“บ้านนอกเข้ากรุง” เมื่ออดีตบัตเลอร์ระดับโลก นำรสมือแม่มาเล่าเป็นศิลปะแห่งความสุข

“ในสมรภูมิร้านอาหาร ไม่มีใครแข่งกับเราได้ ตราบใดที่เขายังเป็นเราไม่ได้... ธุรกิจจะอยู่รอดไม่ใช่เพราะพยายามไปเหมือนใคร แต่เพราะเราค้นพบและครอบครอง ‘อัตลักษณ์’ ที่เป็นเนื้อแท้ของเราอย่างมั่นใจที่สุด” – จอม-ภูมิพันธ์ เอี่ยมปรเมศวร์ ผู้ก่อตั้งร้าน “บ้านนอกเขากรุง”

 

อะไรคือสิ่งที่ทำให้อาหารไทยพื้นบ้านธรรมดาจากโคราช ประสบความสำเร็จและอยู่รอดได้ในสมรภูมิร้านอาหารในยุคปัจจุบัน ในสนามอันกว้างใหญ่ไพศาลของลานรสที่ทุกคนล้วนแสวงหาความแตกต่าง

 

แต่จะมีสักกี่คนที่ใส่ใจในความประณีตและรายละเอียดแม้เพียงเล็กน้อย ในระดับที่ชวนให้ประสาทสัมผัสทั้งหกรื่นรมย์อย่างพร้อมเพรียง...วันนี้เรามาหาคำตอบนี้กัน

 

 

จากมหานครนิวยอร์กที่เคยดูแลแขกระดับโลก สู่ร้านอาหารพื้นถิ่นโคราชใจกลางกรุงเทพฯ จอม-ภูมิพันธ์ เอี่ยมปรเมศวร์ นำประสบการณ์งานบริการระดับลักชัวรีมาผสานกับความทรงจำในครัวของแม่ สร้าง “บ้านนอกเข้ากรุง” ให้เป็นมากกว่าร้านอาหาร แต่เป็นพื้นที่ที่ความสุขถูกออกแบบผ่านประสาทสัมผัสทั้งหก ที่โซน Groove ชั้น 1 ศูนย์การค้าเซ็นทรัลเวิลด์

 

หากพูดถึงความหรูหรา หลายคนอาจนึกถึงโรงแรมระดับห้าดาว ห้องอาหารราคาแพง หรือการบริการที่เต็มไปด้วยพิธีรีตอง แต่สำหรับ จอม-ภูมิพันธ์ เอี่ยมปรเมศวร์ อดีต Head Butler แห่ง The St. Regis New York ผู้เคยใช้ชีวิตอยู่ในโลกของการบริการระดับสูงในมหานครนิวยอร์กมานานกว่า 9 ปี ความหรูหราที่แท้จริงอาจไม่ได้อยู่ที่สิ่งของราคาแพง แต่อยู่ในรายละเอียดเล็กๆ ที่ทำให้คนคนหนึ่งรู้สึกว่าได้รับการดูแลอย่างดีที่สุด

 

วันนี้เขานำประสบการณ์จากโลกใบนั้นกลับมาสร้างธุรกิจร้านอาหารไทยพื้นถิ่นโคราชในชื่อ “บ้านนอกเข้ากรุง” โดยมีรสมือของคุณแม่ประจวบ เอี่ยมปรเมศวร์ เป็นหัวใจสำคัญ

 

 

ความน่าสนใจของร้านแห่งนี้จึงไม่ได้อยู่แค่เมนูอาหาร แต่คือการนำสองโลกที่ดูเหมือนแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงมาบรรจบกัน คือโลกของมาตรฐานบริการระดับสากล กับโลกของอาหารพื้นบ้านที่ปรุงด้วยความรักและความทรงจำ

 

จากนิวยอร์กสู่กรุงเทพฯ เส้นทางที่ไม่ได้ทิ้งตัวตนไว้ข้างหลัง

ก่อนจะเป็นเจ้าของร้านอาหาร จอมมีพื้นฐานการศึกษาด้านรัฐศาสตร์ สาขาการทูต จากจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ก่อนเดินทางไปศึกษาต่อระดับปริญญาโทด้านการบริหารโรงแรมและการท่องเที่ยวที่ Johnson & Wales University สหรัฐอเมริกา

 

