เขียวเขมร

โดย...ปริญญา ผดุงถิ่น

เชื่อว่าคนนอกวงการนก เห็นชื่อเรื่องคงงงๆ อะไรหว่า “เขียวเขมร” เคยได้ยินแต่ “เขมรแดง” เฉลยทันที มันคือชื่อนกแต้วแล้วเขียวเขมร หนึ่งในชื่อนกที่เร้าใจฝุดๆ

สืบเนื่องจากหนังสือออกใหม่ Wildlife of Southeast Asia ของ Susan Myers เธอซื้อรูปนกแต้วแล้วเขียวเขมรของผมไป แล้วจัดการเอาขึ้นปกให้ผมปลื้มซะงั้น จึงอยากเล่าให้ฟังถึง “ข้างหลังภาพ”

อันว่านกแต้วแล้วเขียวเขมร เป็นหนึ่งในความใฝ่ฝันของนักดูนกไทย เพราะมันมีสถานภาพที่โหดหินมาก คือ Very Rare Resident หรือนกประจำถิ่นหายากมาก แต่จนแล้วจนรอด นับแต่อดีตจนบัดนี้ ยังไม่เคยมีนักดูนกคนไหน ได้เจอมันในผืนป่าไทย แม้แต่คนเดียว

เรกคอร์ดแรกและเรกคอร์ดเดียว จนทำให้นกแต้วแล้วเขียวเขมร ได้บรรจุในบัญชีรายชื่อนกไทย เป็นการเจอในตลาดแถวอีสานใต้

และถึงแม้จะมีชื่อที่ชี้เป้าไปยังประเทศกัมพูชา แต่ไปๆ มาๆ แหล่งที่มีนกตัวนี้ชุมมากที่สุด มาพร้อมกับความสะดวกในการเดินทาง ที่พักดีงาม อาหารการกินโอเค ค่าใช้จ่ายต่ำ กลับเป็นที่ประเทศเวียดนาม

ด้วยสายการบินแอร์เอเชีย ผมกับพวกไปลงที่โฮจิมินห์ ต่อรถตู้ปุเลงๆ ถึงก็ช่างไม่ถึงก็ช่างออกชนบท ไปสุดทางที่แม่น้ำสายหนึ่ง ขนข้าวของลงเรือข้ามฟาก ก็ถึงที่ทำการ Nam Cat Tien National Park (เป็นระบบจัดการคล้าย “Taman Negara National Park” ของมาเลเซีย ต้องนั่งเรือข้ามแม่น้ำไปขึ้นฝั่งอุทยาน เท่ากับในพื้นที่จะปลอดรถ สงบกว่าเขาใหญ่บ้านเรา 100 เท่า)

พอถึงที่เท่านั้น Very Rare ก็กลายเป็น Very Common นกแต้วแล้วเขียวเขมรถือเป็นของหมูๆ ที่ป่าแห่งนี้ เช่นเดียวกับสถานภาพ ก็ไม่เข้าเกณฑ์จะเป็นนกระดับโลก

ตอนที่ไปเวียดนาม ผมยังชอบวิธีการถ่ายภาพนกด้วยแฟลช 3 ดวง ยิงแสงจากทิศทางต่างๆ กัน พร้อมล็อกกระจกถ่ายด้วยสปีดต่ำๆ เพื่อเก็บแสงธรรมชาติมาผสมกับแสงแฟลช รูปที่ขึ้นปกหนังสือของคุณซูซาน ก็ใช้วิธีการที่ว่านี้

นกชื่อเขมร ถ่ายโดยนักดูนกไทย ในป่าเวียดนาม ต้องยกให้เป็นนก AEC อย่างแท้จริง!