ทันสถานการณ์

ชาวสวนยางวอนรัฐชดเชยรายได้

แหล่งข่าวจากกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ เปิดเผยว่า หากรัฐบาลยืนยันว่าจะไม่มีโครงการพัฒนาสถาบันเกษตรกรชาวสวนยางเพื่อรักษาเสถียรภาพราคายาง หรือโครงการแทรกแซงราคา ทางที่ประชุมตัวแทนเกษตรกรชาวสวนยางมีมติเสนอให้รัฐบาลดำเนินโครงการชดเชยรายได้ให้กับเกษตรกรแทน หากเกษตรกรขายยางได้ราคาต่ำกว่า โดยให้ยึดราคาตามที่กระทรวงเกษตรฯ เสนอ คือต้นทุนที่ 64.19 บาท/กก. บวกกำไรประมาณ 30% และให้จ่ายส่วนต่างราคาเข้าบัญชีของเกษตรกร

สำหรับการพัฒนาเกษตรกรชาวสวนยางในระยะยาว ได้เสนอมาตรการดังนี้ 1.ให้รัฐเพิ่มการใช้ยางพาราในประเทศ โดยส่งเสริมเกษตรกรรวมกลุ่มตั้งโรงงานแปรรูปเป็นยางแท่ง หรือสินค้ากลางน้ำ โดยเชื่อมโยงกับผู้ผลิตอุตสาหกรรมปลายน้ำ สนับสนุนชุมนุมสหกรณ์ชาวสวนยางที่มีศักยภาพผลิตยางแท่งส่งออกต่างประเทศ และให้รัฐช่วยเหลือเรื่องเงินกู้ดอกเบี้ยต่ำเพื่อเป็นทุนหมุนเวียน 2.มาตรการลดผลผลิตล้นตลาด เสนอให้ดำเนินการโครงการโค่นยางเก่าปลูกยางใหม่ การส่งเสริมเกษตรกรลดจำนวนวันกรีด โดยใช้สารเคมีที่พบว่าสามารถเก็บน้ำยางไว้ในต้นได้ ซึ่งพบว่าประเทศมาเลเซียใช้กับยางอายุมากกว่า 14 ปีขึ้นไปและได้ผลดีเช่นหยุดกรีด 2 3 วันและเมื่อกรีดจะได้น้ำยางเท่ากับจำนวนวันที่หยุด เพื่อช่วยลดต้นทุนด้านแรงงาน

ทีดีอาร์ไอซัด กสทช. ทำสูญ 1.6 แสนล.

นางเดือนเด่น นิคมบริรักษ์ ผู้อำนวยการวิจัย มูลนิธิสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย(ทีดีอาร์ไอ) เปิดเผยว่า การที่คณะกรรมการกิจการกระจายเสียง กิจการโทรทัศน์ และกิจการโทรคมนาคมแห่งชาติ (กสทช.) จะขยายระยะเวลาให้เอกชนมีสิทธิใช้คลื่น 1800 เมกะเฮิรตซ์ ออกไปอีก 1 ปี จะสร้างความเสียหายให้กับประเทศและประชาชนเบื้องต้น 1.6 แสนล้านบาท จากการที่คลื่น 1800 ไม่สามารถเปิดประมูลได้ในปีนี้ ตัวเลขดังกล่าวเป็นไปตามผลวิจัยทีดีอาร์ไอเรื่องประมูลไลเซนส์ 3 จี 2.1 กิกะเฮิรตซ์ “กสทช.ไม่สามารถชดเชยโอกาสของประชาชนซึ่งควรจะได้ใช้ 4จี และมูลค่าทางเทคโนโลยีที่ไม่เกิดขึ้นจากการที่ไม่สามารถเปิดประมูลคลื่น 1800 ในปีนี้ได้ทัน ทั้งที่ กสทช. รู้ล่วงหน้าว่าคลื่น 1800 จะสิ้นสุดสัมปทานเดือน ก.ย.อยู่แล้ว” นางเดือนเด่น กล่าว

ทั้งนี้ หาก กสทช. ยังพยายามผลักดันให้ร่างประกาศ เรื่อง มาตรการคุ้มครองผู้ใช้บริการในกรณีสิ้นสุดการอนุญาตสัมปทานหรือสัญญาการให้บริการโทรศัพท์เคลื่อนที่ พ.ศ.... มีผลบังคับใช้เป็นเรื่องที่มีความเสี่ยงที่จะถูกฟ้องร้องสูงมาก เพราะ นักวิชาการด้านกฎหมายได้แสดงความเห็นไปในทิศทางเดียวกันว่า ร่างประกาศฉบับนี้ขัดรัฐธรรมนูญ เพราะกสทช. ไม่มีอำนาจที่จะให้เอกชนเข้ามา มีสิทธิ์ในคลื่นที่หมดสัมปทานแล้ว

