ปัญหาผลวิจัยขึ้นหิ้ง

โดย...พวงรัตน์ อัศวพิศิษฐ์

ตอนนี้ผู้อ่านหลายท่านคงได้เห็นคลิปรถยนต์ไฟฟ้าเล็กๆ ที่ญี่ปุ่นประดิษฐ์ขึ้น วิ่งไปไหนมาไหนได้ด้วยความเร็วพอประมาณแถมยังสามารถลงน้ำได้ ซึ่งน่าจะเหมาะกับเมื่องไทยที่เดี๋ยวก็น้ำแล้งเดี๋ยวก็น้ำท่วม ซึ่งผู้ประดิษฐ์ก็คงคิดเช่นนั้น จึงพยายามมาหาผู้ร่วมทุนในประเทศไทย แต่ปรากฏว่า จนถึงขณะนี้ยังหาไม่ได้ เนื่องจากไม่มีใครกล้าลงทุน เพราะรถคันเล็กไป อาจไม่เป็นที่ต้องการของตลาด เพราะการขับรถคันเล็กมากในประเทศไทยนั้น ไม่มีความปลอดภัย วันดีคืนร้ายอาจจะมุดเข้าไปอยู่ใต้ท้องรถสิบล้อ หรือรถเมล์ หรือถูกอัดแบนแต๊ดแต๋อยู่หว่างรถกระบะได้ ที่จริงหากผู้ผลิตไปหาผู้ร่วมลงทุนในยุโรปอาจมีการแมตชิ่งไปแล้วเพราะผู้บริโภคในยุโรปจะชอบรถคันเล็กๆ ยิ่งเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม และใช้พลังงานจากไฟฟ้ายิ่งเป็นที่ต้องการ

ปัญหาการคิดวิจัยพัฒนาและประดิษฐ์สิ่งต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแล้ว ขายไม่ออก หาแมตชิ่งไม่ได้ จึงเป็นปัญหาที่มีอยู่ทั่วโลก มากบ้างน้อยบ้าง รวมถึงประเทศไทยด้วย เพราะนักวิจัยส่วนใหญ่นั้น วิจัยตามใจฉันโดยไม่สนใจความต้องการของตลาด จึงมีปัญหาที่พูดกันเป็นประจำว่า วิจัยแล้วขึ้นหิ้ง แม้แต่ประเทศใหญ่ๆ อย่างสหรัฐที่มีผลงานวิจัยทางด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีออกมามากมายก็ตาม แต่อาจจะขึ้นหิ้งน้อยกว่าประเทศไทย เนื่องจากส่วนหนึ่งนั้นเป็นการวิจัยตามความต้องการของตลาด เช่น ฝ่ายราชการ โดยเฉพาะกระทรวงกลาโหมจะมีโจทย์วิจัยส่งไปให้ว่าต้องการอะไรบ้าง

หรือกรณีของบริษัทใหญ่ๆ ฝ่ายตลาดจะเป็นผู้เข้าไปเลือกคัดสรรจากหิ้งมาให้พัฒนาต่อให้ตรงกับความต้องการของตลาด หรือไม่ก็จะมีมนุษย์พันธุ์พิเศษที่สามารถมองออกว่า หยิบสิ่งประดิษฐ์นั้นไปพัฒนาทำอะไรต่อไปได้ แล้วก็ทำตัวเป็น VC (Venture Capital) หรือ Angle ไปร่วมลงทุนหรือไปซื้อเทคโนโลยีนั้นมา เช่น ปีที่แล้วผู้เขียนได้เห็นการแสดงสิ่งประดิษฐ์ของนักศึกษามหาวิทยาลัยหนึ่งในประเทศอังกฤษ ซึ่งมีนักศึกษาไทยที่ไปเรียนวิศวะที่นั่นอยู่ด้วย เด็กไทยคนนั้นได้ประดิษฐ์ไม้ที่ใช้ควบคุมหุ่นยนต์ (ของเล่น) เพียงยกไม้ขึ้นลงกระดิกไปมาก็สามารถสั่งการหุ่นยนต์ ได้โดยใช้ประกอบกับการเขียนซอฟต์แวร์ ซึ่งเป็นความถนัดของเด็กไทย ผู้เขียนยังดูไม่ออกว่าเพียงแค่นี้จะหาผู้ร่วมลงทุนหรือ Angle Fund หรือ VC ได้อย่างไร เขาจะนำไปทำอะไรต่อ แต่ปรากฏว่ามีผู้ซื้อเทคโนโลยีนั้นไปแล้ว ได้ข่าวว่าจะนำไปใช้กับการซ่อมกังหันลมที่เป็นเครื่องกำเนิดไฟฟ้าจากพลังงานลม ซึ่งกังหันเหล่านี้มีความสูงหลายสิบเมตร จึงต้องใช้แอนดรอยด์ขึ้นไปตรวจซ่อม เด็กไทยคนนั้น ตัดสินใจไม่ยอมกลับมาประเทศไทยและยอมใช้ทุน เพราะถ้ากลับมาก็คงไม่สามารถขายเทคโนโลยีของตนในประเทศไทยได้

