
คนงานอัคราขอพักกายใจรับสภาพถูกเลิกจ้าง
พิจิตร-คนงานอัครานับพันตกงานยังทำใจถูกเลิกจ้างไม่ได้หลังม.44มีผลบังคับปิดเหมืองแร่ทองคำ
พิจิตร-คนงานอัครานับพันตกงานยังทำใจถูกเลิกจ้างไม่ได้หลังม.44มีผลบังคับปิดเหมืองแร่ทองคำ
เมื่อวันที่ 30 ธ.ค.2559 นายวีระศักดิ์ วิจิตร์แสงศรี ผู้ว่าราชการจังหวัดพิจิตร ได้ให้ส่วนราชการที่เกี่ยวข้องเข้าตรวจความเรียบร้อยภายในเหมืองแร่ทองคำอัครา รีซอร์สเซส เพื่อติดตามผลจากคำสั่งของนายกรัฐมนตรีที่ประกาศใช้ ม.44 สั่งให้เหมืองแร่ทองคำ ต้องหยุดกิจการหลังวันที่ 31 ธันวาคม 2559 พบว่าพนักงานส่วนใหญ่ได้รับซองขาวหรือเงินชดเชยตามที่กฎหมายกำหนดจะมีเหลือก็แต่เพียงผู้บริหารที่เป็นชาวต่างชาติ และพนักงานฝ่ายบุคคลเพียงไม่กี่คนที่ยังคงต้องอยู่เพื่อชำระสะสางงานที่ยังตกค้างอยู่ รวมถึงมีแต่พนักงานรักษาความปลอดภัยที่อยู่เฝ้าทรัพย์สินรอการรื้อถอนและเคลื่อนย้าย อีกส่วนเป็นบริษัทผู้รับจ้างรายใหญ่ คือ บริษัทโลตัสฮอลล์ ที่มีพนักงานจำนวนหลายร้อยคน ทำหน้าที่เป็นคนขับรถบรรทุก รถตัก รถเครน รถยก ยังคงต้องทำงานขนย้ายเครื่องจักร เครื่องมือ ต่างๆ มาจอดเรียงเพื่อตรวจสภาพ
พนักงานทั้งหมดได้มารวมตัวกันที่โรงอาหารที่มีนายบรรทม อมรพิพัฒน์ ผอ.สำนักงานพัฒนาฝีมือแรงงาน ,ประกันสังคมจังหวัดพิจิตร ,แรงงานจังหวัดพิจิตร , จัดหางานจังหวัดพิจิตร , สวัสดิการและคุ้มครองแรงงานพิจิตร เข้ามาชี้แจงถึงสิทธิที่ควรได้หลังจากถูกเลิกจ้าง รวมถึงตรวจสอบสวัสดิการ และคุ้มครองแรงงานที่พนักงานได้สมัครและส่งเงินสมทบเข้ากองทุนดังนั้นเมื่อถูกเลิกจ้างก็จะได้สิทธิ์ตามที่กฎหมายกำหนด รวมถึงให้คำแนะนำว่าหลังจากถูกเลิกจ้างในครั้งนี้แล้วควรจะดำเนินชีวิตหรือดำเนินธุรกิจไปในทิศทางใด และถ้าหากยังหางานไม่ได้หรือไม่เลือกงาน ทางสำนักงานจัดหางานก็มีตำแหน่งงานว่างในหลายสาขาให้ได้สมัคร ให้ได้มีงานทำ หรือคิดจะเปลี่ยนสายงานทางกระทรวงแรงงานก็พร้อมที่จะเปิดหลักสูตรอบรมให้ความรู้ในงานสายอาชีพอิสระ
ปรากฏว่า พนักงานส่วนใหญ่ที่ได้รับซองขาว หรือได้เงินชดเชย ทั้งจากบริษัทโลตัสฮอลล์และจากกระทรวงแรงงานต่างบอกเป็นเสียเดียวกันว่าขอหยุดพักกายใจสักระยะหนึ่งก่อน เนื่องจากยังทำใจไม่ได้กับสภาพที่บริษัทถูกเลิกจ้างแล้วต้องตกงาน ขอให้ผ่านพ้นเทศกาลปีใหม่ก็จะนัดรวมตัวกันเพื่อให้กระทรวงแรงงานมาให้คำแนะนำอีกครั้ง
สำหรับบรรยากาศของพนักงานกลุ่มสุดท้ายนี้ ที่มาประชุมร่วมกับกระทรวงแรงงานต่างอยู่ในบรรยากาศที่ซึมเศร้า หลายคนนั่งจับเข้าคุยกันถึงเรื่องอนาคตของตนเองและครอบครัวที่หลังจากนี้อาจต้องอพยพย้ายถิ่นฐานไปอยู่ไกลบ้าน ส่วนพนักงานที่อายุยังน้อยต่างยังคงเก็บภาพความทรงจำในจุดที่เคยทำงานและต่างบอกว่า ยังไม่รู้ว่าจะคิดหาทางออกเช่นไร วันนี้รู้แต่เพียงว่าพวกเรานับพันคนตกงานแล้ว