อย่างไรก็ตาม ก่อนหน้านี้ นางเดือนเด่นเป็นหนึ่งในคณะอนุกรรมการ เรื่อง แนวทางการบริหารคลื่นความถี่ 1800 เมกะเฮิร์ตซหลังสิ้นสุดสัมปทานที่ กสทช. ตั้งขึ้น แต่ กสทช. ไม่เห็นด้วยกับข้อเสนอของคณะอนุกรรมการชุดนี้ และได้ตั้งคณะทำงานชุดใหม่ขึ้นมาทดแทน คือ คณะทำงานการมีส่วนร่วมสร้างความเข้าใจแนวทางการอนุญาตให้ใช้คลื่นความถี่ 1800 เมกะเฮิร์ตซ ที่มีนายแก้วสรร อติโพธิ เป็นประธาน

ด้านนายประเสริฐ อภิปุญญา กรรมการติดตาม ตรวจสอบ และประเมินผลการดำเนินการ และการบริหารงานของกสทช. (ซูเปอร์บอร์ด) กล่าวว่า สิ่งที่ซูเปอร์บอร์เข้าไปตรวจสอบได้ในขณะนี้ คือ แผนการบริหารจัดการเรื่องการโอนย้ายลูกค้าผ่านระบบคงสิทธิเลขหมาย (นัมเบอร์พอร์ทิบิลิตี้) ที่จะเป็นเครื่องมือสำคัญในการช่วยโอนย้ายลูกค้าที่หมดสัมปทานให้ทันเวลาที่กำหนดได้ โดยสามารถเพิ่มปริมาณได้สูงสุดมากกว่า 1 ล้านเลขหมายต่อวัน แต่ที่ผ่านมา กสทช.ยังไม่ได้ทำอย่างเต็มที่ ทำให้การโอนย้ายเปิดปัญหา n

แจก รง.4 โรงไฟฟ้าแสงอาทิตย์

นายวิฑูรย์ สิมะโชคดี ปลัดกระทรวงอุตสาหกรรม ในฐานะประธานคณะกรรมการกลั่นกรองการพิจารณาการอนุญาตโรงงานบางประเภทที่มีผลกระทบต่อคุณภาพชีวิตและสิ่งแวดล้อม เปิดเผยว่า คณะกรรมการกลั่นกรองฯ ได้พิจารณาให้ใบอนุญาตประกอบกิจการโรงงาน (รง.4) 7 ราย มูลค่าลงทุนกว่า 4,600 ล้านบาท โดย 6 รายเป็นโรงไฟฟ้าพลังแสงอาทิตย์ รวมกำลังการผลิต 44.3 เมกะวัตต์ อาทิ บริษัท โซล่าเพาเวอร์ ผู้ผลิตพลังงานไฟฟ้าจากแสงอาทิตย์ ได้รับ รง.4 จำนวน 4 รายการ ประกอบด้วย โรงไฟฟ้าใน จ.สุรินทร์ บุรีรัมย์ อุดรธานี และบึงกาฬ บริษัท ซุปเปอร์ดรีมเพาเวอร์ ใน จ.ตาก และบริษัท โกลเด้น ไลท์ โซล่า ใน จ.สุโขทัย ผู้ประกอบกิจการผลิตพลังงานไฟฟ้าจากเซลล์แสงอาทิตย์

ขณะที่ผู้ได้รับใบ รง.4 อีก 1 ราย เป็นโรงงานผลิตลูกบดโลหะที่นำไปใช้ในอุตสาหกรรมปูนซีเมนต์และเหมืองแร่ เพื่อใช้ในประเทศและส่งออกกลุ่มประเทศที่เติบโตทางการก่อสร้างสูง อาทิ อินโดนีเซีย เวียดนาม ลาว ออสเตรเลีย และประเทศในแถบตะวันออกกลาง

นอกจากนี้ มีโรงงานที่คณะกรรมการกลั่นกรองฯ มีมติคืนเรื่อง 4 ราย โดยให้กรมโรงงานอุตสาหกรรม (กรอ.) ทบทวนในประเด็นเกี่ยวกับผังที่ตั้งโรงงานและโฉนดที่ดิน การติดประกาศรับฟังความคิดเห็นและการบริหารจัดการสิ่งแวดล้อม