ปธ.หอการค้านานาชาติ

ในระหว่างที่ผมทำหน้าที่ประธานหอการค้านานาชาตินั้น มีเรื่องสำคัญๆ 2-3 เรื่องที่น่าสนใจ คือ เรื่องการรณรงค์ต่อต้านคอร์รัปชั่นการประมูลงานระหว่างประเทศ เรื่องปัญหาพลังงานซึ่งเริ่มก่อหวอดมาเป็นระยะๆ และเรื่องภาวะโลกร้อนซึ่งเพิ่งเริ่มเป็นข้อกังวลของผู้นำประเทศต่างๆ

สิ่งเหล่านี้มีผลต่อการค้าระหว่างประเทศทั้งสิ้น เพราะกฎและกติกาการค้าอาจต้องมีการปรับปรุงหรือเปลี่ยนแปลงให้เหมาะสม

ผลงานของผู้แทนจากประเทศไทยในยุคนั้นและต่อๆ มา คงเป็นที่ประทับใจพอควร เพราะในปี พ.ศ. 2550 เมื่อผู้แทนจากภูมิภาคเอเชีย คือ นาย Victor Fung แห่งบริษัท Li & Fung Group ได้รับเลือกตั้งให้เป็นประธานไอซีซีสากลนั้น เขาได้มาเชิญให้ผมรับหน้าที่เป็นผู้ประสานงานของภูมิภาคเอเชีย ผมเสียใจที่ต้องตอบปฏิเสธเพราะมีภารกิจอื่นเต็มมืออยู่แล้ว

การประชุมประจำปีของไอซีซีนั้นจะสลับกันระหว่างกรุงปารีสและประเทศอื่นที่ได้รับการเลือกสรรคนละปี

ครั้งหนึ่งเราตกลงไปประชุมที่กรุงเบรุต ประเทศเลบานอน เพราะรองประธานไอซีซีช่วงนั้นเป็นชาวอาหรับ เป็นช่วงจังหวะเดียวกับที่ผมและศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ไปจัดงานสังสรรค์ประจำปีที่ประเทศอิสราเอล ซึ่งอยู่ใกล้ๆ กับกรุงเบรุต ผมจึงเตรียมไปประชุมต่อหลังจากงานสังสรรค์แล้ว การเมืองระหว่างยิวและอาหรับมีความตึงเครียดมายาวนาน ทางกลุ่มประเทศอาหรับจะไม่ยอมให้คนที่เดินทางตรงมาจากอิสราเอลเข้าประเทศ ถ้าพาสปอร์ตใครมีประทับตราวีซ่าของอิสราเอลแล้วเขาจะไม่ยอมให้เข้าประเทศ ผมและภรรยาจึงถือพาสปอร์ตสองเล่ม เพื่อไม่ให้ปรากฏวีซ่าของประเทศอิสราเอลตอนเดินทางเข้าเมืองเบรุต แต่ลืมไปว่าตั๋วเครื่องบินซึ่งบินติดต่อกันนั้นมีระบุไว้ว่าไปเมืองไหนบ้าง

คืนวันที่ต้องเดินทางจากเมืองเทลอาวีฟไปเบรุต ทางสายการบินไม่ยอมให้ขึ้นเครื่อง ถึงแม้ว่าจะมีเอกสารการเดินทางอื่นถูกต้อง เขาบอกว่าถ้ายอมให้เดินทางสายการบินเขาจะถูกปรับเป็นเงินจำนวนมาก หลังจากหมดวิธีแก้ไขแล้ว ตัดสินใจโทรบอกผู้แทนไอซีซีที่เบรุตว่าไม่สามารถเดินทางมาได้ เขาขอพูดกับผู้แทนสายการบินและรับจะจัดการเรื่องต่างๆ ให้เรียบร้อย และอนุญาตให้ผมและภรรยาขึ้นเครื่องได้ เมื่อไปถึงเบรุตมีคนมานำผมและภรรยาออกจากเครื่องบินทางบันไดที่เจ้าหน้าที่การบินใช้ และนำไปผ่านการเข้าเมืองช่องพิเศษที่เขาได้ติดต่อไว้แล้ว เป็นประสบการณ์ที่ตื่นเต้นเล็กน้อย แต่ก็จบลงอย่างเรียบร้อย

