เหตุผลที่คนกรุงต้องไปใช้สิทธิ

ศึกเลือกตั้ง 3 ก.ค. ในสนาม กทม. 33 เขต มีความหมายและความสำคัญต่อการจัดตั้งรัฐบาลอย่างยิ่งยวด

เพราะนอกจากจะเป็นพื้นที่ที่มีจำนวน สส.มากที่สุดแล้ว ยังถือเป็นจุดศูนย์กลางอำนาจในการบริหารบ้านเมือง และเป็นพื้นที่ยุทธศาสตร์ในการเคลื่อนไหวต่อสู้เรียกร้องทางการเมือง

การแข่งขันในสนาม กทม. ในช่วงเลือกตั้งปี 2544 2548 จนถึง 2550 เรียกได้ว่าเป็นสนามประลองกำลังระหว่างสองพรรคการเมืองใหญ่มาโดยตลอด สถานการณ์บีบให้ประชาชนผู้มีสิทธิเลือกตั้งต้องตัดสินใจเลือกเพียงอย่างใดอย่างหนึ่ง ซึ่งผลที่ออกมาจะเป็นตัวชี้ชะตาว่าประเทศไทยจะเดินไปสู่ทิศทางใดในวันข้างหน้า

เมื่อกางแผนที่ กทม.ออกมาจะพบว่า ต่างฝ่ายต่างมีฐานคะแนนจัดตั้งและขุมกำลังมวลชนเป็นของตัวเองเป็นกลุ่มโซน โดยพื้นที่ กทม.ชั้นใน หรือบริเวณไข่แดง ส่วนใหญ่ถือเป็นฐานที่มั่นของ สส.พรรคประชาธิปัตย์ (ปชป.) ซึ่งกินอาณาเขตกว้างขวางครอบคลุมไปถึงพื้นที่ไข่ขาว

ยืนยันได้จากผลการเลือกตั้งทั่วไปครั้งล่าสุดที่ ปชป.กวาดที่นั่ง สส.ไปได้ถึง 30 เขต จากทั้งหมด 36 เขตเลือกตั้ง แม้กระทั่งการเมืองสนามเล็กในระดับท้องถิ่นอย่างสก. สข. ทั้งในปี 2549 และ 2553 รวมถึงการเลือกตั้งผู้ว่าฯ กทม. เมื่อปี 2551 บรรดากองเชียร์และแฟนคลับของพรรคพระแม่ธรณีบีบมวยผมก็ล้วนเทคะแนนให้ชนิดถล่มทลาย โดยไม่เหลือเผื่อใจให้กับคู่แข่งจากพรรคอื่น

อย่างไรก็ตาม ใช่ว่า ปชป.จะสามารถกินรวบพื้นที่ กทม.ได้อย่างเบ็ดเสร็จ เพราะยังมีอาณาบริเวณรอบนอกหรือพื้นที่ชายขอบเมืองกรุง รอยต่อระหว่างจังหวัด ปริมณฑล ซึ่งถูกโอบล้อมไปด้วยพลพรรค สส.เพื่อไทย อย่างเหนียวแน่น ได้แก่ บางเขน สายไหม ดอนเมือง หนองจอก คลองสามวา คันนายาว บึงกุ่ม บางกะปิ สะพานสูง มีนบุรี และลาดกระบัง

สาเหตุที่คะแนนนิยมของ ปชป.ล้นทะลักในสนามเลือกตั้ง กทม. หลายครั้งที่ผ่านมา ส่วนหนึ่งปฏิเสธไม่ได้ว่าเกิดจากวิกฤตการณ์ทางการเมืองในยุค พ.ต.ท.ทักษิณ ชินวัตร อดีตนายกรัฐมนตรี ที่มีความบกพร่องทางจริยธรรมอย่างรุนแรง ส่งผลให้คนกรุงไม่พอใจในพฤติกรรมของอดีตผู้นำ นำมาสู่การก่อตัวของมวลชนเสื้อเหลืองที่ลุกฮือขึ้นมาขับไล่อดีตนายกฯ จนสุดท้ายต้องอพยพลี้ภัยออกนอกประเทศ

