พ่อหลวงของแผ่นดิน

13 ต.ค. 2559 ที่ผ่านมา เป็นวันที่คนไทยทุกคนร้องไห้เศร้าเสียใจอย่างที่ไม่เคยเลย เพราะเป็นวันที่พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช มหิตลาธิเบศรรามาธิบดี จักรีนฤบดินทร สยามิน
ทราธิราช บรมนาถบพิตร เสด็จสวรรคต

เมื่อทราบข่าวนี้ความตั้งใจแรกๆ ของคนไทยคือการไปเฝ้าถวายสักการะพระบรมศพขณะอัญเชิญจากโรงพยาบาลศิริราชไปยังพระบรมมหาราชวังในวันที่ 14 ต.ค. และรอคอยวันที่พี่น้องประชาชนจะได้เข้าเฝ้าฯ กราบถวายบังคมพระบรมศพ ณ พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาท เรื่อยไปทุกวันตั้งแต่ 09.00-16.00 น. โดยจะเริ่มตั้งแต่วันที่ 28 ต.ค. 2559 เวลา 13.00 น

พวกเราหลายคนได้ใช้เวลาย้อนรำลึกนึกถึงประสบการณ์ความทรงจำที่มีค่ายิ่งที่เรามีเกี่ยวกับพระองค์ท่าน หลายคนนึกถึงโอกาสเฝ้าฯ รับเสด็จ ในที่ต่างเวลาและต่างสถานที่กัน 

วันนี้ กระผมเองขออนุญาตท่านผู้อ่านทบทวนและแลกเปลี่ยนภาพจำส่วนตัวตั้งแต่เมื่อปี 2532 ซึ่งเป็นปีที่กระผมสอบเข้าศึกษาต่อในคณะนิติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นน้องใหม่ปี 1 ที่มีกิจกรรมสำคัญยิ่ง คือ งานวันพระราชทานปริญญาบัตร ที่พระองค์ท่านเสด็จพระราชดำเนินมาด้วยพระองค์เองอย่างต่อเนื่องสม่ำเสมอ

ภารกิจของนิสิตชั้นปีที่ 1 ในวันนั้น คือ การเฝ้าฯ รับเสด็จและการส่งการเสด็จกลับ นิสิตทุกคนแต่งกายชุดนิสิต โดยนิสิตชายจะผูกเนกไทสีกรมท่ามีตราพระเกี้ยว ส่วนนิสิตหญิงจะติดกระดุมคอเสื้อเม็ดบนสุดด้วย พวกเราจะมาตั้งแถวเรียงรายตามเส้นทางตั้งแต่ประตูทางเข้ามหาวิทยาลัยจนถึงหอประชุมตลอดเส้นทางเสด็จฯ 

เมื่อรถพระที่นั่งขับผ่าน นิสิตทุกคนจะก้มกราบถวายความเคารพแบบแนวคลื่นไล่เรียงไป อย่างพร้อมเพรียงสวยงาม ยังจำได้ว่าช่วงก่อนเวลาเสด็จฯ อากาศค่อนข้างร้อน แต่สิ่งมหัศจรรย์เกิดขึ้นได้เสมอเมื่อถึงเวลาที่พระองค์เสด็จฯ แดดก็จะร่มมีลมอ่อนๆ พัดผ่านไปมาให้รู้สึกสบาย ยิ้มได้ทุกคน 

แต่ต้องไม่ลืมด้วยว่า ภารกิจของเรายังไม่เสร็จสมบูรณ์ เพราะเมื่อเฝ้าฯ รับเสด็จพระองค์แล้ว ยังมีการส่งการเสด็จกลับของพระองค์ด้วย หลังจากที่พระองค์ท่านทรงใช้เวลานานหลายชั่วโมงเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้ากับการพระราชทานปริญญาบัตรและพระราชทานพระบรมราโชวาทแก่บัณฑิตใหม่

กระผมเองเป็นนิสิตคนหนึ่งที่ได้จดจำวันเวลานั้นและคิดมองไปอีก 4 ปีข้างหน้าว่า เราจะได้เข้าเฝ้าฯ รับพระราชทานปริญญาบัตรจากพระหัตถ์ของพระองค์ท่านอย่างใกล้ชิดที่สุดในชีวิตก็ว่าได้