เมื่อเล่าเรื่องนี้แล้ว อดนึกถึงอีกเหตุการณ์หนึ่งไม่ได้

ในทางตรงกันข้ามกับกรณีแรก ครั้งหนึ่งผมไปประเทศจีน ตอนเข้าประเทศมีคนมาต้อนรับผ่านพิธีการตรวจคนเข้าเมืองอย่างโก้เก๋ แต่ตอนกลับออกจากประเทศเกิดปัญหา เกือบถูกหน่วงเหนี่ยวตัวไว้ เพราะว่า เอกสารขาเข้าไม่เรียบร้อย ไม่มีการประทับตราว่าเข้าเมืองมา สมัยนั้นจีนยังเข้มงวดเรื่องการเดินทางของคนจีนมาก แม้จะเดินทางในประเทศจากเมืองหนึ่งไปเมืองหนึ่งยังต้องขออนุญาต หนนั้นเลยเกือบเป็นคนเถื่อนที่จะหนีออกจากประเทศไปเสียแล้ว

เกร็ดเล็กน้อยเรื่องหนึ่งที่อยากเล่าให้ฟังแม้จะไม่ใช่เรื่องงานของไอซีซีโดยตรงแต่เป็นเรื่องความสัมพันธ์ของเรา 3 คน คือ ดร.วิพรรธ์ เริงพิทยา คุณเกียรติ สิทธีอมร และผม

เราทั้ง 3 คน ต้องเดินทางไปร่วมประชุมด้วยกันบ่อยๆ รวมแล้ว 3 คน พูดได้ 5 ภาษา คือ ไทย อังกฤษ จีน ฝรั่งเศส และญี่ปุ่น (งูๆ ปลาๆ) พอเจรจาเอาตัวรอดได้ และไม่เสียเปรียบพวกฝรั่งทางยุโรปที่สามารถพูดได้คนละ 2-3 ภาษา เป็นมาตรฐาน

ดร.วิพรรธ์นั้นเป็นคนที่มีพรสวรรค์ทางด้านภาษาและในการเล่าเรื่องขำขัน โดยเฉพาะการเลียนเสียงแขกอินเดียพูดภาษาอังกฤษเวลาเล่าเรื่องโจ๊กเกี่ยวกับชาวอินเดีย และทำเสียงประกอบด้วย ถ้าไม่เห็นตัวต้องนึกว่าผู้พูดคือชาวภารตะแน่นอน

ส่วนคุณเกียรติมีพรสวรรค์ทางดนตรีและร้องเพลง ไปไหนไม่อายใครที่จะมีผู้แทนขึ้นไปประชันเสียงกับชาติอื่นๆ ภาษาฝรั่งเศสดีพอหลอกสาวๆ ฝรั่งเศสได้ ส่วนผมเป็นได้แค่ตัวประกอบ ทำหน้าที่เป็นขุนพลอยพยักเท่านั้น

เมื่อครบวาระการเป็นประธานคณะกรรมการชุดนี้ของผมแล้วคุณเกียรติ สิทธีอมร ได้รับแต่งตั้งให้ปฏิบัติหน้าที่นี้ต่อ

ปัจจุบันคุณเกียรติเป็นผู้แทนราษฎรสังกัดพรรคประชาธิปัตย์ และดร.วิพรรธ์ยังทุ่มเทเวลาให้กับมหาวิทยาลัย Asian University ของท่านที่ชลบุรีเต็มเวลา

การเป็นผู้แทนประเทศไทยไปชูธงในต่างประเทศในเวทีต่างๆ ของโลกเป็นเรื่องสำคัญที่ทำให้ประเทศไทยเป็นที่รู้จัก นอกจากบทบาททางการ เช่นเป็นผู้แทนยูเอ็นหรือองค์กรสากลภาครัฐแล้ว เราต้องพยายามส่งเสริมให้มีผู้แทนไทยในองค์กรเอกชนอื่นๆ ให้มากขึ้น เมื่อปี พ.ศ. 2545 ที่ดร.ศุภชัย พานิชภักดิ์ ได้รับเลือกตั้งให้เป็นผู้อำนวยการของ World Trade Organization (WTO) และคุณสุรินทร์ พิศสุวรรณ ได้รับแต่งตั้งให้เป็นเลขาธิการอาเซียนในปี พ.ศ. 2551 นั้น ผมคิดว่า นั่นเป็นเรื่องที่คนไทยทั้งประเทศภาคภูมิใจร่วมกัน

อ่านต่อสัปดาห์หน้า