หนุ่มโรงงานอยากรวยทางลัด

โดย...ซิวซี แซ่ตั้ง

วันรุ่งขึ้น หลังเลิกงานผมรีบเดินไปหางานแถวๆ ท่าเรือ และผมก็โชคดีได้งานแบกข้าวสารที่ท่าเรือ BI วัดพระยาไกร บางรัก ผมไม่กลัวเหนื่อย ขอให้ได้เงินเท่านั้นผมทำได้ทุกอย่าง

งานแบกหามที่ท่าเรือนั้น เขาจ่ายให้ผม 3 ชั่วโมง 5 บาท โดยที่ผมต้องเริ่มทำงานตั้งแต่ 1 ทุ่ม ไปจนถึงเวลา 4 ทุ่ม ตอนนั้นผมก็เลยได้ทำงานสองที่ด้วยกัน

ตอนเช้าผมต้องรีบตื่น เพื่อไปทำงานที่โรงงานฟอกหนังฟอฮับฟัด พอโรงงานเลิกราว 6 โมงเย็น ผมก็ต้องรีบอาบน้ำอาบท่าเพื่อเตรียมตัวไปทำงานแบกหาม หรือพูดง่ายๆ ว่าเป็นกุลีแบกของที่ท่าเรือ BI ตอนนั้นทำงานทุกวันไม่มีวันหยุด สัปดาห์หนึ่งทำงาน 7 วัน ทำตั้งแต่ 6 โมงเช้าถึง 4 ทุ่ม

ผมมีรายได้สองทางแล้วในตอนนั้น โดยที่สามารถหาเงินได้เดือนละ 80 บาท จากโรงงานฟอกหนังฟอฮับฟัด และได้อีก 150 บาท จากการเป็นกุลีที่ท่าเรือ BI บางรัก

ดังนั้น แต่ละเดือนผมจะหาเงินได้ราว 230 บาท สมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 เริ่มสงบลงใหม่ๆ เวลานั้นทองคำหนักหนึ่งบาทยังราคาไม่กี่สิบบาทเลย จึงถือว่าเป็นเงินที่มากสำหรับผม

หลังจากแบกข้าวสารมาได้ 2 เดือนเศษ ผมมีเงินเก็บเกือบ 400 บาท แต่ใจก็ยังเร่าร้อนว่ามีทางไหนอีกที่จะได้เงินมากกว่านี้ จะได้ส่งเงินกลับเมืองจีนไปใช้หนี้ ไปซื้อตั๋วเรือให้พี่สะใภ้ ให้ที่บ้านมีความเป็นอยู่
ที่ดีขึ้น แม่และพี่ๆ จะได้มีความสุขและภูมิใจในตัวผม แม้ว่าผมจะหนีมาเมืองไทย แต่ให้คำมั่นสัญญากับทางบ้านว่าจะส่งเงินให้ทุกเดือน และที่สำคัญผมอยากเป็นเศรษฐีเร็วๆ

จู่ๆ ก็มีคนมาหาผมที่โรงงานฟอกหนังตอนก่อนเที่ยงวัน บอกว่ามีญาติผมแนะนำมา หลังจากพูดคุยสักพักใหญ่ “คนมาจากเมืองจีนใหม่ๆ ทุกคนก็อยากรวยเร็วๆ ทั้งนั้น จะได้ส่งข้าวส่งของให้พ่อแม่ ให้ญาติที่เมืองจีน ที่เมืองจีนคนอดอยากไม่มีกินมากมาย อดตายก็มีไม่น้อย อั๊วจะทำให้ลื้อรวยทันตาเห็นเลย จะได้ช่วยคนที่บ้านไม่ให้อดตาย”

คนที่มาหาผมเป็นคนพูดเก่งมาก ทำให้ผมเคลิบเคลิ้ม แล้วเขาก็เสนอขายธนบัตรปลอมชนิดหนึ่งร้อยบาทให้ผมในราคา 30 บาท สมัยนั้นธนบัตรชนิดหนึ่งร้อยบาทเพิ่งมีใช้ไม่นาน เขาเอาธนบัตรปลอมมาให้ดูเทียบกับของจริงเหมือนกันมาก ดูไม่ออกเลย วาทศิลป์ของเขาและความโลภของผม ทำให้ผมตัดสินใจอย่างรวดเร็ว และทุ่มเต็มที่ซื้อธนบัตรปลอมชนิดหนึ่งร้อยบาท จำนวน 10 ใบ ผมจ่ายเงินเขา 300 บาท ผมตื่นเต้นและดีใจมากที่ได้เงินเพิ่มอีกตั้ง 700 บาท รวมแล้วผมมีเงินตั้งพันกว่าบาท ผมมาเมืองไทยไม่ถึง 3 เดือน จะเคลียร์หนี้สินให้ที่บ้านได้หมด โอ้โฮ...เป็นความภาคภูมิใจที่ยิ่งใหญ่มากสำหรับผม