เส้นทางอาชีพพาเขาเข้าสู่โลก Hospitality ระดับนานาชาติ เริ่มจากการทำงานเป็น Style Manager ที่ W New York-Times Square ก่อนก้าวสู่ตำแหน่ง Butler (พนักงานดูแลและให้บริการส่วนบุคคล) และ Head Butler ที่ The St. Regis New York รับผิดชอบดูแลแขกคนสำคัญและบุคคลระดับโลก รวมถึง Gianni และ Donatella Versace ตลอดจนศิลปินอย่าง Elton John พร้อมบริหารทีมบัตเลอร์กว่า 50 คน

 

ประสบการณ์เหล่านี้ทำให้เขาเข้าใจว่า งานบริการไม่ใช่เพียงการทำตามหน้าที่ แต่คือการอ่านความต้องการของมนุษย์ให้ขาด บางครั้งสิ่งที่ลูกค้าต้องการอาจไม่ใช่สิ่งที่พูดออกมา แต่เป็นรายละเอียดเล็กๆ ที่คนให้บริการต้องสังเกตเห็นด้วยตัวเอง

 

เมื่อกลับมาเมืองไทย เขาไม่ได้เลือกนำความหรูหราแบบตะวันตกมาสร้างร้านอาหารอีกแห่ง แต่กลับหยิบสิ่งที่ใกล้ตัวที่สุด นั่นคืออาหารที่แม่ทำให้กินมาตั้งแต่วัยเด็ก มาต่อยอดเป็นธุรกิจ

 

 

"บ้านนอกเข้ากรุงคืออะไร... คุณภาพคือความเป็นสากล ความเป็นผู้ดีคือความประณีต พิธีรีตอง และความถูกกาลเทศะ เพราะฉะนั้นร้านริมถนนก็สามารถเป็นผู้ดีได้"

 

นี่คือคำอธิบายที่สะท้อนตัวตนของแบรนด์ได้ชัดเจนที่สุด เพราะสำหรับจอม ความเป็นผู้ดีไม่ได้ขึ้นอยู่กับสถานที่หรือราคาของอาหาร แต่เป็นเรื่องของมาตรฐานและวิธีคิด ไม่ว่าจะอยู่ในร้านอาหารหรูหรือร้านริมถนน ทุกแห่งสามารถมีความประณีตได้ หากให้ความสำคัญกับสิ่งที่ทำอย่างจริงจัง

 

"ทำไมขวดน้ำทุกขวดต้องหมุนโลโก้หาลูกค้า? เพราะถ้าเรื่องเล็กๆ คุณยังมองข้าม เรื่องใหญ่ๆ คุณคงรักษาไว้ไม่ได้"

 

 

รสมือแม่ ความทรงจำที่ไม่มีสูตรสำเร็จทดแทนได้

จุดเริ่มต้นของบ้านนอกเข้ากรุงไม่ได้เกิดจากการมองเห็นโอกาสทางธุรกิจเพียงอย่างเดียว แต่ย้อนกลับไปถึงความทรงจำในวัยเด็กที่เติบโตมาในค่ายทหาร ได้เห็นคุณแม่ทำอาหารเลี้ยงดูผู้คนอยู่เสมอ

 

อาหารจึงไม่ใช่แค่สิ่งที่กินให้อิ่ม แต่เป็นภาพของครอบครัว การแบ่งปัน และความสัมพันธ์ระหว่างผู้คน

 

เมื่อเดินทางไปเรียนและใช้ชีวิตในบอสตันกับนิวยอร์ก จอมยังนำสูตรอาหารของแม่ไปทำให้เพื่อนชาวต่างชาติรับประทาน จนกลายเป็นจุดเชื่อมโยงระหว่างความทรงจำจากบ้านเกิดกับชีวิตในต่างประเทศ

 

สิ่งที่เขาต้องการรักษาไว้จึงไม่ใช่เพียงรสชาติ แต่เป็นวิธีคิดและความรู้สึกเบื้องหลังการทำอาหาร

 

 

“ร้านนี้เป็นการเก็บอาหาร “รสแม่” ไว้” คือวาจาที่ชัดในคอนเซ็ปต์และลึกในความหมาย

 

