สมดุลอาหาร

สวัสดีครับท่านผู้อ่านที่เคารพ ถ้าท่านได้ติดตามข่าวคราวบ้านเมืองทั้งในและต่างประเทศก็จะเห็นได้ว่า มีเหตุการณ์ประหลาดๆ เกิดขึ้นมากมาย ซึ่งอันที่จริงแล้วก็ไม่ได้ประหลาดหรอกครับ เพราะทุกอย่างเกิดจากน้ำมือมนุษย์ เพียงแต่ว่าเราจะคิดไปในทางสร้างสรรค์หรือทำลาย

สัปดาห์ที่ผ่านมา มีงานที่น่าสนุกมาให้ผมทำหลากหลาย หนึ่งในนั้น ก็คือ เตรียมอาหารสำหรับน้องชายที่รักกันเพื่อเข้าประกวด มิสเตอร์ไทยแลนด์ 2014 ก็เลยต้องทำอาหารที่มีคุณค่าทางอาหารครบถ้วน ไขมันน้อย โซเดียมน้อย คาร์โบไฮเดรตน้อย แต่มีความอร่อยชวนกินหลงเหลืออยู่บ้าง ผมเลยได้นำวิธีปรุงอาหารแบบต่างๆ มาปรับใช้ให้เกิดอาหารที่น่ากิน แต่ไม่ขาดคุณสมบัติที่ผู้บริโภคต้องการ ลองมาดูเมนูกัน

วันที่ 1 มื้อเช้า พาสตาผัดกับเนื้อไก่ ถั่วผักยาวและมะเขือเทศสีเหลือง

มื้อกลางวัน สลัดเนื้อวัวกับน้ำสลัดบัลซามิก

มื้อเย็น สันในไก่ผัดไข่ขาวและแครอต

วันที่ 2 มื้อเช้า สตูเนื้อสะโพกกับหอมใหญ่และเบียร์

มื้อกลางวัน สันในไก่ผัดพริกขี้หนูและใบโหระพา

มื้อเย็น สันในไก่อบพริกไทยดำกับคะน้าลวก

วันที่ 3 มื้อเช้า เนื้อวัวผัดเห็ดและหอมใหญ่

มื้อกลางวัน สันในไก่ผัดไข่ขาวกับผักลวก

มื้อเย็น ซุปผักแบบอิตาเลียนกับเนื้อไก่

กินอาหารแบบนี้มา 3 วันแล้ว จากทั้งหมด 15 วัน คนกินก็เริ่มทำหน้าตาประหลาด จะอร่อยก็ไม่ใช่ ไม่อร่อยก็ไม่เชิง ผมในฐานะคนทำก็เริ่มตระหนักว่า ควรจะปรุงอาหารให้มีความน่าสนใจดึงดูดใจและที่สำคัญต้องให้กำลังใจกับคนกิน เพื่อนำไปสร้างเสริมร่างกายต่อไป เพราะในระหว่างที่เข้าคอร์สอาหารนี้อยู่ เจ้าน้องชายก็เปรยๆ มาว่า ผมกำลังทำอะไรอยู่ แล้วมันคุ้มมั้ยกับการที่ต้องงดแป้ง ขนมและของหวาน ซึ่งเป็นส่วนที่ทำให้เขาอารมณ์ดีมาตลอด มาวันนี้เขาดูหงุดหงิดง่ายขึ้น ไม่ค่อยกระฉับกระเฉงและดูงงๆ บางท่านอาจคิดว่าเป็นผลแค่ทางด้านจิตใจ แต่อันที่จริงแล้ว ผมคิดว่า สารอาหารต่างๆ ที่ร่างกายได้รับจากการกินอาหารล้วนแล้วแต่มีประโยชน์ทั้งสิ้น เพียงแต่ต้องกินอย่างสมดุล

สองสัปดาห์มาแล้ว ผมได้ทดลองกับตัวเองโดยการกินอาหารแบบ ไร้แป้งและงดกินน้ำตาลโดยตรง ผมทดลองอยู่ 15 วันเต็มๆ ทุกมื้อน้ำหนักลดลงพอสมควร แต่สิ่งที่เสียไปคือความอยากอาหารและความอยากปรุงอาหารก็สูญเสียไปด้วย แถมเพิ่มความกังวลขณะชิมอาหาร เหมือนคนเป็นโรคประสาทกลัวว่าน้ำตาลจะกลับไปสะสมในร่างกาย อาหารที่ปรุงออกมา รสชาติก็ไม่ได้เรื่องเพราะมัวกังวลเรื่องแป้งและน้ำตาล

มาวันนี้ผมกลับมากินอย่างปกติแล้วครับ แต่อยู่บนความเป็นกลางคือไม่น้อยและมากจนเกินไป ความอยากอาหารก็กลับคืนมา ทำอาหารก็ทำอย่างมีความสุข ทั้งหมดผมกำลังจะบอกว่า ทุกสิ่งทุกอย่างมันมีคุณประโยชน์และก็มีโทษด้วยกันทั้งนั้น แต่สิ่งที่สำคัญที่สุด คือ ผู้ใช้หรือผู้รับประโยชน์นั่นคือตัวของเราเอง ลองนำไปปรับใช้ให้เป็นประโยชน์ดูนะครับ ความสุขของมนุษย์นั้น เป็นความสุขที่ได้มาง่าย ถ้าเราพอใจแต่มันจะไม่มีความสุขเลยก็เพราะเราไม่พอใจ อากาศร้อนอย่างนี้เตรียมใจให้เย็นกันไว้นะครับ จะได้ฉลองเทศกาลสงกรานต์แบบไทยๆ ให้สุขใจ

เอาน้ำเย็นๆ รดกันให้ชื่นหัวใจดีกว่าครับ เขียนไปเขียนมาจบตรงนี้ได้อย่างไรไม่รู้ ขอตัวไปทำอาหารให้ครบคอร์สก่อนนะครับ