คนขายธนบัตรปลอมคงรู้ความคิดของผม จึงพูดว่า “ยินดีด้วยที่จะรวยแบบทันตาเห็น อั๊วทำให้คนอื่นรวยมาเยอะแล้ว อยากให้ลื้อรวย อย่างลื้อรวยได้มากกว่านี้ นี่แค่เริ่มต้นยังเป็นพันบาท หลังจากนี้จะขนาดไหน”

คนขายพูดให้ความหวังผมมาก พร้อมชมว่าผมทั้งเก่งทั้งกล้า คนแบบผมหายากมาก เมื่อรู้ว่าผมเคลิบเคลิ้มได้ที่ ก็สอนวิธีการใช้ธนบัตรปลอม “เวลาใช้ให้ใช้ทีละหนึ่งใบ ห้ามมีแบงก์ปลอมติดตัวเกิน 3 ใบ เพราะว่ามี 3 ใบขึ้นไป ถือว่าผิดกฎหมาย ถ้ามีแค่ใบเดียวไม่ผิดกฎหมาย ตำรวจจับไม่ได้ ถ้าตำรวจถามก็ตอบไปว่าได้มาจากเพื่อนที่ทำงาน เพื่อนยืมเงินซิวซีครั้งละ 20-30 บาท ยืมหลายครั้งเขาเลยจ่ายแบงก์ร้อยใบนี้มาให้ พูดอะไรทำนองนี้ ห้ามบอกว่าได้มาจากเถ้าแก่ลื้อเด็ดขาด”

“ถ้าตำรวจให้ผมไปตามเพื่อนคนที่จ่ายเงินให้ ผมต้องตอบอย่างไร”

“ก็บอกไปว่าเพื่อนคนนั้นเขาไปเชียงใหม่ตั้งหลายเดือนแล้ว หรืออะไรทำนองนี้ รับรองไม่ถึงมือตำรวจหรอก คนดูแบงก์ปลอมออกคงมีแค่คนพิมพ์แบงก์ ถ้าคนรับแบงก์ลื้อแล้วไม่แน่ใจ อย่างมากเขาก็แค่ว่าบอกว่าไม่มีตังค์ทอน ลื้อก็แค่รับคืน ทำสีหน้าเศร้าหรือบ่นพึมพำหน่อย เรื่องเหล่านี้ลื้อทำได้สบายมาก อั๊วดูคนไม่ผิดหรอก ไม่รวยตอนนี้แล้วจะรวยตอนไหน” เขากล่าวทิ้งท้ายที่ทำให้ใครต่อใครต้องหลงใหลในความรวยแล้วลงมือปฏิบัติทันที

เย็นวันนั้นผมไม่ไปแบกข้าวสาร ผมมองดูธนบัตรปลอมอย่างมีความสุข หาวิธีใช้มันที่ไหน คนรับจะรู้หรือเปล่าว่าเป็นธนบัตรปลอม สักครู่หนึ่งผมก็คิดแผนการทั้งหมดได้แล้ว ทุกขั้นตอนต้องรัดกุมห้ามใครรู้เด็ดขาด โดยเริ่มจากเอาธนบัตรปลอมไปแช่น้ำแล้วใส่น้ำยาฟอกหนังที่มีสีคล้ายๆ กับธนบัตรมาผสม ทำให้ดูเก่าๆ หน่อย ล้างน้ำให้สะอาดแล้วนำไปผึ่งให้แห้งทีละใบจนครบ

ผมตื่นแต่เช้ามืดมาดูสภาพธนบัตรปลอม ดูเป็นที่น่าพอใจ แล้วก็เอากองหนังสือพิมพ์พร้อมหาของหนักๆ มาวางทับให้ธนบัตรเรียบดูดีหน่อย เก็บในที่มิดชิด แล้วไปทำงานที่โรงงานฟอกหนังตามปกติ ตกค่ำหลังกินข้าวเสร็จ ผมก็ตระเวนหาที่ใช้เงิน