“สิ่งสำคัญและพิเศษที่สุดคือ แม่ทำด้วยความรัก จะไม่มีการชอร์ตคัต (ทางลัด หรือ การทำแบบง่ายๆ ไวๆ เข้าว่า ) เลย... อยู่กับสิ่งที่ทำ และต้องทำให้มันดีที่สุด เพื่อให้ลูกให้พ่อได้กินของอร่อย”

 

แนวคิดนี้กลายเป็นมาตรฐานของทุกจานในร้าน ตั้งแต่การคัดเลือกวัตถุดิบ การเตรียมอาหาร ไปจนถึงขั้นตอนการปรุงที่ไม่ยอมลดทอนเพื่อความสะดวก

 

แม้แต่การล้างปลาก็ต้องพิถีพิถันจนไม่มีกลิ่นคาว หรือการรวนน้ำมันจากหมูสามชั้นแทนการใช้น้ำมันพืชสำเร็จรูป รายละเอียดเหล่านี้อาจดูเป็นเรื่องเล็กสำหรับบางคน แต่สำหรับจอมคือสิ่งที่แยกอาหารที่ทำเพียงให้อร่อยออกจากอาหารที่ “ตั้งใจทำ” อย่างแท้จริง

 

 

“ผัดหมี่โคราช เป็นอาหารแห่งความสุข”

หนึ่งในเมนูที่สะท้อนปรัชญาของบ้านนอกเข้ากรุงได้ดีที่สุดคือ ผัดหมี่โคราช ซึ่งไม่ใช่เพียงอาหารขึ้นชื่อของจังหวัด แต่เป็นสูตรที่มีความหมายในฐานะ “หมี่ทำบุญ”

 

ในวัฒนธรรมดั้งเดิมของครอบครัวโคราช การทำผัดหมี่มักเกิดขึ้นในงานบุญที่ญาติพี่น้องมารวมตัวกัน ช่วยกันเตรียมวัตถุดิบและปรุงอาหารครั้งละมากๆ เพื่อแบ่งปันให้ผู้คนได้รับประทานร่วมกัน

 

สูตรของครอบครัวจอมยังคงรักษาวิธีการปรุงแบบดั้งเดิม ใช้เวลาเตรียมและทำรวมประมาณ 30-40 นาที เริ่มจากการรวนน้ำมันหมูจากหมูสามชั้น โขลกพริกแกงเอง นำไปผัดกับน้ำตาลปี๊บและเต้าเจี้ยวจนได้ซอสเข้มข้น ก่อนนำเส้นหมี่แห้งลงไปเคี่ยวให้ค่อยๆ ดูดซับน้ำซอส คล้ายการหุงข้าว

 

ขั้นตอนสำคัญคือการพลิกเส้นทั้งแผ่นโดยไม่ผัดขยี้จนเส้นขาด จากนั้นจึงใส่ไข่และถั่วงอกโคราช ซึ่งมีลักษณะพิเศษที่ไม่คายน้ำง่าย ทำให้เส้นไม่แฉะและยังคงรสสัมผัสได้ดี

 

สำหรับรสชาติ จอมอธิบายว่าอาหารโคราชของครอบครัวจะมีรสหวานนำและเข้มข้น สามารถรับประทานเป็นกับข้าวคู่กับข้าวสวยได้ด้วย

 

 

แต่สิ่งที่ยากที่สุดไม่ใช่การถ่ายทอดสูตรอาหาร หากเป็นการถ่ายทอดความรู้สึกที่อยู่เบื้องหลังสูตรนั้น

 

ในช่วงแรก แม้หัวหน้าเชฟจะพยายามทำตามขั้นตอนอย่างละเอียด แต่รสชาติก็ยังไม่เหมือนของแม่ จนต้องเดินทางไปใช้ชีวิตอยู่กับคุณแม่ที่โคราชเป็นเดือนๆ เพื่อเรียนรู้ตั้งแต่การทำอาหารในชีวิตประจำวัน ไปจนถึงวิธีคิดและความรู้สึกของคนในครอบครัว

 

เพราะบางครั้งสูตรอาหารอาจบอกได้ว่าต้องใส่อะไรในปริมาณเท่าไร แต่ไม่สามารถบอกได้ทั้งหมดว่าทำไมคนทำถึงเลือกปรุงแบบนั้น

 

นี่จึงเป็นเหตุผลที่จอมเชื่อว่าการรักษารสมือแม่ไม่ใช่การส่งต่อสูตรอาหาร แต่เป็นการส่งต่อจิตวิญญาณของครอบครัว

