New gen politic:มุมมองแนวคิด จารุพล เรืองสุวรรณ แคนดิเดตนายกฯเพื่อชาติ

ร้อยเอก ดร.จารุพล เรืองสุวรรณ จากเลขาธิการพรรคเพื่อชาติ ขยับมาเป็น ประธานยุทธศาสตร์พรรคเพื่อชาติ กระทั่งการเลือกตั้ง ที่กำลังจะมาถึง ได้รับความไว้วางใจสมาชิกพรรคเป็น 1ใน2 แคนดิเดตนายกรัฐมนตรี ของพรรคเพื่อชาติ ทำงานคู่กับ สมาชิกพรรคทั้งรุ่นใหม่ กลุ่มผู้มีประสบการณ์การเมือง มี ฮาย-นส.ปวิศรัฐฐ์ ติยะไพรัช เป็นหัวหน้าพรรค ร่วมกันผลักดัน นโยบายต่างๆ เพื่อนำไปสู่การเปลี่ยนแปลง สมดั่งความตั้งใจ พรรคเพื่อชาติ   

จารุพล ได้สะท้อนถึงความมุ่งมั่น และแนวคิดผ่าน โพสต์ทูเดย์ ออนไลน์   

 

 

ทหาร อาจารย์ การเมือง

ผมเป็นนักเรียนเตรียมทหาร รุ่นที่ 44 จบปริญญาตรี ศิลปศาสตรบัณฑิต สาขา สังคมศาสตร์เพื่อการพัฒนา โรงเรียนนายร้อย จปร. รุ่นที่ 55 ปริญญาโท Master of Science in International Security, University of Bristol, UK (วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาความมั่นคงระหว่างประเทศ มหาวิทยาลัยบริสตอล ประเทศอังกฤษ) 

ระดับปริญญาเอก  PhD. in Political Science (World Politics and Comparative Politics), Claremont Graduate University USA (ปริญญาเอก สาขารัฐศาสตร์ ด้านการเมืองโลกและการเมืองเปรียบเทียบ จาก Claremont Graduate University ประเทศสหรัฐอเมริกา) ซึ่งเป็น มหาวิทยาลัยเดียวกับนายเศรษฐา ทวีสิน แคนดิเดตนายกรัฐมนตรี ของพรรคเพื่อไทย 

การทำงานในอดีต เคยเป็นข้าราชการทหาร เป็นอาจารย์ประจำสาขาการบริหารรัฐกิจ คณะรัฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ วิชาที่สอน การบริหารจัดการเชิงกลยุทธ์ (Strategic Management) นวัตกรรมกับการบริหารงานภาครัฐ (Innovation in Public Administration) การบริหารรัฐกิจเปรียบเทียบ (Comparative Public Administration)  การบริหารจัดการองค์กรไม่แสวงหากำไรและธุรกิจเพื่อสังคม (Non-profit Organizations and Social Enterprise) นอกจากนี้ยังมีความเชี่ยวชาญ ความมั่นคงระหว่างประเทศ ความมั่นคงทางไซเบอร์ การเมืองระหว่างประเทศ การบริหารเชิงกลยุทธ์ นวัตกรรมและการใช้นวัตกรรมเพื่อการบริหาร

 

 

 

สังคมผูกขาดโอกาส คนกลุ่มเล็ก

ผมก็เป็นคนหนึ่งที่เกิดและเติบโตมาในครอบครัวชนชั้นกลาง สิ่งที่ได้เห็นมาตลอดตั้งแต่เด็กคือความไม่เท่าเทียมกันและความไม่ยุติธรรม ทำให้ตั้งคำถามอยู่เสมอว่า ถ้าเราไม่ได้ร่ำรวย ถ้าเราไม่ได้มีเส้นมีสาย สังคมนี้จะไม่เปิดโอกาสให้เราได้เติบโตแม้ว่าเราจะมีความรู้ความสามารถจริงๆหรือ และคำตอบที่ได้ก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ ขนาดเราเป็นชนชั้นกลาง ยังเอาตัวแทบไม่รอด แล้วคนอื่นๆที่ลำบากกว่าเรา มีโอกาสน้อยกว่าเรา จะเป็นยังไง

เพราะสังคมนี้ผูกขาดโอกาสไว้กับคนเพียงกลุ่มเล็กๆ ไม่ได้กระจายโอกาสให้คนส่วนใหญ่ของประเทศ คนที่มีอำนาจต่างพากันกดคนตัวเล็กๆ เพื่อจะได้กินรวบโอกาส ทุกอย่าง ทั้งด้านการเมืองและเศรษฐกิจ เกิดเป็นความเหลื่อมล้ำขั้นสูงสุด

