วันแห่งความโกรธแค้น

แล้วกิจกรรมวันแห่งความโกรธแค้นของประเทศกัมพูชาที่ตอนแรกจะจัดขึ้นในวันที่ 15 ก.ค.ที่ผ่านมา ก็มีอันต้องยกเลิกไป

แม้วันแห่งความโกรธแค้นนี้จะถูกนายกฯ กัมพูชา ยกเลิกการจัดงานไป กระนั้นเมื่อถึงวันที่ 15 ก็มีประชาชนจำนวนหนึ่งได้ไปแสดงออกเชิงสัญลักษณ์ยังสถานที่จัดงาน

นี่ถ้าจัดขึ้นมาจริงๆ จะเกิดอะไรขึ้นตามมาในอนาคต คนไทยกับคนเขมรจะมีทัศนคติท่าทีต่อกันอย่างไร

แต่เอาเถอะ ใครจะคิด ใครจะประดิษฐ์ หรือใครจะชงวันนี้ขึ้นมา แต่ก็อยากพูดดังๆ ว่า แค่ชื่อก็อัปมงคลหู ไม่เกิดความดีงามอะไร เพราะเป็นการบ่มเพาะความโกรธเกลียดให้มนุษยชาติ

เป็นการบ่งบอกเจตนาของผู้คิดวันนี้ขึ้นมาได้เป็นอย่างดี

อย่างไรก็ตาม วันแห่งความโกรธแค้นนี้ ผมพยายามมองในแง่ดี และคิดว่าคนเราทุกคนควรจะฉวยโอกาสกับวันนี้เอาไว้ด้วยการกลับมาดูตัวเอง!!

สำรวจพฤติกรรมและจิตใจของตัวเองที่ผ่านๆ มา มีพฤติกรรมและจิตใจดีงาม ถูกต้อง เหมาะสมไหม ถ้าไม่ดี ไม่งาม ไม่ถูกต้อง ไม่เหมาะสม จะได้แก้ไขปรับปรุงและเปลี่ยนแปลงให้ดี

ตั้งสติกันใหม่ให้มั่นคง อย่าหลงทาง!

ทุกคนจะต้องไม่มีวันแห่งความโกรธแค้นในใจของตนสักวันเดียว ต้องมีสติสำรวจตรวจตราตัวเองอยู่ทุกขณะตั้งแต่ตื่นขึ้นมาจนถึงเข้านอน

และถ้ามันเผลอจะโกรธใครขึ้นมาให้ได้ ก็จะต้องหาทางระงับให้ได้เช่นกัน

ซึ่งต้องดับให้ได้ในขณะนั้นทันที อย่าปล่อยให้มันกลายร่างเป็นสนิมเกรอะกรังมาคอยกัดกินใจของตนได้เป็นอันขาด

เพราะถ้าดับไม่ได้ ก็เป็นเครื่องมือให้คนได้ทำกรรมชั่วหยาบต่างๆ นานา เช่น ลูกโกรธแม่ที่ไม่ให้เงินซื้อเหล้าก็ฆ่าแม่ทิ้ง เจ้าอาวาสตำหนิพระลูกวัดที่ไม่ลงทำวัตรสวดก็ถูกพระถูกวัดใช้ปืนบุกขึ้นไปยิงในกุฏิโทษฐานทำให้เสียหน้าในหมู่พระ เป็นต้น

มีตัวอย่างความสูญเสียอันเนื่องมาจากความโกรธแค้นมากมายในสังคมไทย หรือแม้แต่สังคมไหนๆ ความโกรธได้สร้างความหายนะและบอบช้ำต่อมนุษยชาติอย่างมาก

เพราะถ้าเห็นว่าตัวเองเป็นคนมักโกรธ ก็ต้องพยายามควบคุมจิตใจของตนไม่ให้โกรธในเวลาที่คนอื่นมาทำให้ไม่พอใจให้ได้

ความโกรธ ความเกลียด ทำให้ทุกข์จิตกังวลใจจริง นอนไม่ค่อยหลับ ถึงหลับก็ไม่สุข สภาพร่างกายก็ย่ำแย่ ผิวหยาบก้าน ใบหน้าไม่สดชื่นแจ่มใส

ที่ร้ายกว่านั้น ความโกรธแค้นเป็นตัวการที่นำความหายนะมาให้ทุกเมื่อ ตราบใดที่คนเราไม่สามารถที่จะหยุดยั้งความโกรธนั้นไว้ได้

เอา (วันแห่ง) ความโกรธแค้นนั้นมาเป็น (วันแห่ง) ความรักและความปรองดอง จะดีกว่า