 

"เราเป็นคนไม่ทำอะไรง่าย... เป็นคนไม่ compromise รสชาติต้องเหมือนแม่เป๊ะ ความคิดสร้างสรรค์มันเริ่มต้นจากตรงนั้น"

 

 

อาหารธรรมดาที่ไม่ธรรมดา เพราะความใส่ใจอยู่ในรายละเอียด

นอกจากผัดหมี่โคราช เมนูอย่างผัดฟักทอง ผัดบวบ สะเดาน้ำปลาหวาน กุ้งสะใภ้ไข่ลูกเขย และไข่ยัดไส้ ล้วนเป็นอาหารที่หลายคนคุ้นเคย แต่ความแตกต่างอยู่ที่กระบวนการทำ

 

ผัดบวบหรือผัดฟักทองธรรมดาๆ จึงไม่ได้เริ่มจากการนำบวบลงกระทะแล้วปรุงรสทันที แต่ต้องโขลกกุ้งแห้ง กระเทียม และพริกไทย ทำเครื่องผัด เคี่ยวน้ำตาลปี๊บให้ได้ซอส ก่อนนำบวบหรือฟักทองลงไปหุงให้ดูดซับรสชาติ..

 

ไม่ต้องแปลกใจหากทานผัดบวบที่นี่แล้วอุทานว้าวในใจเบาๆ กับความอร่อยนวลเนียนอย่างมีมิติล้ำลึก ในแบบที่เราไม่เคยสัมผัสมาก่อน..

 

ส่วนสะเดาน้ำปลาหวานก็มีความซับซ้อนมากกว่าการเคี่ยวน้ำตาลปี๊บกับน้ำปลา เพราะมีการนำปลาทูทอด หอมเจียว และกระเทียมเจียวมาโขลกและเคี่ยวร่วมกัน เพื่อสร้างรสชาติที่มีมิติมากขึ้น

 

หลักคิดสำคัญคือ เมื่อเลือกใช้วัตถุดิบอะไรลงไป วัตถุดิบนั้นต้องแสดงตัวตนออกมาให้ชัด ไม่ใช่ใส่เพียงเพื่อให้ครบองค์ประกอบของสูตร

 

“มันคือการเอาอาหารที่เป็น Ordinary (ธรรมดา) มาทำให้เป็น Extraordinary (ไม่ธรรมดา)... ชื่ออาหารธรรมดามาก แต่พอกินแล้วมันไม่ธรรมดา”

 

“อาหารจานเดียวกันอาจมีคนทำขายเป็นสิบเป็นร้อย แต่สิ่งที่ทำให้ร้านหนึ่งยืนหยัดข้ามกาลเวลาได้ คืออัตลักษณ์และตัวตนที่ไม่มีวันลอกเลียนแบบได้ เหมือนกับที่โลกนี้มีแบรนด์ระดับตำนานเพียงหนึ่งเดียว เพราะสิ่งที่ลูกค้าเลือก ไม่ใช่แค่ความอร่อย แต่คือคุณค่าในแบบที่เป็นเรา”

 

คือความคิดสร้างสรรค์ในแบบของจอม ไม่ใช่การเปลี่ยนอาหารพื้นบ้านให้กลายเป็นเมนูที่แปลกตา แต่เป็นการค้นหาคุณค่าที่ซ่อนอยู่ในอาหารธรรมดา แล้วทำให้คนรับประทานสัมผัสได้ถึงความพิเศษนั้น

 

 

ความสุขไม่ได้เกิดจากลิ้นเพียงอย่างเดียว แต่ต้องครบทั้งหกสัมผัส

อีกหนึ่งแนวคิดที่ทำให้บ้านนอกเข้ากรุงแตกต่างจากร้านอาหารทั่วไป คือการออกแบบประสบการณ์ผ่านประสาทสัมผัสทั้งหก ได้แก่ ตา หู จมูก ลิ้น กาย และใจ

 

จอมมองว่าการรับประทานอาหารที่ดีไม่ควรจบลงเพียงคำว่าอร่อย เพราะลูกค้าควรได้รับความสุขจากทุกองค์ประกอบตั้งแต่ก้าวเข้าร้าน

 