ทว่าเมื่อถึงคราวที่ ปชป.มีโอกาสผงาดขึ้นมาเป็นรัฐบาล กลับไม่สามารถสร้างผลงานให้เป็นที่น่าประทับใจคนกรุงได้ ไม่ว่าจะเป็นการแก้ปัญหาเศรษฐกิจปากท้อง สินค้าราคาแพง สังคมเกิดความเหลื่อมล้ำสองมาตรฐาน รวมถึงความไม่เด็ดขาดในการตัดสินใจเชิงนโยบายต่างๆ สุดท้ายประชาชนจึงเริ่มเสื่อมศรัทธาและหมดความเชื่อมั่นลงไปเรื่อยๆ

ด้วยเหตุนี้กระแสความนิยมตีกลับมาที่พรรคเพื่อไทยอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีการเปิดตัว “สินค้าใหม่” ทางการเมือง โดยเข็น ยิ่งลักษณ์ ชินวัตร ขึ้นแท่นปาร์ตี้ลำดับที่ 1 สร้างความฮือฮาหวือหวาให้กับสนามเลือกตั้งครั้งนี้อย่างเหนือความคาดหมาย กลบภาพความรุนแรงที่เคยเกิดขึ้นเมื่ออดีตที่ผ่านมา

เมื่อสถานการณ์เริ่มกลับตาลปัตร แม่ทัพแห่ง ปชป.จึงเดินเกมในช่วงโค้งสุดท้ายด้วยการ “ขยายแผล” ของคนเสื้อแดง โดยเปิดเวทีปราศรัยใหญ่ที่แยกราชประสงค์ เพื่อปลุกคนกรุงไม่ให้ลืมเหตุการณ์เผาบ้านเผาเมือง ถึงขั้นที่ สุเทพ เทือกสุบรรณ รองนายกรัฐมนตรี ต้องยอมหลั่งน้ำตากลางสายฝนเพื่อเรียกคะแนนสงสารจากคนกรุง

ขณะที่พรรคเพื่อไทยเลือกที่จะใช้ยุทธศาสตร์ไม่ตอบโต้ไม่ขยายความ สั่งแกนนำเสื้อแดงรูดซิปปากเพื่อสกัดจุดอ่อนของตัวเอง ตรงกันข้ามยังอาศัยภาพลักษณ์ของผู้นำหญิงที่มีความละมุนละม่อมกับทุกฝ่าย พร้อมชูนโยบายปรองดอง คิดแก้ไข แต่ไม่แก้แค้น

การเลือกตั้ง สส.กทม.ครั้งนี้จึงมีแนวโน้มว่า ผลแพ้ชนะในหลายเขตเลือกตั้งอาจเฉือนกันแค่ไม่ถึงหลักหมื่นแต้มเท่านั้น สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ หากพรรคการเมืองใดได้รับ “ฉันทามติ” จากคะแนนเลือกตั้งของคนกรุงอย่างเป็นเอกฉันท์ ย่อมสามารถนำไปอ้างความชอบธรรมในการจัดตั้งรัฐบาลได้

อย่างไรก็ตาม ในสถานการณ์ที่ทั้งสองพรรคต่างก็มีชนักติดหลังเหมือนวัวสันหลังหวะด้วยกันทั้งคู่ โดยพรรคหนึ่งถูกมองว่ามีส่วนรู้เห็นต่อเหตุการณ์เผาบ้านเผาเมือง ส่วนอีกพรรคหนึ่งถูกกล่าวหาเป็นฆาตกร 91 ศพ ซึ่งอาจสร้างความอึดอัดใจให้แก่ผู้มีสิทธิเลือกตั้ง และหากตัดสินใจไปใช้สิทธิเลือกตั้งด้วยการกาช่องไม่ประสงค์ลงคะแนน หรือ “โหวตโน” ก็อาจถูกกลุ่มพันธมิตรประชาชนเพื่อประชาธิปไตยนำไปแอบอ้างเป็นคะแนนของคนเสื้อเหลืองได้

เมื่อเป็นเช่นนี้แล้วคนกรุงจึงเหลือทางเลือกอยู่เพียงแค่ 2 ทาง คือ หนึ่ง-ต้องเลือกพรรคใดพรรคหนึ่งเท่านั้น เพื่อให้สามารถจัดตั้งรัฐบาลได้อย่างมีเสถียรภาพ หรือ สอง-อาจเลือกพรรคการเมืองฝ่ายตรงกันข้ามเพื่อขึ้นมาถ่วงดุลคานอำนาจรัฐบาล

นี่จึงเป็นเหตุผลที่คนกรุงต้องไปใช้สิทธิ