‘เรื่อง ขนหัวลุก’

โดย...ดร. เพียงออ เลาหะวิไลย [email protected]

เมื่อพูดถึง “เรื่องผีสาง” คงไม่มีใครไม่หูผึ่งด้วยความอยากรู้ ยิ่งเล่ากันในตอนกลางคืน ทั้งผู้ใหญ่และเด็กจะล้อมวงกันเข้ามา กลัวก็กลัวแต่อยากฟัง ความกลัวในสิ่งที่มองไม่เห็นโดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลากลางคืนคงจะเป็นสัญชาตญาณของมนุษย์ ที่ฝังลงใน DNA ตั้งแต่เกิด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในวัยเด็กที่ “ความรู้สึก” ย่อมมาก่อน “เหตุผล” และ “ความไม่รู้” มีมากกว่า “ความรู้” ความเข้าใจในสภาวะที่ปรากฏ...!

ตอนอายุราว 10 ขวบ “เชกา” เองก็เคยกลัวสุดขีดจนนอนไม่ได้ ทั้งๆ ที่ สิ่งที่กลัวเป็นเพียง เสียงน้ำค้าง ที่ตกลงบนฝาโอ่งสังกะสี ริมหน้าต่างกลางดึกสงัด มีเสียงนกฮูกร้องดัง “ฮือๆ” สลับกับ “ตุ๊บๆ” ในความมืดมิดนอกด้านนอก ห้องนอนของเชกา ดัดแปลงมาจากห้องคนไข้ในตึกร้างของโรงพยาบาลอำเภอหนึ่งในต่างจังหวัด...ช่างหลอนอะไรเช่นนี้... มีภาพการขนย้ายศพที่เพิ่งตายใหม่ๆ ไปยัง “ห้องดับจิต” ที่อยู่ใกล้ห้องนอนเมื่อตอนกลางวัน โถมเข้ามาซ้ำเติม...

เรื่องนี้ตัดสินใจอยู่ 2-3 สัปดาห์เชียวค่ะ ว่าจะเขียนหรือไม่ จนกระทั่งได้สถานที่อันเหมาะ คือ บัดนี้ นั่งอยู่ใน “เฮือนพัก” ไม้สักริมแม่น้ำโขง ใจกลางเมืองเก่าหลวงพระบาง บรรยากาศหลอนมืดและสงัด แบบนี้มิได้หาง่ายๆ จึงใช้เป็นประโยชน์ในการเขียนเรื่องขนหัวลุกทีเดียว

หลายท่านอาจจะเคยสังเกตว่า บางสถานที่ ที่เราไปทำให้รู้สึกอึดอัดและเหมือนมีใครมองอยู่ข้างหลัง บางทีก็เจอแบบประชิดตัว เช่น โรงแรมใน จ.แพร่ ที่เชกาเพิ่งไปพักมาไม่นาน ตอนไปถึงบรรยากาศภายนอกวังเวงมาก แค่เดินเข้าห้องพักก็รู้สึกผิดปกติ พอลงนอนบนเตียงคืนนั้นก็เจอ ทั้ง ที่นอนกลิ้งเป็นลูกคลื่น หลับตาก็ออกมาโชว์แบบผลุบๆ โผล่ๆ สู้กันทางใจอยู่นานกว่าจะสงบ (เล่าให้คุณนายแม่ฟัง คุณนายแม่ก็บอกว่าต่อไปทุกที่ให้วางเศษเงินซื้อที่นอนไว้ก่อน) ใครมีความรู้สึกสัมผัสไวแบบนี้ ถ้าอยู่ที่เกาหลีอาจได้อาชีพใหม่ เป็น “มูดัง-&*7924;&*5817;”...

หลายพันปีก่อนที่ศาสนาพุทธ และคริสต์จะเข้ามาในเกาหลี เหล่าบรรพชนได้นับถือเทพเจ้าและภูติผีปีศาจที่สิงสถิตในที่ต่างๆ และมี “มูดัง” หรือคนทรง เป็นสื่อกลาง มูดังมีหน้าที่ไขปริศนาของปรากฏการณ์ที่ยังอธิบายไม่ได้ ทำนายโชคชะตา หรือรักษาความเจ็บป่วยของคนไข้ที่รักษาไม่หายและเชื่อว่าถูกวิญญาณกระทำ ...ในยุคนั้น เกาหลีเชื่อว่า คนที่จิตอ่อนแออาจถูกวิญญาณที่ยังไม่ไปผุดไปเกิดเข้าสิง

คนพิเศษที่จะเป็นมูดังได้ อาจเป็นจากการสืบเชื้อสายมาจากบรรพบุรุษที่เป็น “มูดัง” หรือเคยประสบเหตุการณ์ “เฉียดตาย” หรือเจ็บป่วยจนไม่สามารถรักษาเยียวยาได้ เมื่อยอมรับการเป็นมูดังก็หายจากโรค... ปัจจุบันมูดังไม่ได้มีบทบาทในสังคมอีกต่อไป และเหลือจำนวนน้อยลงมากจนกระทั่งต้องอนุรักษ์ไว้ ในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของ “วัฒนธรรมเกาหลี” ที่อาจจะสูญหายในไม่ช้า

“มูดัง” จะมีสัมผัสพิเศษ เช่น เมื่อเข้าไปในสถานที่ที่มีภูตผีอยู่แล้วจะรู้สึกปวดศีรษะ เกิดอาการทางกายเช่น ตัวสั่นโยกโคลง ตากลับ สถานที่นั้นอาจจะเคยมีคนตาย และวิญญาณยังไม่ได้ละทิ้งจุดที่ตนเองตายไป ซึ่งอาจเป็นเพราะวิญญาณหาทางไปไม่เจอ หรือยังมีจิตผูกพันกับสถานที่ หรือคนที่อยู่ในสถานที่นั้นๆ ... กรุงโซล หรือฮันยางเมืองหลวงในอดีตที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนานกว่าพันปี ย่อมมีสถานที่ดังกล่าวอยู่หลายแห่ง จึงมีฝรั่งหัวใส ออกไอเดียกล้าท้าพิสูจน์จัด “ทัวร์พบผี” ในเวลากลางคืน และมีลูกค้าที่ชอบพิสูจน์ตามไปอยู่หลายที่ ... ไอเดียดีจริงๆ ค่ะ ถ้ามาจัดในไทยคงจะได้วิ่งป่าราบกันเป็นแถวๆ

(ต่อฉบับหน้า)