สายตาต้องสัมผัสกับการออกแบบพื้นที่ แสงเงา การจัดโต๊ะ และรายละเอียดของตกแต่ง เสียงต้องเป็นบรรยากาศที่ผ่อนคลาย ทั้งจากเพลงและน้ำเสียงของพนักงาน จมูกต้องได้รับกลิ่นหอมของเครื่องเทศ กระเทียมคั่ว และอาหารที่ปรุงสดใหม่

 

ขณะที่ลิ้นคือรสชาติที่ชัดเจนจากวัตถุดิบจริง ส่วนกายคือความสบายของพื้นที่ ตั้งแต่ทิศทางลม อุณหภูมิ ไปจนถึงน้ำหนักของจานชาม

 

และสัมผัสสุดท้ายที่สำคัญที่สุดคือใจ ความรู้สึกอบอุ่น เป็นกันเอง และได้รับการต้อนรับอย่างจริงใจ ราวกับมารับประทานอาหารที่บ้านของคนในครอบครัว

 

 

“ถ้าทุกร้านอร่อยเหมือนกันหมด คุณต้องเลือกร้านที่ให้ความสุขได้มากกว่า 1 ทวาร เพราะความสุขมันเข้าไปใน Sense ของเรา... ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ”

 

แนวคิดนี้ทำให้การออกแบบร้านไม่ได้หยุดอยู่แค่ความสวยงาม แต่ต้องคิดถึงประสบการณ์ของคนที่เข้ามาใช้บริการในทุกมิติ

 

มาตรฐานระดับโลก เริ่มต้นจากขวดน้ำหนึ่งขวด

ประสบการณ์จากการเป็น Head Butler ในมหานครนิวยอร์กยังคงปรากฏอยู่ในรายละเอียดของร้านอย่างชัดเจน

 

จอมให้ความสำคัญกับการจัดโต๊ะอย่างมาก ตั้งแต่ตำแหน่งแก้วน้ำ จานชาม ช้อนส้อม ไปจนถึงองศาของเก้าอี้ ทุกอย่างต้องอยู่ในระนาบที่ถูกต้อง เพราะเขาเชื่อว่ารายละเอียดเล็กๆ สะท้อนวินัยและมาตรฐานของคนทำงาน

 

หนึ่งในตัวอย่างที่เขาจดจำได้คือการสังเกตเห็นขวดน้ำในรถบริการระดับพรีเมียม ซึ่งถูกหมุนโลโก้ให้หันเข้าหาผู้โดยสารทุกขวด

 

“เราเห็นขวดน้ำหมุนโลโก้หาเราทุกขวด... แสดงว่าเขาใส่ใจในรายละเอียดแม้แต่เรื่องเล็กๆ ขนาดนี้ รายละเอียดเรื่องอื่นเขาต้องไม่พลาดแน่ๆ”

 

สำหรับเขา การบริการที่ดีไม่ใช่การรอให้ลูกค้าร้องขอ แต่คือการเตรียมพร้อมและสังเกตเห็นความต้องการก่อนที่ลูกค้าจะต้องเอ่ยปาก

 

อย่างไรก็ตาม มาตรฐานที่ดีไม่ได้หมายถึงการกดดันพนักงานให้ทำงานอย่างสมบูรณ์แบบเพียงอย่างเดียว เพราะจอมมองว่าความสุขของคนทำงานเป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์ลูกค้าเช่นกัน

 

เขาใส่ใจแม้กระทั่งน้ำหนักของจานชาม หากหนักเกินไป พนักงานต้องออกแรงมากขึ้นและอาจเหนื่อยล้าระหว่างทำงาน ซึ่งท้ายที่สุดย่อมส่งผลต่อความรู้สึกและการบริการที่ส่งถึงลูกค้า

 

“บอกให้เด็กยิ้ม... พูดน่ะง่าย เวลาเราอารมณ์เสียเรายังยิ้มไม่ได้เลย ต้องทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ของเขาที่ร้านมีความสุข แล้วเดี๋ยวเขายิ้มเอง”

 

นี่คือแนวคิดการบริหารคนที่มองลึกกว่าการสั่งให้พนักงานยิ้ม แต่เริ่มต้นจากการสร้างสภาพแวดล้อมที่ทำให้พวกเขามีความสุขกับการทำงานจริงๆ

 

 