กระผมรอคอยจนถึงวันที่สำเร็จการศึกษา ความฝันของนิสิตชั้นปี 1 ที่รอคอยจนถึงวันที่สำเร็จการศึกษาก็เป็นจริงได้ ทั้งที่มีอาจารย์ผู้ใหญ่เล่าให้กระผมฟังว่าเคยมีการขอพระบรมราชานุญาตถวาย
คำแนะนำให้ทรงงดพระราชกรณียกิจนี้แต่พระองค์ท่านทรงตอบในทำนองว่าพระองค์ทรงมีเวลาที่จะได้พบกับบัณฑิตแต่ละคน เพียงคนละไม่กี่วินาทีเท่านั้น และพระองค์ทรงยืนยันจะเสด็จฯ มาพบกับทุกคนต่อไปเหมือนเช่นเคย

อีกสิ่งหนึ่งที่กระผมได้ทำคือการจัดเรียงหนังสือที่เกี่ยวกับพระองค์ท่าน ซึ่งเป็นหนังสือที่กระผมเองได้รวบรวมเก็บสะสมไว้ตั้งแต่เริ่มชีวิตการทำงานมามากกว่า 20 ปี ตั้งใจไว้ว่าจะเป็นทรัพย์มรดก ส่งต่อไปยังรุ่นลูกรุ่นหลานได้ กระผมขออนุญาตเอ่ยชื่อเพียงส่วนหนึ่งได้แก่

หนังสือพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวกับกองทัพไทยในโครงการอันเนื่องมาจากพระราชดำริ หนังสือตามรอยจอมทัพไทย หนังสือพระมหากษัตริย์ไทยกับการปฏิบัติการจิตวิทยาเพื่อความมั่นคงของชาติ หนังสือในหลวงกับการศึกษาไทย 5 ทศวรรษสิริราชสมบัติ หนังสือพระมหากษัตริย์ไทยกับการพิพิธภัณฑ์ หนังสือ 5 ธันวามหาราชพระมหากรุณาธิคุณต่อการกีฬา

หนังสือพระบรมราโชวาทและพระราชดำรัสด้านการเกษตรและการสหกรณ์ หนังสือพระมหากษัตริย์กับงานสิทธิมนุษยชน หนังสือที่ทรงพระราชนิพนธ์เรื่องนายอินทร์ผู้ปิดทองหลังพระ หนังสือเรื่องติโต หนังสือเรื่องพระมหาชนก หนังสือเรื่องทองแดง รวมถึงหนังสือปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียง และสุดท้ายคือ หนังสือเรื่องทฤษฎีใหม่ในหลวง ชีวิตที่พอเพียง ซึ่งกระผมเองได้มีโอกาสร่วมจัดทำหนังสือเล่มนี้ด้วย

อีกกิจกรรมหนึ่งที่คนไทยทั่วทั้งประเทศได้มีโอกาสรวมพลังแห่งความกตัญญูเพื่อถวายความจงรักภักดี คือ กิจกรรม “ปั่นเพื่อพ่อ” (BIKE FOR DAD) และกิจกรรม “ปั่นเพื่อแม่”  (BIKE FOR MOM) ซึ่งสมเด็จพระบรมโอรสาธิราชฯ สยามมกุฎราชกุมาร ทรงจักรยานนำขบวน เมื่อปี 2558 ที่ผ่านมา

ด้วยจำนวนคนและระยะทางรวมถึงเส้นทางสิริมงคลเฉลิมพระเกียรติ ล้วนแล้วได้หล่อหลอมหัวใจของคนไทยให้เป็นหนึ่งเดียวกันยืนยันด้วยเสียงดังก้อง “ทรงพระเจริญ” ของเหล่าประชาชนที่เฝ้าชื่นชมพระบารมีตลอดสองฟากฝั่งถนน

วันนี้และวันต่อๆ ไป จึงขอให้เป็นวันที่เราท่านทุกคนจะได้ตั้งใจและลงมือทำแต่ความดี เพื่อประเทศชาติโดยส่วนรวม ด้วยสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณตามแบบ “พ่อหลวงของแผ่นดิน”ตลอดไปครับ