ลุ้นทุกลมหายใจ

โดย...ทองพระราม

แม้ปี่กลองการเมืองจะเริ่มโหมโรงบรรเลงออกมาเป็นทำนองให้ได้ยิน แต่ก็ดูเหมือนแผ่วเบาจนโสตประสาทไม่รับรู้ เมื่อมีสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (สนช.) จำนวน 30 ชีวิต

ได้เข้าชื่อเพื่อยื่นต่อศาลรัฐธรรมนูญตีความร่าง พ.ร.บ.ประกอบรัฐธรรมนูญว่าด้วยการได้มาซึ่งวุฒิสภา เพื่อพิจารณาว่ากฎหมายดังกล่าวขัดหรือแย้งกับรัฐธรรมนูญหรือไม่

เนื่องจากมีบางถ้อยคำในตัวบทกฎหมายอาจสร้างปัญหาในอนาคต หากมีผู้ปรารถนาดีไปยื่นให้ศาลนั้นตีความ แล้วส่งผลให้โรดแมปเลือกตั้งต้องถูกเลื่อนออกไป

พล.อ.ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรีและหัวหน้าคณะรักษาความสงบแห่งชาติ หรือ คสช. ได้ลั่นสัญญาประชาคมไว้จะมีการเลือกตั้งในเดือน ก.พ. 2562

เรื่องดังกล่าวถูกจับจ้องเพราะมองว่ากฎหมายทั้งสองฉบับได้ผ่านการพิจารณาจากกรรมาธิการร่วม 3 ฝ่าย ประกอบไปด้วย กรรมการร่างรัฐธรรมนูญ กรรมการการเลือกตั้ง และ สนช. โดยเป็นตัวแทนจากแต่ละฝ่ายที่เกี่ยวข้องกับกฎหมายเข้าร่วมประชุมและพิจารณา แต่กลับปล่อยให้เป็นปมปัญหาค้างคาไปจนถึงขั้นต้องยื่นศาลเพื่อตีความจนกระจ่างชัด

จึงถูกตั้งคำถามและทำให้ถูกมองว่านี่คือแผนสำคัญ เพื่อทอดยาวการอยู่ในอำนาจของรัฐบาล คสช.หรือไม่ประการใด จนกว่าตัวเองจะมีความพร้อมลงสนามเลือกตั้ง

ท่านพรเพชร วิชิตชลชัย ประธาน สนช. ได้ออกมาแถลงข่าวชัดเมื่อวันที่ 16 มี.ค.ที่ผ่านมา โดยการันตีโรดแมปที่วางไว้จะไม่ขยับอย่างแน่นอน ติดเพียง “แต่”

หากมีผู้มายื่นตีความในช่วงระยะเวลานี้ อาจทำให้โรดแมปต้องสะดุดไปทั้งกระบวน หากแต่ยื่นภายหลังจากกฎหมายประกาศในราชกิจจานุเบกษา และมีผลบังคับใช้

แล้วไปยื่นภายหลังอย่างนี้ไม่เป็น “ปัญหา” ทั้งหมดต่อจากนี้สายตาทุกคู่กำลังจะพุ่งไปยังศาลรัฐธรรมนูญ เนื่องด้วย สนช.จะส่งร่างกฎหมาย สว. ในวันที่ 19 มี.ค.นี้

เพื่อให้ศาลตีความว่าท้ายที่สุดแล้วขัดหรือแย้งกับรัฐธรรมนูญหรือไม่จากนี้จึงเป็นเรื่องให้เหล่าบรรดาคอการเมืองต้องลุ้นแบบเกาะติดดูลมจะพัดไปในทิศทางใด

ท่ามกลางความผันผวนของอากาศทางการเมือง ซึ่งเกิดขึ้นได้อยู่ตลอดเวลา หากมีอะไรมาสะกิด จึงเป็นช่วงเวลาให้ต้องจับจ้องแบบห้ามกะพริบ เพราะอาจมีผลให้เลือดซิบ

นับว่าเป็นช่วงบรรยากาศการเมืองที่อยู่ในความละเอียด และหากท้ายสุดต้องเลื่อนออกไปอีก แน่นอนสังคมจากนานาชาติจะหันกลับมามองไทยอย่างไม่ละสายตา

พร้อมกับคำถามภายในใจว่าเราจะเดินกันอย่างไรต่อไปกับภาวะที่ไร้รัฐบาลเลือกตั้ง ผนวกกับเศรษฐกิจที่ถดถอยเหมือนดิ่งลงสู่ก้นมหาสมุทรอันเวิ้งว้าง

เชื่อว่ารัฐบาลได้พยายามสุดความสามารถในการบริหารประเทศให้ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง แต่เมื่อยิ่งก้าวยิ่งไกลออกไป

เห็นทีควรเปิดให้รัฐที่มาจากเสียงประชาชนได้ก้าวเข้ามาทำหน้าที่ อย่าให้ต้องลุ้นทุกลมหายใจแบบไม่ทั่วท้อง เพราะปากท้องของประชาชนคงรอคอยไปเนิ่นนานกว่านี้ต่อไป เห็นทีจะไม่ไหว หากไหวอาจต้องกลืนเลือดตัวเองเป็นแน่แท้