รางวัล

ต้อนรับทุกท่านย่างเข้าสู่เดือน ก.ค. เดือนที่ถือว่ามีเวทีประชุมระดับอาเซียนน้อยที่สุดเดือนหนึ่งของปี

อย่างไรก็ดี ยังมีการประชุมที่น่าสนใจของเสาสังคมและวัฒนธรรมมากระจุกตัวกันจำนวนมากในช่วงสัปดาห์นี้ ได้แก่ การประชุมเจ้าหน้าที่อาวุโสอาเซียนด้านการพัฒนาชนบทและการขจัดความยากจน (SOMRDPE) ครั้งที่ 10 ในวันที่ 24 ก.ค. การประชุมอาเซียนด้านการตรวจแรงงาน ครั้งที่ 3 ในวันที่ 34 ก.ค. การประชุมเจ้าหน้าที่อาวุโสอาเซียนด้านการท่องเที่ยว (ASEAN NTOs) ครั้งที่ 38 ในวันที่ 35 ก.ค. และการประชุมเจ้าหน้าที่อาวุโสอาเซียนด้านป่าไม้ (ASOF) ครั้งที่ 16 ในวันที่ 56 ก.ค.

วันนี้ขอกล่าวถึง SOMRDPE ก่อน ในฐานะด้านที่เกี่ยวข้องกับชีวิตความเป็นอยู่อย่างยั่งยืนของคนในประเทศ

ในการประชุม SOMRDPE ครั้งที่แล้วหรือครั้งที่ 9 นั้น มีการกล่าวถึงปัญหาความอดอยาก ความยากจน และการพัฒนาชนบทในภูมิภาค

ที่ประชุมสังเกตว่า แม้ดูเผินๆ ประเทศในกลุ่มอาเซียนจะสามารถแก้ปัญหากันไปได้ระดับหนึ่ง ไม่ได้มีจำนวนผู้อดอยาก คนยากจนมหาศาลเหมือนบางภูมิภาค แต่สถานการณ์ก็ยังส่อเค้าเลวร้ายลงทั้งจากภาวะเศรษฐกิจโลก ภาวะโลกร้อน และโรคระบาด ปัญหาทั้งหมดทำให้การพัฒนาชนบทและการแก้ปัญหาความยากจนในหลายพื้นที่ทำได้ยากขึ้น

ที่น่าสนใจคือ ทางแก้ของอาเซียนในการแก้ปัญหาดังกล่าว ใช้วิธีเดินตามกรอบแผนปฏิบัติการพัฒนาชนบทและขจัดความยากจนของอาเซียน 20112015 ที่กำหนดให้ดำเนินโครงการมอบรางวัลผู้นำด้านการพัฒนาชนบทและขจัดความยากจนประจำปี 2013

การมอบรางวัลเป็นเครื่องมือหนึ่งในการกระตุ้นให้คนหันมาทำความดีมากขึ้น แต่คำถามคือ สำหรับเรื่องการพัฒนาชนบทและขจัดความยากจน ซึ่งเป็นปัญหาใหญ่ระดับชาติและระดับภูมิภาค การมอบ “รางวัลผู้นำ” ให้แก่บรรดา “เอ็นจีโอ” และ “ซีเอสโอ” จะช่วยให้แก้ปัญหาได้มากขึ้นเพียงใด

ย้อนกลับมาดูสถิติประชากรที่อยู่ใต้เส้นความยากจนในอาเซียน จะพบว่า พม่า กัมพูชา ฟิลิปปินส์ และลาว ยังมีสัดส่วนคนยากจนมากกว่า 1 ใน 4 ของประชากรทั้งประเทศ โดยเฉพาะพม่าและกัมพูชาที่มีสัดส่วนประชากรยากจนมากกว่า 30%

สะท้อนภาพว่าภูมิภาคนี้ ยังต้องการอะไรที่รวดเร็วและตรงจุด มากกว่าการแก้ปัญหาด้วยการกระตุ้นอ้อมๆ

หากกางแผนงานการจัดตั้งประชาคมสังคมและวัฒนธรรม (เอเอสซีซี บลูปริ๊นท์) มาดู จะพบว่าอาเซียนได้กำหนดแนวทางในการแก้ปัญหาความยากจนไว้แล้วมากมาย เช่น การดำเนินโครงการที่เกี่ยวข้องกับโครงสร้างพื้นฐานในชนบท เช่น แหล่งน้ำ สุขาภิบาล การติดตามกลยุทธ์ในการลดความยากจนภายใต้ระบบที่มีค่ากำหนด การช่วยเหลือครอบครัวยากจนด้วยระบบสนับสนุนเพื่อให้คนเหล่านั้นพึ่งพาตนเองได้ ตลอดจนจัดตั้งเครือข่ายระหว่างสถาบันด้านการเงินในพื้นที่ยากจน ให้เงินทุนกู้ยืมขนาดเล็ก

ความยากจนนั้นเป็นปัญหาที่ “แก้ยาก” และ “แก้นาน” ครับ แต่ “ต้องแก้” ดังนั้น การแก้ปัญหาจึงควรมุ่งไปให้ตรงจุด ไม่เลี้ยวอ้อมไปอ้อมมา เพื่อไม่ให้เสียทั้งเวลาทั้งโอกาส

การให้รางวัลไม่ใช่สิ่งที่ไม่ดี แต่ผมคิดว่ากรณีนี้เรามีเรื่องเร่งด่วนที่ต้องทำมากกว่าให้รางวัลครับ