หวั่นฟองสบู่ทีวีดิจิตอลแนะตั้งรับช่วงวัดดวงปีที่ 3-5

การเปลี่ยนแปลงของวงการโทรทัศน์ไทยจากระบบอะนาล็อกสู่ดิจิตอลที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ส่งผลให้ขณะนี้แต่ละองค์กรเริ่มมีการเปลี่ยนแปลง ที่เห็นชัดสุดน่าจะหนีไม่พ้นผู้ประกอบการที่เข้าร่วมประมูลทีวีดิจิตอล หลังจากสำนักงานคณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.) ออกมาประกาศ ไซเรนต์พีเรียด ห้ามผู้ประกอบการที่เข้าร่วมยื่นซองประมูลให้ข้อมูลใดๆ เกี่ยวกับการประมูลทีวีดิจิตอล ส่งผลให้กระแสความแรงเริ่มจางลง

แต่สิ่งที่กำลังคึกคักและกระแสแรงขึ้นเรื่อยๆ คือ การเคลื่อนย้ายของบุคลากรในวงการทีวี โดยเฉพาะกลุ่มที่มีฝีมือและความสามารถ ขณะนี้ถือว่าเนื้อหอมเลยทีเดียว บางกระแสมีการพูดกันว่ามีการย้ายค่ายแบบยกยวง เนื่องจากได้ผลตอบแทนที่สูงกว่า และมีความมั่นคงมากกว่า

มานะ ตรีรยาภิวัฒน์ อาจารย์ประจำสาขาวิชาวารสารศาสตร์ คณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย กล่าวว่า การเกิดขึ้นของทีวีดิจิตอลขณะนี้เริ่มเห็นสัญญาณสมองไหลบ้างแล้ว โดยเฉพาะองค์กรขนาดใหญ่ที่ใช้วิธีซื้อบุคลากรจากองค์กรขนาดกลางและเล็กเพื่อสร้างความแข็งแกร่ง เนื่องจากผลิตบุคลากรเองไม่ทัน

สำหรับแรงจูงใจที่ทำให้ตอนนี้เริ่มมีการเคลื่อนย้ายบุคลากรหลักๆ คือ ค่าตอบแทนที่สูงขึ้น เพราะบางองค์กรยอมจ่ายเงินให้สูงถึง 2 เท่าจากที่เคยได้รับ อย่างไรก็ตาม แม้ว่าเงินจะเป็นปัจจัยสำคัญในการดำรงชีวิต ก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะทำให้ตัดสินใจได้ทั้งหมด เพราะยังมีปัจจัยอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นสวัสดิการ ความก้าวหน้า หรือความมั่นคง เป็นส่วนประกอบการตัดสินใจซึ่งบางคนเลือกที่จะย้ายองค์กร เพราะ 3 ปัจจัยหลัง

สิ่งที่น่าเป็นห่วงสำหรับวงการโทรทัศน์ไทยหลังเกิดทีวีดิจิตอล คือ คอนเทนต์ของรายการ ซึ่งผู้ประกอบการแต่ละรายจะต้องคิดคอนเทนต์ที่มีความหลากหลายและแตกต่างจากคู่แข่งเพื่อดึงผู้ชมให้เข้ามาชมรายการของตัวเอง ซึ่งหากผลิตคอนเทนต์ที่ไม่มีคุณภาพ อาจทำให้การดำเนินธุรกิจตั้งแต่ระยะกลางถึงระยะยาวมีปัญหาเกิดขึ้นได้

มานะ กล่าวว่า ช่วงที่น่าเป็นห่วงมากที่สุดของผู้ประกอบการที่กระโดดเข้ามาทำทีวีดิจิตอลคือในระยะ 3-5 ปีแรก เพราะเป็นช่วงที่ยังไม่สามารถทำกำไรให้กับธุรกิจได้ ขณะที่ช่วง 1-3 ปีแรกถือเป็นช่วงฮันนีมูน ทุกอย่างอยู่ระหว่างการเปลี่ยนถ่ายและเริ่มต้น ยังเห็นภาพอะไรไม่ชัดเจน แต่ต้องจับตามองช่วงวัดใจ 3-5 ปี เพราะถ้าไม่มีสายป่านยาวพออาจอยู่รอดลำบาก

