ถ้ามันจะขลัง ต้องขลังกระทั่งเยี่ยว

โดย...ภัทระ คำพิทักษ์

 

ถ้าวัดศรีวิชัย อ.ศรีสงคราม จ.นครพนม มีโบสถ์ก่อนปี 2513 คงไม่มีรูปหล่อและเหรียญมะละกอเกิดขึ้น

ก่อน หลวงปู่ตื้อ อจลธมฺโม จะละขันธ์ ท่านปรารภว่า วัดศรีวิชัยควรจะมีโบสถ์ไว้เพื่อประกอบศาสนกิจเป็นประโยชน์ต่อพุทธศาสนา

พระครูอดุลธรรมภาณ พระอุปัชฌาย์ประจำอำเภอศรีสงคราม เจ้าอาวาสวัดศรีวิชัย จึงขออนุญาตจัดทำวัตถุมงคลรูปหลวงปู่ตื้อขึ้นเพื่อหารายได้ในการสร้างโบสถ์

วัตถุมงคลที่สร้างขึ้นมีทั้งหมด 3 ประเภท คือ  1.พระกริ่งรูปเหมือนหลวงปู่ตื้อ เนื้อเงิน 12 องค์ เนื้อนวโลหะ 500 องค์

2.พระผงรูปเหมือนหลวงปู่ตื้อ เนื้อว่านทรงสี่เหลี่ยม 2,000 องค์ ชนิดกลม 1,200 องค์

3.เหรียญเนื้อทองแดงและชุบนิกเกิล 15,000 เหรียญ เนื้อเงิน 90 เหรียญ เนื้อนวโลหะ ๒๐๐ เหรียญ

วัตถุมงคลชุดนี้สร้างเสร็จเมื่อวันที่ 1 มิ.ย. 2516 เมื่อนำถวายให้ท่านอธิษฐานจิต วัตถุมงคลก็อยู่กับหลวงปู่ตื้อจนกระทั่งมรณภาพ ในวันที่ 19 ก.ค. 2517

หลังจากนั้น เมื่อถึงคราวทำบุญครบรอบมรณภาพครบ 100 วัน ก็มีการจัดพิธีพุทธาภิเษกวัตถุมงคลชุดนี้อีกครั้งหนึ่งที่วัดอรัญญวิเวก โดยมีพ่อแม่ครูอาจารย์สายกรรมฐานมาร่วมพิธีพุทธาภิเษกหลายรูป

จากประวัติและการบอกเล่าของครูบาอาจารย์ เป็นที่เข้าใจตรงกันว่า หลวงปู่ตื้อเป็นพระผู้มีฤทธิ์

แม้กระทั่งตอนมีชีวิตอยู่ มีทหารไปกราบท่านแล้วคุยกันอีท่าไหนไม่รู้ หลวงปู่ตื้อผลุนผลันลุกขึ้นเดินไปฉี่ใส่ตอไม้ และกล่าวห้วนๆ ขึ้นว่า  “คนเราถ้ามันจะขลัง ต้องขลังกระทั่งเยี่ยว เอ้า..ยิง”

พอทหารควักปืนออกมายิงใส่ตอไม้ ปรากฏว่าปืนไม่ลั่นออกมาสักกระบอก

อีกเรื่องที่ปรากฏอยู่ในประวัติของท่าน คือ มีคนเอาเส้นเกศาของหลวงปู่ตื้อไปลองยิง ปรากฏว่ายิงไม่ออกอีกเหมือนกัน

พอเอาเหตุไปเล่าให้ท่านฟัง ท่านเลยถามเสียงดังว่า "ผมกูไปลักควายพ่อมึงหรือ ผมของกูไปนอนกับแม่มึงหรือ มึงเอาผมกูไปยิงทำไม ทำอย่างนี้แสดงว่าไม่เชื่อกันนะสิ"

เมื่อ 7-8 ปีก่อน วัตถุมงคลของหลวงปู่ตื้อยังพอจะหาได้ไม่ยากนัก แต่เดี๋ยวนี้กลายเป็นของหายาก ยิ่งถ้าสร้างจำนวนน้อย เช่น พระกริ่งรูปเหมือนหลวงปู่ตื้อนั้นแทบไม่ต้องพูดกัน ยิ่งเป็นเนื้อพิเศษ เช่น รูปหล่อเนื้อเงิน หรือเหรียญเนื้อเงินแล้วก็กลายเป็นของมีค่าที่หาได้ยาก

แม้วัตถุมงคลของท่านจะกลายเป็นของสูงค่าและหายาก แต่ถ้าดูปฏิปทาและคำสอนของท่านแล้วของมีค่าจริงๆ อยู่ที่ตัวเรา มิใช่มีอยู่ที่อื่น ดังที่ท่านเคยกล่าวไว้ว่า

“ธรรมะคือคำสอนของพระพุทธเจ้า พวกเรามองข้ามไปเสียหมด อยู่ที่ตัวของเรานี้เอง มิใช่อื่น พุทธะ คือ ผู้รู้ ก็ตัวของเรานี้เองมิใช่ใครอื่น เช่นเดียวกันกับไข่ ไข่อยู่ข้างในของเปลือกของไข่ ทำให้เปลือกไข่แตก เราก็ได้ไข่ พิจารณาร่างกายของเราให้แตก แล้วเราก็จะได้ธรรมะ”

“ธรรมะจะเกิดขึ้นได้ ก็ต้องการทำอะไรที่จริงจัง คือ การตัดสินใจอย่างแน่นอนลงไป แล้วเลือกเฟ้นธรรมะปฏิบัติอย่างแท้จริง ไม่นานหรอกเราก็จะได้พบสิ่งที่เราต้องการ

ความกลัวทุกอย่างจะหายไปหมด ถ้าเราตัดสินใจอย่างใดแล้ว คือ เราต้องเป็นคนมีจุดมุ่งหมาย อย่างหลวงตานับตั้งแต่บวชมา ได้ตัดสินใจปฏิบัติธรรมะอย่างจริงจังจนทุกวันนี้ ไม่เคยลดละและท้อถอยเลย

นักธรรม นักกรรมฐาน ต้องมีนิสัยอย่างเสือโคร่ง คือ 1.น้ำจิตน้ำใจต้องแข็งแกร่ง กล้าหาญ ไม่กลัวต่ออันตรายใดๆ 2.ต้องเที่ยวไปในเวลากลางคืนได้ 3.ชอบอยู่ในที่สงัดจากคน 4.ทำอะไรลงไปแล้วต้องมุ่งความสำเร็จเป็นจุดหมาย”

เชื่อกันสิ...ถ้ามันจะขลัง ต้องขลังกระทั่งเยี่ยว แต่ถ้าเปลือกไข่แตกแล้ว คงไม่ต้องพูดเรื่องความขลังกันอีกต่อไป