เมื่อร้านอาหารไม่ได้แข่งกันแค่ความอร่อย แต่ “อัตลักษณ์” คือกุญแจสู่การอยู่รอด

 

ในวันที่ธุรกิจร้านอาหารมีการแข่งขันสูง เมนูอาหารที่เคยเป็นจุดขายอาจถูกทำตามได้ไม่ยาก สูตรอาหารสามารถเรียนรู้ได้ การตกแต่งร้านสามารถเลียนแบบได้ แม้แต่รูปแบบการบริการก็สามารถพัฒนาตามกันได้ สิ่งที่ยากกว่าคือการสร้างตัวตนที่ชัดเจนจนทำให้ลูกค้าจดจำและรู้สึกผูกพันกับร้านแห่งหนึ่งได้อย่างแท้จริง

 

สำหรับจอม การอยู่รอดในธุรกิจร้านอาหารจึงไม่ได้เริ่มต้นจากการมองว่าคู่แข่งกำลังทำอะไร แต่ต้องย้อนกลับมาค้นหาว่าแบรนด์ของตัวเองมีอะไรที่คนอื่นไม่มี และอะไรคือคุณค่าที่ต้องรักษาไว้

 

“ในโลกนี้ไม่มีใครแข่งกับใครได้ ทุกคนมีอัตลักษณ์ของตัวเอง ตราบใดที่เธอยังเป็นฉันไม่ได้ เธอก็แข่งกับฉันไม่ได้ เพราะยังไงเธอก็ไม่เหมือนฉัน”

 

แนวคิดนี้สะท้อนวิธีคิดของบ้านนอกเข้ากรุงได้อย่างชัดเจน เพราะสิ่งที่ร้านเลือกนำเสนอไม่ใช่การพยายามทำอาหารให้เหมือนร้านอื่น หรือปรับรสชาติให้เข้ากับกระแสทุกครั้งที่ตลาดเปลี่ยน แต่เป็นการยืนหยัดกับรากของตัวเอง

 

ทั้งสูตรอาหารโคราชจากคุณแม่ ความพิถีพิถันที่ไม่ใช้ทางลัด และมาตรฐานการบริการที่สั่งสมจากประสบการณ์ระดับนานาชาติ

 

 

อย่างไรก็ตาม การมีอัตลักษณ์ไม่ได้หมายถึงการหยุดพัฒนา ตรงกันข้าม ร้านอาหารต้องรู้จักพัฒนาประสบการณ์และคุณภาพให้ตอบโจทย์ลูกค้าอยู่เสมอ โดยไม่ทำให้แก่นของแบรนด์สูญหาย ความคิดสร้างสรรค์จึงควรเริ่มจากการเข้าใจตัวเองให้ลึกพอ ก่อนจะต่อยอดสิ่งที่มีให้แตกต่างและมีคุณค่ามากขึ้น

 

เพราะในระยะยาว ลูกค้าอาจมีร้านอาหารให้เลือกมากมาย แต่อะไรคือเหตุผลที่ทำให้พวกเขาตัดสินใจกลับมาร้านเดิม คำตอบอาจไม่ใช่แค่เมนูที่อร่อยที่สุดหรือราคาที่ถูกที่สุด แต่อาจเป็นความรู้สึกและประสบการณ์ที่หาไม่ได้จากที่อื่น

 

สำหรับบ้านนอกเข้ากรุง สิ่งที่ต้องการรักษาไว้จึงไม่ใช่เพียงสูตรอาหารของแม่ แต่คือความทรงจำ ความรัก ความประณีต และความจริงใจที่ประกอบกันเป็นตัวตนของร้าน

 

นี่อาจเป็นบทเรียนสำคัญของธุรกิจร้านอาหารในวันนี้ เมื่อการแข่งขันทำให้ทุกคนพยายามสร้างความแตกต่างมากขึ้น แต่ความแตกต่างที่ยั่งยืนอาจไม่ได้เกิดจากการพยายามเป็นคนอื่นให้ดีกว่า หากเกิดจากการค้นพบว่าเราเป็นใคร แล้วทำสิ่งนั้นให้ดีที่สุดอย่างสม่ำเสมอ..

 

 

 

โปรโมชั่นพิเศษที่ ร้านอาหาร "บ้านนอกเข้ากรุง" กับบัตรเครดิต KTC  อ่านรายละเอียดเพิ่มเติม..