น่าเสียดายที่เด็กเก่งๆ หรือแม้แต่ระดับอาจารย์ของไทยหลายต่อหลายคนต้องไปขายเทคโนโลยีให้ต่างประเทศ เพราะ VC ของไทยดูไม่ออก และ Angle Fund ก็ไม่มี ปัญหาของไทยจึงมีหลายประการ เช่น

- นักวิจัยวิจัยกันตามใจฉัน เมื่อขาดมนุษย์พันธุ์ใหม่มาหยิบไปพัฒนาต่อก็จบอยู่บนหิ้ง

- ความต้องการของทางราชการพอจะมีและส่งให้มหาวิทยาลัยได้บ้าง แต่ไม่ต้องการจะส่ง ชอบซื้อของนอก เนื่องจากการซื้อจากต่างประเทศมีทั้งค่านายหน้าหรือผลประโยชน์บางประการ หรืออย่างน้อยๆ ก็ได้ไปดูงานต่างประเทศ

- คุณภาพของงานวิจัยไม่ดีพอ งานวิจัยที่อยู่บนหิ้วจำนวนมากเป็นงานพื้นๆ ทั่วๆ ไป ใกล้เคียงกับของที่มีอยู่แล้วในท้องตลาด ไม่มีอะไรหวือหวา หรือ Break Through

ผู้เขียนได้มีโอกาสหยิบผลงานวิจัยของไทยที่อยู่บนทิ้งมาดู ซึ่งผู้เขียนขอไม่วิพากษ์วิจารณ์แค่หยิบมาให้ดูเป็นตัวอย่างด้วยเหตุผล 2 ประการ คือ

1) เผื่อจะมีผู้เห็นคุณค่าหรือโอกาสในการทำตลาด และสนใจจะร่วมลงทุนหรือซื้อเทคโนโลยีไปผลิตเอง ผลงานเหล่านี้จะได้ลงจากหิ้งเสียที หรือ

2) เพื่อให้ได้เห็นผลงานวิจัยของนักวิจัยไทยที่ติดอยู่บนหิ้ง ซึ่งนักวิจัยเหล่านี้เป็นระดับอาจารย์ในมหาวิทยาลัย

ตัวอย่างผลงานวิจัยที่ผู้เขียนพบจากหนังสือรวบรวมงานวิจัยของไทยตามโครงการขับเคลื่อนผลงานวิจัยสู้เชิงพาณิชย์ Thailand Tech Show ครั้งที่ 1/2559 จัดพิมพ์เผยแพร่โดยสำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ

ผลงานวิจัยนี้มีงานเช่น :

ในกลุ่มงานเภสัชภัณฑ์และเครื่องสำอางค์มีถึง 13 ผลงาน เช่น ครีมกันแดดกันยุง นวัตกรรมสมุนไพร หญ้าแฝกไล่ยุง ผลิตภัณฑ์เจลฟ้าทะลายโจรสำหรับทำความสะอาด เจลสมุนไพรแต้มสิว ฯลฯ โดยส่วนใหญ่จะเป็นอนุสิทธิบัตร

กลุ่มการแพทย์ 16 ผลงาน เช่น กล่องสำหรับใส่ชิ้นเนื้อ แผ่นฟิล์มต้านจุลชีพ ยางยืดคล้องแขน แอนดรอย์คัดกรองโรคหัวใจ อุปกรณ์ช่วยจับขวดยา ฯลฯ

ผู้เขียนสามารถยกตัวอย่างมาให้ดูได้เพียงแค่นี้ เพื่อไม่ให้เป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ หากสนใจโปรดดูรายละเอียดได้จากหนังสือที่กล่าวไว้ข้างต้น