เพิ่มเส้นทางการค้า

การค้าการลงทุนในปัจจุบันมีการข้ามพรมแดนกันมากขึ้น ขณะที่ประเทศเพื่อนบ้านกลายเป็นเป้าหมายสำคัญที่จะมาทดแทนตลาดที่อยู่ไกลออกไป

พิมล ปงกองแก้ว อัครราชทูตที่ปรึกษาฝ่ายการพาณิชย์ สำนักงานส่งเสริมการค้าในต่างประเทศ ประจำประเทศลาว กล่าวว่า ต้องการให้รัฐบาลพิจารณาเปิดเส้นทางขนส่งสินค้าผ่านแดนอีก 3 เส้นทาง ได้แก่ เส้นทาง R8 จาก จ.บึงกาฬลาวเวียดนามกว่างซีจ้วง ประเทศจีนเส้นทาง R12 จาก จ.นครพนมลาวฮานอยจีน และเส้นทาง R2 จากมะละแหมง ประเทศพม่าแม่สอดมุกดาหารสะหวันนะเขตดานัง ประเทศเวียดนาม ซึ่งได้ส่งเรื่องให้รัฐบาลรับทราบแล้ว

ทั้งนี้ มองว่าหากเปิดเส้นทางขนส่งเพิ่มขึ้น จะช่วยเพิ่มมูลค่าการค้า เนื่องจากสามารถส่งสินค้าไปจีนได้สะดวกขึ้น โดยจะส่งตรงถึงจีนตอนเหนือ ซึ่งเป็นตลาดที่มีกำลังซื้อมากกว่าจีนตอนใต้ โดยเฉพาะการขนส่งสินค้าประเภทผลไม้ อย่างไรก็ตาม การเสนอเปิดเส้นทางการค้าผ่านแดนต้องเป็นความร่วมมือระหว่างประเทศ ซึ่งจะมีการตรวจสินค้าที่จุดต้นทางและปลายทางเท่านั้น ทำให้ช่วยอำนวยความสะดวกและลดระยะเวลาการขนส่งได้มาก ขณะที่ประเทศที่เป็นทางผ่านจะสามารถสร้างจุดพักรถ หรือทำธุรกิจที่เกี่ยวข้องกับการบริการได้ ซึ่งจะเป็นประโยชน์ต่อประเทศดังกล่าว

ด้านกระทรวงแรงงานกำลังจัดทำร่างแผนยุทธศาสตร์ด้านแรงงานเพื่อเตรียมรองรับประชาคมอาเซียน โดยมีวิสัยทัศน์ส่งเสริมประโยชน์แก่แรงงานทุกประเทศในอาเซียน ไม่มุ่งเน้นการแข่งขันกันเอง ทั้งนี้ได้มอบหมายให้ทุกหน่วยงานของกระทรวงกลับไปทบทวนโครงการและแผนงานที่เกี่ยวข้อง เพื่อทำแผนยุทธศาสตร์ให้เสร็จภายในต้นเดือน ก.ย.นี้เพื่อเสนอต่อรัฐมนตรีต่อไป

นอกจากนี้ กระทรวงจะอำนวยความสะดวกให้ทั้ง 7 วิชาชีพ และ 1 กลุ่มวิชาชีพที่เปิดเคลื่อนย้ายเสรีให้สามารถขอใบอนุญาตทำงานได้ง่ายขึ้น โดยจะมีการพิจารณาเกณฑ์ที่จะช่วยคัดกรองความสามารถบุคลากรที่จะเข้ามาทำงานในประเทศ เบื้องต้นต้องการให้ใช้มาตรฐานฝีมือแรงงานแห่งชาติของไทย มาเป็นเกณฑ์ในการคัดกรองเพื่อออกใบอนุญาตทำงานของคนต่างชาติเพิ่มเติม

ฟากของการศึกษา เรืองศักดิ์ แก้วธรรมชัย คณบดีคณะบริหารธุรกิจ สถาบันการจัดการปัญญาภิวัฒน์ (พีเอ็มไอ) มองว่า การเตรียมความพร้อมของสถาบันอุดมศึกษาของไทยในการเข้าสู่ประชาเศรษฐกิจอาเซียน(เออีซี) ควรสนับสนุนการเป็นมหาวิทยาลัยที่มีความเป็นเฉพาะทางมากขึ้น เช่น มหาลัยวิทยาลัยวิชาชีพ

ขณะเดียวกันต้องกระตุ้นให้ผู้สอนเข้าใจเรื่องเกี่ยวกับเออีซีเชิงลึกมากกว่านี้ เนื่องจากปัจจุบันผู้สอนยังมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับเออีซีน้อยมาก พร้อมกันนี้จะต้องมีระบบการศึกษาที่เอื้อต่อการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างอาจารย์กับนักศึกษา และเพิ่มรายวิชาที่เน้นวิเคราะห์และฝึกปฏิบัติมากขึ้น และภาษาวัฒนธรรมสำหรับการสื่อสารในยุคเออีซีด้วย