะว่าบ้านคุณแม่เขาก็อยู่ติดกับบ้านเขา ก็เลยใช้เวลาไม่นานในการย้ายออก หลังจากนั้นผมได้ประกาศขายบ้านหลังนี้ทางอินเทอร์เน็ต โดยโฆษณาว่า “ขายบ้านเดี่ยว ติดคลองย่านพัฒนาการ 173 ตารางวา ราคาเพียง 2.2 ล้านบาท”

ปรากฏว่าหลังจากลงประกาศมีโทรศัพท์โทรเข้ามาหาผม 3040 สาย ภายใน 1 เดือน แต่หลังจากได้นัดเข้ามาดูตัวบ้านซึ่งค่อนข้างทรุดโทรมและรู้ว่าเป็นที่ดินตาบอด ก็ไม่มีใครยอมซื้อแม้แต่คนเดียว จนผ่านไปเข้าเดือนที่ 3 โชคดีมีสุภาพสตรีท่านหนึ่งมาดูแล้วชอบมาก เธอเล่าว่าเธอฝันอยากมีบ้านไม้ติดคลองแบบนี้มานานแล้ว ถึงแม้จะเป็นที่ตาบอดก็ตาม แต่ก็ได้มีทางเข้าออก จากภาระจำยอมของที่ดินแปลงติดกัน สรุปผมทำกำไรไป 8.5 แสนบาท คิดเป็นผลตอบแทน 63% ในเวลาไม่ถึง 3 เดือน เป็นผลตอบแทนที่ดีมากๆทำให้ผมยึดเป็นอาชีพต่อเนื่องมาจนปัจจุบัน

แต่ช่วงหลายๆ ปีที่ผ่านมา กำไรที่เคยหอมหวนในอดีตในช่วงที่เป็น Blue Ocean ก็หมดไป จนปัจจุบันกลายเป็น Red Ocean เนื่องจากจำนวนผู้เข้าร่วมประมูลมีมากขึ้นหลายเท่าตัวเมื่อเทียบกับในอดีต กำไรลดลงมาก เป็นสัจธรรมครับ ที่ไหนมีกำไรดีๆ จะมีคนเข้ามาแก่งแย่งกัน เป็นอย่างนี้ในทุกธุรกิจครับ ตราบใดที่วัฒนธรรม “Me too” ยังระบาดอยู่ สัปดาห์หน้าเรามาต่อกันตรงที่ว่าผมได้รับบทเรียนอะไรจากการประมูลครั้งนั้นกันครับ