เปิดสูตรธุรกิจซีโรเวซท์ปั้นขยะเป็นไฟฟ้า

โดย...ปรียนิจ กุลตั้งเจริญ

การลงทุนไม่ว่าจะเป็นที่ไหนย่อมมีความเสี่ยงแตกต่างกัน แต่หากได้ศึกษาตลาด ความเป็นไปได้ ศักยภาพของประเทศเป้าหมายอย่างถ่องแท้ พร้อมวางแผนและเตรียมความพร้อมให้เต็มที่ โอกาสที่จะประสบความสำเร็จก็เป็นไปได้ไม่ยาก

พิชัย ถิ่นสันติสุข กรรมการผู้จัดการ บริษัท ซีโรเวซท์ เปิดเผยว่า บริษัทวางแผนลงทุนในอาเซียนมานานแล้ว โดยเฉพาะในอุตสาหกรรมการแปลงขยะเป็นเชื้อเพลิง เนื่องจากทุกประเทศต่างมีขยะจำนวนมหาศาล ประกอบกับอุตสาหกรรมนี้เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม ทุกประเทศจึงน่าจะยอมรับได้

ล่าสุดบริษัทกำลังเจรจากับบริษัท ราชบุรี โฮลดิ้ง เพื่อสร้างโรงงานแปลงขยะเป็นพลังงาน ในกรุงเวียงจันทน์ ประเทศลาว เพื่อป้อนเข้าสู่โรงงานปูนซีเมนต์ในลาว โดยคาดว่าจะสามารถจัดเก็บขยะได้ 250 ตันต่อวัน ซึ่งเป็นปริมาณที่ครอบคลุมระบบจัดเก็บขยะ 40% ของกรุงเวียงจันทน์ คาดว่าภายในปี 2558 การเจรจาจะสำเร็จลงด้วยดี และจะเป็นโครงการแรกของบริษัทที่จะไปลงทุนในลาว

ขณะเดียวกัน บริษัทยังมีแผนลงทุนในพม่าด้วย ซึ่งพิชัยอธิบายว่า การลงทุนในพม่ามี 2 รูปแบบ คือไปแบบไม่มีอะไรเลย การทำธุรกิจก็จะมีความเสี่ยงสูง และไปด้วยจุดแข็งของตัวเอง ซึ่งมีทั้งความแน่นอนและไม่แน่นอน แต่เมื่อทำในสิ่งที่ถนัด เมื่อมีความพร้อมก็จะสามารถลงมือได้ทันที

สำหรับการลงทุนในพม่า บริษัท ซีโรเวซท์ ได้เซ็นสัญญากับหุ้นส่วนในพม่า เพื่อพัฒนาโครงการผลิตไฟฟ้าจากเชื้อเพลิงขยะ กำลังการผลิต 20 เมกะวัตต์ ที่กรุงย่างกุ้ง ซึ่งเป็นโครงการที่วางแผนตั้งแต่ปี 2554 แต่ขณะนี้ยังไม่ได้เริ่มลงทุน เนื่องจากเงื่อนไขยังไม่ลงตัว เพราะพม่ายังไม่สามารถรวบรวมปริมาณขยะได้ตามที่ตกลงกันไว้ที่ 1,500 ตันต่อวัน โดยตอนนี้พม่าสามารถจัดเก็บขยะได้ 500-600 ตันต่อวัน เท่านั้น

ทั้งนี้ จากการศึกษาของมหาวิทยาลัยนเรศวร พบว่าพม่ามีปริมาณขยะประมาณ 1,000 ตันต่อวัน แต่ยังไม่มีระบบการจัดเก็บขยะที่มีประสิทธิภาพ ทำให้ขยะยังกระจัดกระจายอยู่ในพื้นที่ที่ไม่มีการรวบรวม

นอกจากนี้ พม่ายังมีปัญหาเรื่องการขายไฟฟ้าอยู่ เพราะรัฐบาลพม่าต้องการขายไฟฟ้าให้ลูกค้าเอกชนโดยตรง และประชาชนยังต้องซื้อไฟฟ้าจากรัฐบาลอยู่ แต่ในอนาคต เมื่อมีความพร้อมทุกด้าน บริษัทก็จะเดินหน้าโครงการนี้ต่อไป

อย่างไรก็ตาม ระหว่างรอการดำเนินการเรื่องขยะ ทางพม่าได้เสนอให้บริษัทเข้าทำธุรกิจเชื้อเพลิงชีวภาพ เนื่องจากในพม่ามีวัตถุดิบค่อนข้างมาก ซึ่งหุ้นส่วนในพม่าสนใจเรื่องนี้ เพราะการขายเศษไม้จะได้ราคาเพียงตันละ 800-1,000 บาท แต่หากนำไปเพิ่มมูลค่าเป็นวัตถุดิบชีวมวลจะมีราคาสูงถึง 4,000-5,000 บาทต่อตัน ซึ่งทางบริษัทก็มองความเป็นไปได้ควบคู่กันไประหว่างการทำวัตถุดิบชีวมวลกับโรงไฟฟ้าพลังงานขยะ

จากประสบการณ์ที่ได้พยายามขยายธุรกิจในประเทศกลุ่มอาเซียน โดยเฉพาะพม่า พิชัยมองว่า ค่อนข้างเหมือนกับเมืองไทยในสมัยก่อน นักลงทุนต่างชาติจะต้องรู้จักเป็นผู้ให้ ผู้ประกอบการควรต้องเตรียมตัวไปก่อนว่าจะเอาอะไรไปให้เขา หรือนำเสนออะไร ก่อนที่ฝั่งพม่าจะทวงถาม

“เมื่อเราจะไปลงทุน พม่าจะถามว่า เราให้อะไรเขาได้บ้าง เมื่อผ่านขั้นตอนนี้ไปได้ ทางพม่าจะต้อนรับนักลงทุนต่างชาติอย่างดี เรื่องธรรมเนียมปฏิบัติแบบนี้เป็นเรื่องที่ผู้ประกอบการไทยต้องเรียนรู้ เมื่อเข้าไปทำธุรกิจในต่างประเทศ”