 

รัฐไม่แก้ปัญหา ความเหลื่อมล้ำ

จารุพล เน้นย้ำว่า รัฐที่ผ่านมาก็ไม่ได้พยายามที่จะลดความเหลื่อมล้ำเหล่านี้ลงเลย คิดแค่ว่า ขอแค่แจกจ่ายทรัพยากรให้ทุกคนเหมือนๆกันเป็นอันพอ แต่แท้จริงแล้วไม่พอ การแจกจ่ายทรัพยากรหรือสวัสดิการให้ทุกคนเท่ากันนั้นเป็นเพียงพื้นฐานที่ควรทำ แต่เมื่อสังคมเหลื่อมล้ำเพิ่มมากขึ้น เราจำเป็นต้อง ให้แต้มต่อ กับคนที่มีน้อย เพื่อให้คนที่มีน้อย แข็งแรงขึ้นและสามารถต่อสู้ได้อย่างเสมอภาคในสังคมปัจจุบัน

 

การทำงานการเมืองในครั้งนี้ เป็นการทำตามความฝันและคติประจำใจของผมที่ว่า “คั้นเจ้าได้ขี่ซ้าง กั้งห่ม เป็นพะยา อย่าสิลื้มคนทุกข์ ขี่ควย คอนก้า” ซึ่งเป็นภาษาอีสาน แปลว่า เมื่อได้ขี่ช้าง กางร่มเป็นพระยา อย่าได้ลืมคนทุกข์ ขี่ควาย และหาบคอนต้นกล้าไปปลูก ซึ่งเป็นการเปรียบเปรยว่า “เมื่อเรามีโอกาสดีกว่าผู้อื่น อย่าได้ลืมคนทุกข์ยากที่อยู่ข้างหลัง ซึ่งตัวผมถือได้ว่ามีโอกาสดีกว่าคนอื่นหลายๆคน โดยเฉพาะการศึกษา ผมถือว่าผมโชคดีแล้ว ชีวิตที่เหลือจากนี้จึงจะขอเป็นผู้มอบโอกาสให้ผู้อื่นบ้าง

ประชาชนคือ เจ้านาย เราคือ คนรับใช้ 

ผมฝันเหมือนอาจารย์ป๋วย อึ้งภากรณ์ ที่อยากให้คนไทยได้รับการดูแลอย่างเท่าเทียมกัน ตั้งแต่ ครรภ์มารดา ถึงเชิงตะกอน แต่ผมฝันไกลกว่านั้น อยากให้คนไทยที่ทุกข์ยากได้แต้มต่อเพิ่มเติมด้วย เพื่อให้ได้มาซึ่งผลลัพธ์คือ ความเท่าเทียม ที่แท้จริง เมื่อมีโอกาสได้ร่วมงานกับพรรคเพื่อชาติ สิ่งแรกที่ถามพรรคเพื่อชาติ คือ ประชาชนคือใคร และ พรรคเพื่อชาติ เอาประชาชนไว้ตรงไหนของสมการการทำงาน ได้คำตอบจากทุกคนว่า

สำหรับพรรคเพื่อชาติ ประชาชนคือ เจ้านาย เราคือ คนรับใช้ และเราทูนประชาชนไว้เหนือหัวเรา สำหรับผม คำตอบนี้คือ ตัวชี้วัดให้เห็นถึงอุดมการณ์ของพรรคเพื่อชาติ ที่ลึกและกินใจ ที่สุด ที่ผมเคยได้ยินจากพรรคการเมือง จึงเป็นคำตอบให้ ร่วมงานกับพรรคเพื่อชาติ

 

รัฐที่ผ่านมาก็ไม่ได้พยายามที่จะลดความเหลื่อมล้ำเหล่านี้ลงเลย คิดแค่ว่า ขอแค่แจกจ่ายทรัพยากรให้ทุกคนเหมือนๆกันเป็นอันพอ แต่แท้จริงแล้วไม่พอ การแจกจ่ายทรัพยากรหรือสวัสดิการให้ทุกคนเท่ากันนั้น เป็นเพียงพื้นฐานที่ควรทำ แต่เมื่อสังคมเหลื่อมล้ำเพิ่มมากขึ้น เราจำเป็นต้อง ให้แต้มต่อ กับคนที่มีน้อย เพื่อให้คนที่มีน้อย แข็งแรงขึ้นและสามารถต่อสู้ได้อย่างเสมอภาคในสังคมปัจจุบัน