ส้มเปิดศึกสีน้ำเงิน เดิมพันท้องถิ่น กู้ศรัทธาก่อนสนามใหญ่รอบหน้าชี้เกม

รายงานพิเศษ
เปิดศึก “พรรคประชาชน” ปะทะ “ระบอบสีน้ำเงิน” เดิมพันกอบกู้ความนิยมสู่สนามเลือกตั้งท้องถิ่น

การเมืองไทยกำลังเข้าสู่จังหวะที่แรงปะทะไม่ได้จำกัดอยู่เพียงในสภา แต่ลามไปถึงสนามความชอบธรรมของอำนาจทั้งระบบ เมื่อพรรคประชาชน หรือที่ถูกเรียกในทางการเมืองว่า “พรรคส้ม” เปิดเกมรุกหนักใส่สิ่งที่พวกเขาเรียกว่า “ระบอบสีน้ำเงิน” เครือข่ายอำนาจที่ไม่ได้ถูกตีความว่าเป็นเพียงพรรคภูมิใจไทยเท่านั้น หากยังรวมถึงองคาพยพที่ถูกตั้งคำถาม ทั้งองค์กรอิสระ สมาชิกวุฒิสภา และกลไกอำนาจที่ถูกมองว่าอยู่เบื้องหลังการ “กินรวบประเทศ”

ศึกครั้งนี้จึงไม่ใช่การตอบโต้รายวันระหว่างพรรคการเมือง แต่เป็นยุทธศาสตร์เปิดแนวรบใหญ่ของพรรคประชาชน ในห้วงเวลาที่พรรคต้องการกอบกู้แรงสนับสนุน ฟื้นความเชื่อมั่นจากฐานเสียง และเตรียมยึดพื้นที่การเมืองท้องถิ่นสำคัญ โดยเฉพาะสนามผู้ว่าฯ กทม. และนายกเมืองพัทยา ซึ่งถูกมองว่าเป็นบททดสอบก่อนการเมืองระดับชาติรอบใหม่

แกนหลักของยุทธศาสตร์ “ส้มล้มน้ำเงิน” คือการรุกตรวจสอบเครือข่ายอำนาจในหลายมิติ เริ่มจากประเด็นองค์กรอิสระ โดยพรรคประชาชนเสนอให้แก้ไขรัฐธรรมนูญ เพื่อเปิดช่องตรวจสอบการทำงานของ ป.ป.ช. ได้โดยตรง หลังเกิดเสียงวิพากษ์ต่อกรณีที่ ป.ป.ช. ยกคำร้องคดีหุ้นของนายศักดิ์สยาม ชิดชอบ ซึ่งถูกมองว่าขัดแย้งกับคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญ

ในสายตาของพรรคประชาชน ประเด็นนี้ไม่ได้เป็นเพียงปมคดีเฉพาะบุคคล แต่สะท้อนคำถามใหญ่ต่อระบบตรวจสอบถ่วงดุล ว่าองค์กรอิสระยังทำหน้าที่อย่างเป็นกลางเพียงใด และหากองค์กรที่ควรตรวจสอบผู้มีอำนาจกลับถูกตั้งข้อสงสัยเสียเอง ใครจะเป็นผู้ตรวจสอบองค์กรเหล่านั้น

อีกแนวรบสำคัญคือรัฐธรรมนูญ พรรคประชาชนพยายามผลักดันการจัดทำรัฐธรรมนูญฉบับใหม่ที่ยึดโยงกับประชาชน พร้อมโจมตีแนวทางของพรรคภูมิใจไทยว่าเป็นส่วนหนึ่งของ “ระบอบกินรวบ” เพราะยังคงบทบาทของ สว. ในกระบวนการเห็นชอบรัฐธรรมนูญไว้ พรรคประชาชนจึงวางประเด็นนี้เป็นเส้นแบ่งทางการเมือง ระหว่างรัฐธรรมนูญที่ประชาชนมีอำนาจกำหนดอนาคต กับรัฐธรรมนูญที่ยังเปิดช่องให้อำนาจเดิมมีสิทธิยับยั้ง

ขณะเดียวกัน พรรคประชาชนยังเปิดฉากถล่มเครือข่าย สว. โดยวิจารณ์ว่า สว. ชุดปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างสีน้ำเงินที่ขาดความชอบธรรม และมีบทบาทขัดขวางกระบวนการประชาธิปไตย ข้อกล่าวหาดังกล่าวกลายเป็นชนวนปะทะโดยตรง เมื่อสมาชิกวุฒิสภากว่า 80 คน นำโดยนายพิสิทธ์ อภิวัฒนาพงษ์ ออกมาแถลงตอบโต้ทันที

