ขาลงเศรษฐกิจและการเมือง

ขาลงเศรษฐกิจและการเมือง“Bad News Never Comes Alone” หรือข่าวร้ายไม่ได้มาเพียงลำพัง แต่มักจะมาหลายข่าวพร้อมๆ กัน และกำลังถล่มเศรษฐกิจและการเมืองในประเทศขณะนี้ โดยสถานการณ์การเมืองภายหลังปรับคณะรัฐมนตรี อันเนื่องมาจากปัญหาการรับจำนำข้าว ที่แม้จะได้ตัวบุคคลที่มีภาพลักษณ์ดีขึ้น แต่กลับไม่สามารถแก้ปัญหาด้านความขัดแย้ง และบรรเทาวิกฤตด้านความเชื่อมั่นได้

ส่อเค้าให้เห็นถึง “คลื่นใต้น้ำ” ที่พร้อมจะกลายสภาพเป็น “คลื่นยักษ์สึนามิ” ในอนาคต

ยิ่งกระแสการเมืองภายนอกก็ปั่นป่วนมีการต่อต้านรัฐบาลในหลายๆ ประเทศ เช่น บราซิล ตุรกี ซีเรีย และที่ชาวโลกต้องติดตามอย่างใกล้ชิดคือ ความรุนแรงในประเทศอียิปต์ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาว่าที่จริงอียิปต์เป็นประเทศแรกๆ ในอาหรับที่เกิดกระแส Arab Spring หรือ “การผลิดอกออกใบแห่งเสรีภาพ“ ที่ได้โค่นล้มจอมเผด็จการ ฮอสนี มูบารัก ที่ครองอำนาจมามากกว่า 30 ปีจนเป็นผลสำเร็จเมื่อปี 2554 และต่อมาได้มีการเลือกตั้งรัฐบาลตามระบอบประชาธิปไตย

อย่างไรก็ตาม วิกฤตการณ์ทางการเมืองก็ยังคงมีต่อเนื่องนับจากนั้น โดยมีการชุมนุมเรียกร้องให้ โมฮัมเหม็ด มอร์ซี ประธานาธิบดีที่มาจากการเลือกตั้งลาออกจากตำแหน่ง จนกระทั่งกองทัพเข้ายึดอำนาจและปลดประธานาธิบดีมอร์ซี เมื่อวันพุธที่แล้ว

แต่แล้วสถานการณ์กลับบานปลายเมื่อผู้สนับสนุนประธานาธิบดีออกมาต่อต้านการทำรัฐประหารในครั้งนี้ เกิดการต่อสู้อย่างรุนแรง และทำให้ราคาน้ำมันในตลาดโลกพุ่งทะลุ 100 เหรียญสหรัฐต่อบาร์เรล

การต่อสู้อันเนื่องมาจากความขัดแย้งกำลังแพร่ขยายไปยังหลายๆ ประเทศที่ประชาธิปไตยไม่สมบูรณ์และมีความบกพร่อง ทำให้เกิดการคอร์รัปชั่น และสร้างความมั่งคั่งเฉพาะในกลุ่มผู้ปกครอง ตลอดจนบั่นทอนเสถียรภาพทางเศรษฐกิจ และบ่อนทำลายโครงสร้างทางสังคม

อันที่จริงความขัดแย้งในอียิปต์ก็ไม่ได้แตกต่างจากที่เกิดขึ้นในบ้านเรามากนัก แม้ว่าวิกฤตด้านการเมืองของอียิปต์จะมีมิติของความตกต่ำด้านเศรษฐกิจเป็นองค์ประกอบหลักก็ตาม ทั้งนี้เพราะการดำเนินนโยบายด้านเศรษฐกิจของเราประกอบกับภาวะเศรษฐกิจภายนอกที่ไม่เอื้ออำนวย ล้วนทำให้มีความเสี่ยงที่จะเกิดวิกฤตเศรษฐกิจภายในประเทศแทบทั้งสิ้น

ปัจจัยลบเช่นที่ว่ามีมากมายในขณะนี้ ไม่ว่าจะเป็นราคาน้ำมันที่แพงขึ้น ทำให้ต้นทุนการผลิตบ้านเราสูงขึ้น ตลอดจนภาวะชะลอตัวของเศรษฐกิจจีนก็มีผลอย่างมากต่อภาคการส่งออกของเรา ยิ่งไปกว่านั้นกระแสเงินไหลออกจากสัญญาณการยุติมาตรการผ่อนคลายทางการเงิน (Quantitative Easing : QE) ของธนาคารกลางสหรัฐ ก็มีผลทำให้เกิด “ตลาดหมี” (Bear Market) หรือความตกต่ำของตลาดหุ้น ตลาดทองคำ และตลาดอัตราแลกเปลี่ยน ส่วนในยุโรปก็ยังถดถอยต่อเนื่อง และคงสถานะ “ตัวถ่วงเศรษฐกิจโลก” ต่อไป

ปัจจัยลบเหล่านี้ได้สร้างความเสียหายอย่าง “กะปริบกะปรอย” ไปแล้ว ทั้งตัวเลขการส่งออกที่ลดลง และการเติบโตทางเศรษฐกิจที่ประเมินว่า “ต่ำกว่าคาด” แน่ ยังไม่นับปัจจัย “เฉพาะตัว” จากการบริหารจัดการและการประเมินสถานการณ์ที่ผิดพลาด ไม่ว่าจะเป็นการชะงักงันของโครงการจัดการน้ำ 3.5 แสนล้านบาท และ พ.ร.บ.เงินกู้เพื่อพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน 2 ล้านล้านบาท ล้วนแต่เป็น “อุปสรรค” และเป็นเสมือน “ระเบิดเวลา” ที่จะสร้างความเสียหายทางเศรษฐกิจอย่างใหญ่หลวงในอนาคต

การ “ถอดชนวน” ของระเบิดเวลาทางเศรษฐกิจก็ไม่ใช่ “เป็นไปไม่ได้” เพียงแต่ต้อง “จัดอันดับความสำคัญ” ของมาตรการทางเศรษฐกิจ

ซึ่งถ้าให้ความสำคัญของการลงทุนเพื่อการพัฒนามากกว่าการใช้จ่ายเพื่อประชานิยม ตลอดจนให้ความสำคัญกับ “เสถียรภาพ” ทางเศรษฐกิจมากกว่า“ฐานเสียง”ในการเลือกตั้ง ย่อมมีประโยชน์มากกว่า“การแก้เกมการเมือง” ไปวันๆ