พี่ใหญ่ VS พี่รูปหล่อ

โดย...ปริญญา ผดุงถิ่น

ช่วงที่ผ่านมา ผมเจอและถ่ายรูปนกหัวขวานรุ่นเฮฟวี่เวตครบ 2 ชนิด ในเวลาไล่เลี่ยกัน ได้แก่ นกหัวขวานใหญ่สีเทา (Great Slaty Woodpecker) และนกหัวขวานใหญ่สีดำ (White-bellied Woodpecker) ก็ดีใจละครับ

สถานภาพของทั้งสองอาจไม่ถึงขั้นหายาก กระดูกขัดมัน แต่ก็ใช่ว่าจะเจอตัวกันได้ง่ายๆ ผมจำได้เมื่อครั้งเป็นมือใหม่หัดส่อง พยายามเที่ยวไปในป่าเต็งรัง ถิ่นที่มีรายงานการพบนกหัวขวานใหญ่สีดำ กว่าจะได้เจอตัวสมใจก็ใช้เวลานานไม่ใช่เล่น

ความใหญ่ บวกกับสีสันฉูดฉาด ดำ-แดง-ขาว มีหงอนหัวตั้งเด่ด้วย นกหัวขวานใหญ่สีดำกลายเป็นหัวขวานตัวโปรดของผม ตั้งแต่ผมยังไม่เคยเจอตัวจริงมันเลยด้วยซ้ำ แค่เห็นภาพวาดในหนังสือเบิร์ดไกด์ก็เลิฟทันที ถ้าเป็นเพลงก็ต้องร้องว่า “You know I loved you before I met you” โน่นเลยเชียว แหะๆ

ด้วยสายตามองผมคงบอกไม่ได้ ระหว่างนกหัวขวานใหญ่สีเทากับนกหัวขวานใหญ่สีดำ ตัวไหนใหญ่กว่ากัน แต่ตำราฟันธงออกมาชัดเจนว่า “เทา” ใหญ่เป็นอันดับ 1 ของบรรดาหัวขวานที่พบในไทย ส่วน “ดำ” มาเป็นอันดับ 2

แม้จะมีแต่สีเรียบๆ หัวก็ดูโล้นเลี่ยน พอจะมโนไปถึง “นกปีศาจ” ในขุมนรก พอได้อยู่ แต่ว่าไปแล้ว นกหัวขวานใหญ่สีเทาก็เป็นนกที่น่าดูไม่น้อย เป็นความลงตัวบนความเรียบง่าย หากเป็นเพลงก็คงต้องร้องว่า...เอ่อ นึกไม่ออกเพลงไรดี แหะๆ

ใครหายากหาง่ายกว่ากัน? หากคุณไปบ้านของนกหัวขวานอย่างป่าห้วยขาแข้ง ผมคิดว่าสูสี แต่หากเป็นป่าอื่น จะมีโอกาสพบนกหัวขวานใหญ่สีเทาได้มากกว่า เพราะนอกจากป่าเต็งรังและป่าเบญจพรรณในสไตล์ห้วยขาแข้งแล้ว มันจะอยู่ป่าดิบแล้งแบบแก่งกระจานได้ด้วย ขณะที่นกหัวขวานใหญ่สีดำ น่าจะอยู่ป่าดิบแล้งไม่ได้

ผมอยากเรียกนกหัวขวานใหญ่สีเทาว่า “พี่ใหญ่” เรียกนกหัวขวานใหญ่สีดำว่า “พี่รูปหล่อ” เพราะนึกถึงร้านที่เคยไปดื่มกินตอนหนุ่มๆ ร้านหนึ่ง จะเอ่ยต้อนรับโดยอัตโนมัติด้วยคำว่า “เชิญครับพี่ใหญ่” ขณะที่ร้านคู่แข่งใกล้ๆ กัน แปลงคำนิดนึงว่า “สวัสดีครับพี่รูปหล่อ”

ร้านหลัง ผมจะรู้สึกว่ามันช่างไร้ความจริงใจสิ้นดีส่วนร้านแรก อดนึกสงสัยในใจไม่ได้ เอ๊ะ มันรู้ได้ไงวะนี่ 555