ฝั่ง สว. ยืนยันว่าไม่ได้เป็นนอมินีของใคร มีความเป็นอิสระ 100% และมาจากกระบวนการเลือกกันเองตามกฎหมาย พร้อมประณามนายณัฐพงษ์ เรืองปัญญาวุฒิ หัวหน้าพรรคประชาชน ว่าให้ร้ายและบ่อนทำลายสถาบันวุฒิสภาด้วยข้อมูลอันเป็นเท็จ รวมถึงยื่นคำขาดให้ขอโทษภายใน 3 วัน มิฉะนั้นจะดำเนินการตามกฎหมายเพื่อปกป้องชื่อเสียงขององค์กร

แต่แทนที่แรงกดดันจาก สว. จะทำให้พรรคประชาชนถอย นายณัฐพงษ์กลับยืนยันเจตนาบริสุทธิ์ และย้อนถามให้สังคมตรวจสอบเบื้องหลังที่มาของ สว. กลุ่มนี้ โดยเฉพาะข้อสังเกตเกี่ยวกับการคัดเลือกในรอบสุดท้ายว่ามีการจัดตั้งหรือไม่ คำถามนี้จึงกลายเป็นการโยนประเด็นกลับไปยังพื้นที่สาธารณะ ให้ประชาชนเป็นผู้ตัดสินว่าข้อกล่าวหาเรื่อง “เครือข่ายสีน้ำเงิน” มีน้ำหนักมากน้อยเพียงใด

เมื่อมองในเชิงยุทธศาสตร์ การรุกหนักของพรรคประชาชนไม่ได้เกิดขึ้นโดยปราศจากเป้าหมาย พรรคกำลังพยายามล้างภาพ “Grand Compromise” หรือความผิดพลาดทางการเมืองในอดีตที่ทำให้ถูกวิจารณ์ว่าเสียรู้และสูญเสียความไว้วางใจจากฐานเสียงบางส่วน การเปิดศึกกับระบอบสีน้ำเงินจึงเป็นทั้งการยืนยันจุดยืนฝ่ายค้านเชิงรุก และการส่งสัญญาณกลับไปยังผู้สนับสนุนเดิมว่า พรรคยังพร้อมชนกับโครงสร้างอำนาจเดิมอย่างถึงที่สุด

เป้าหมายระยะใกล้คือสนามเลือกตั้งท้องถิ่น โดยเฉพาะกรุงเทพมหานครและพัทยา ซึ่งไม่ใช่เพียงพื้นที่บริหาร แต่เป็นเวทีพิสูจน์พลังทางการเมือง หากพรรคประชาชนสามารถคว้าชัยในพื้นที่ยุทธศาสตร์เหล่านี้ได้ จะไม่เพียงช่วยฟื้นภาพลักษณ์และเรียกศรัทธาคืนจากฐานเสียงเท่านั้น แต่ยังเป็นหลักฐานเชิงประจักษ์ว่ากระแสส้มยังมีแรงส่งพอจะขยายไปสู่สนามใหญ่

อีกด้านหนึ่ง การเคลื่อนไหวเชิงรุกยังถูกมองว่าเป็นการ “หนีนิติสงคราม” ในความหมายทางการเมือง เพราะพรรคประชาชนกำลังเผชิญความเสี่ยงจากคดีความและแรงกดดันทางกฎหมายที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต การเปิดเกมตรวจสอบคู่แข่งและเครือข่ายอำนาจจึงเป็นทั้งเกมรุกและเกมป้องกันในเวลาเดียวกัน

อย่างไรก็ตาม ศึก “ส้มปะทะน้ำเงิน” ย่อมมีต้นทุน พรรคประชาชนต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าการโจมตีระบอบสีน้ำเงินไม่ได้เป็นเพียงวาทกรรมทางการเมือง แต่มีข้อเท็จจริงและหลักฐานเพียงพอที่จะทำให้สังคมเชื่อ ขณะที่ฝ่าย สว. และเครือข่ายที่ถูกพาดพิงก็ต้องตอบคำถามให้ได้ว่า ความชอบธรรมของตนตั้งอยู่บนฐานใด ท่ามกลางความสงสัยที่ถูกขยายเป็นประเด็นสาธารณะ

ท้ายที่สุด ศึกครั้งนี้จึงไม่ได้วัดกันเพียงว่าใครเสียงดังกว่าในสมรภูมิการเมือง แต่จะวัดกันที่ว่าใครสามารถยึดความเชื่อมั่นของประชาชนได้มากกว่า เพราะในวันที่ประชาชนเริ่มตั้งคำถามต่ออำนาจทุกชั้น

ทุกถ้อยคำกล่าวหาและทุกคำปฏิเสธล้วนมีราคาทางการเมือง และสนามท้องถิ่นที่กำลังจะมาถึง อาจเป็นคำตอบแรกว่า “ส้ม” จะกลับมาฟื้นแรงศรัทธาได้จริง หรือ “น้ำเงิน” จะยังยืนหยัดในโครงสร้างอำนาจเดิมต่อไป.