ขณะที่องค์กรขนาดใหญ่เองก็ต้องปรับตัว เพราะการใช้วิธีแก้ปัญหาช่วงแรกด้วยการซื้อตัวบุคลากร หากไม่ได้คุณภาพจริงอย่างที่คาดหวัง อาจส่งผลให้เกิดปัญหาฟองสบู่ด้านบุคลากรและเลย์ออฟพนักงานในที่สุด ซึ่งวิธีแก้ไขที่ดีที่สุดในระยะยาว คือ การพัฒนาบุคลากรคุณภาพขึ้นมาเอง ควบคู่กับการสร้างความสัมพันธ์ที่ดีภายในองค์กร มีความก้าวหน้า ท้าทาย มีสวัสดิการที่ดี เพื่อสร้างแรงจูงใจและกระตุ้นให้พนักงานสร้างผลงานที่ดีกับองค์กร

สิขเรศ ศิรากานต์ นักวิชาการอิสระ กล่าวว่า ช่วง 2-3 ปีแรกจะเป็นช่วงเรอเนสซองซ์ หรือช่วงการเกิดใหม่ในยุคฟื้นฟูศิลปวิทยาการ ทุกอย่างจะดูหวานหอม โดยเฉพาะบุคลากรที่มีความสามารถ จะเนื้อหอมอย่างมาก เพราะองค์กรต่างๆ ย่อมรุมจีบให้เข้าร่วมงาน แต่หลังจากเข้าสู่ช่วง 35 ปี ซึ่งเป็นช่วงวัดผล การจัดซื้อจัดจ้างจะลดลง เพราะธุรกิจทีวีต้องทำตลอด 24 ชั่วโมง หากบุคลากรไม่มีความสามารถมากพอและคอนเทนต์ไม่มีความแตกต่างน่าสนใจ อาจทำให้อยู่ไม่ได้

“ในที่สุดจะเป็น ‘ฟองสบู่ดิจิตอล’ เหมือน 20 ปีที่แล้ว เพราะเงินที่นำมาใช้ลงทุนในทีวีดิจิตอลเยอะมาก ทั้งค่าประมูล ค่าโปรดักชั่น ค่าบุคลากร ซึ่งล้วนเป็นต้นทุน หากวางแผนไม่ดีอาจล้มกลางทางได้” สิขเรศ กล่าว

ดังนั้นเพื่อความอยู่รอด ผู้ประกอบการควรยึดแนวคิด 3 ประการนี้ คือ 1.คอร์สการบริหารจัดการด้านการลงทุนค่าใช้จ่ายของภาคผู้ประกอบการกิจการโทรทัศน์ (ภาครัฐ เอกชน และชุมชน) ตลอดจนการสร้างเครือข่ายและสาธารณูปโภคที่มีประสิทธิภาพ และการสนับสนุนภาคประชาชนด้านค่าใช้จ่ายเครื่องรับ กล่องรับสัญญาณทีวีดิจิตอล

2.คอนเทนต์ ข่าวสาร สาระบันเทิง ตลอดจนรูปแบบรายการใหม่ๆ ต้องน่าสนใจและดึงดูด สามารถแสดงให้เห็นสิ่งที่พัฒนาที่ดีขึ้นจากเทคโนโลยีดิจิตอล ทั้งรูปแบบการนำเสนอ วิธีนำเสนอ บริการใหม่ๆ ที่เห็นได้ชัดเจนถึงความแตกต่างจากระบบอะนาล็อก และ 3.คัฟเวอเรจ การสนับสนุนทั้งภาคการส่งและรับสัญญาณโทรทัศน์ภาคพื้นดินในระบบดิจิตอลที่ครอบคลุมทั่วประเทศ

แต่ละกลยุทธ์อยู่รอดที่เหล่านักวิชาการเสนอมาน่าจะพอทำให้ผู้ประกอบการเตรียมแผนรับมือกับการเปลี่ยนผ่านในครั้งนี้ได้พอสมควร ส่วนใครจะรอดหรือรุ่งคงต้องดูกันยาวๆ