หวั่นใจชำรุด...

โดย...ปริญญา ผดุงถิ่น

แฟลชเป็นหัวใจสำคัญที่สุดของการถ่ายภาพค้างคาวบิน เพื่อให้ได้อารมณ์ลึกลับสมศักดิ์ศรีค้างคาว ผมลองจัดแฟลช 2 ดวงให้อยู่ตรงข้ามกัน ยิงแสงสวนกัน ผลที่ออกมาคือใช่เลย!

อย่างไรก็ดี กำลังแฟลชในโหมด M ที่ 1/8 ยังมีสปีดในแสงแฟลช (ศัพท์แสงเรียกว่า Flash Duration) ที่ต่ำไป ผมจึงปรับลดลงไปเป็น 1/16 อ๊ะ ใช่เลยอีกแว้ววว คราวนี้ค้างคาวแข็งค้างคมกริบ ต่างจากกำลังแสง 1/8 ที่ยังไหวนิดๆ

พอลดกำลังแฟลชเหลือ 1/16 รูรับแสง f16 ก็เลยแคบไปมาก ผมเพิ่มเป็น f8 นอกจากนี้ iso 100 ก็ใช้ไม่ได้ ผมค่อยๆ ปรับสูงขึ้นจนมาถึง iso 1000 ภาพจึงสว่างพอดี

สปีดชัตเตอร์ ผมใช้เร็วสุดเท่าที่ตัวยิงแฟลชทริกเกอร์จะรองรับได้ คือ 1/1250 วินาที แล้วก็เปิดโหมดรัวเร็วสูงสุดของ Nikon D4 ที่ 11 เฟรมต่อวินาที เพื่อให้ไล่ตามทันความฉวัดเฉวียนของนกมีหู หนูมีปีก การใช้กำลังแฟลชต่ำที่ 1/16 ช่วยให้การรัวเร็วจี๋เป็นปืนกลไม่มีปัญหา แฟลชลั่นทันทุกช็อต

การที่ค้างคาวไม่ชอบแสงไฟฉาย ถ้าเปิดไฟจ้ามันก็ไม่ยอมลงบ่อ ปิดเลยผมก็มองไม่เห็นอีก ทางแก้ง่ายๆ คือพบกันครึ่งทาง ผมเปิดไฟฉายแค่ไฟหรี่แสงหรุบหรู่ ส่องไว้ตรงทิศทางที่ค้างคาวจะบินเข้ามา มือจับสายลั่นชัตเตอร์เตรียมพร้อมตลอดเวลา พอเห็นเงาแว้บพุ่งเข้ามา กดฉับ!

ที่ผมยกให้การถ่ายภาพค้างคาวบินโฉบน้ำ เป็นความมันสูงสุดเหนือการถ่ายภาพสัตว์ใดๆ ก็คือการชิงจังหวะในการกดชัตเตอร์นี่แหละ กดชัตเตอร์พรืด แฟลชรัวเร็วจี๋ ผลออกมาได้หลายหน้า 1.ไม่ติดอะไรเลย เพราะค้างคาวเบนออก 2.ติดค้างคาว แต่บินสูงจากผิวน้ำมากไป หรือ 3.ค้างคาวพุ่งกระแทกน้ำแตกกระจาย อันสุดท้ายนี่แหละ เห็นภาพแล้วเลือดลมสูบฉีด ฮอร์โมนซาบซ่า

จากภาพที่ได้ บอกให้รู้ว่าค้างคาวไม่ได้มาโฉบกินตัวอะไร แต่เป็นการโฉบเพื่ออาบน้ำ เรียกว่าอาบประหยัดน้ำซะยิ่งกว่า “มหา 5 ขัน”

จากเที่ยงคืนถึงเกือบตีสาม บางเวลาผมปล่อยให้ฝูงค้างคาวโฉบเล่นน้ำโดยไม่ถ่ายมันละ นั่งในความมืดฟังเสียงตีปีกวนรอบตัว บางคราวค้างคาวเฉียดใกล้ จนลมปีกกระทบใบหน้า นี่เป็นความสุขทางใจเท่าที่ใครคนหนึ่งพึงพบเจอในโลกนี้

ผู้รู้ช่วยจำแนกชนิดค้างคาวของผม ว่าชื่อค้างคาวขอบหูดำ ซึ่งเป็นพวกค้างคาวกินผลไม้ ขนาดตัวของมัน ถ้าถามผมละก็ ตอบได้แค่ว่า เล็กกว่า “ค้างคาวแม่ไก่” แต่ก็ใหญ่กว่า “ค้างคาวลูกหนู” (555 สเกลวัดขนาดแบบชาวบ้าน)