ฮั่นลีวู้ด

อังค์ถัด (UNCTAD) เปิดเผยเมื่อหลายปีก่อนว่า การส่งออกผลิตภัณฑ์สร้างสรรค์ของชาติต่างๆ ขยับสูงขึ้นเรื่อยๆ แต่ส่วนใหญ่ยังเป็นสื่อบันเทิงที่ส่งออกจากชาติพัฒนาแล้วเป็นหลัก...

89% เป็นการส่งออกภาพยนตร์และเพลง !

ด้วยการอุดหนุนของรัฐบาลจีน เข้าช่วยบริษัทเอกชนจีนในไปร่วมแสดงตัวในงานนิทรรศการนานาชาติด้านสื่อ และความบันเทิงอย่างต่อเนื่องทุกๆ ปีสม่ำเสมอ และพาไปหลากหลายพื้นที่การตลาดเข้าร่วมหลากหลายนิทรรศการ จนเริ่มเป็นที่รู้จักคุ้นเคยของสถานีโทรทัศน์ในท้องถิ่นต่างๆ ทั่วโลก

จีนใช้เวลา 20 ปี ในการขยาย หรือขาย หรือแจก หรือแถมรายการทีวี ตั้งแต่ข่าว ละคร สารคดีประเภทต่าง ๆ เกี่ยวกับจีน ตลอดถึงภาพยนตร์จีนไปให้ถึงครบทั้งหกทวีป คือ เอเชีย แอฟริกา อเมริกาเหนือใต้ ยุโรป และออสเตรเลีย เจาะเข้าไปถึงตลาดการบริโภคภายในของกว่าหนึ่งร้อยประเทศ

ไม่ใช่แค่ CCTV ซึ่งเป็นของรัฐนะครับที่ไปถึง

แต่บริษัทเอกชนอย่าง Beizing Star หรืออย่าง Jiangtoon Animation หรือ Shan Mao Cartoon หรือบริษัท Beauty Media บริษัท Zhejiang Huace Media หรืออย่าง Hvayi Brother Media Group ก็ได้ก้าวถึงพื้นที่ต่างๆ และได้ขายเรื่องราวแบบจีนผ่านสื่อดิจิตอลให้คนทุกผิวสี ทุกศาสนา ทุกวัฒนธรรมได้อย่างมีพลังต่อเนื่อง มีเวลาพัฒนา

ปีนี้ อังกฤษซึ่งไม่ยอมเข้าร่วมระบบเงินยูโรตั้งแต่วันแรกจนบัดนี้ เพราะไม่ไว้ใจระบบการเงินของใครอื่น ได้ประกาศตัวจะขอเป็นแหล่งซื้อขายแลกเปลี่ยนตราสาร และพันธบัตรตระกูลหยวนที่ใหญ่ที่สุดในโลก นอกแผ่นดินจีน !

แปลว่า คนอังกฤษซึ่งเชื่อถือในเงินปอนด์ของตัวเองจนไม่ไว้ใจระบบยูโรของยุโรป แต่บัดนี้กลับไว้ใจที่จะเป็นตลาดระดมเงินหยวน ส่วนสภายุโรปมีความกระตือรือล้นประกาศรับสกุลเงินสำรองทางการที่ยุโรปจะใช้ เพื่อรักษาความมั่นคงทางการเงินของยุโรปให้มีเงินหยวนอยู่ในนี้ด้วย

นี่คือ เหล่าชาติที่เคยรุมกินโต๊ะจีน เมื่อสมัยสงครามฝิ่นยุคซูสีไทเฮา และเรียกจีนว่า “ผู้ป่วยแห่งเอเซีย”

ติดป้ายในสวนสาธารณะว่า “คนจีนกับสุนัขห้ามเข้า” ! อ้างสิทธิสภาพนอกอาณาเขตให้คนในสัญชาติและอารักขาของตน (รวมถึงคนจีนและชาติอื่นที่ยอมเป็นลูกจ้างของชาติตะวันตก) ไม่ต้องขึ้นศาลจีน ไม่ต้องทำตามกฎหมายจีน

ค่าเงินของจีนในช่วงเวลานั้น เหมือนกระดาษกงเต็ก...ตะวันตกไม่รับครับ...รับเป็นทองคำ รับเป็นแร่ รับเป็นหนังสัตว์ และใบชา

แต่วันนี้ คนตะวันตกยอมกลืนความผยองนั้น และสิ่งที่ทำให้ประชาชนของเขา ไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจในการครอบครองเงินหยวนไว้ เพื่อความรุ่งเรืองหรือพยุงความอยู่รอดทางเศรษฐกิจของฝรั่ง ส่วนหนึ่งก็มาจากการรุกของสินค้า และสื่อต่างๆ ของจีนไปป้อนให้สถานีข่าวสาระบันเทิงในท้องถิ่นเหล่านี้ในตะวันตก

ไม่ใช่เพราะจีนรวยเฉยๆ แล้วนี่ครับ แต่จีนได้เล่าเรื่องราว ขายเรื่องราวในฟากของตัวเองผ่านวิธีต่างๆ ให้โลกรู้จัก “จีนใหม่” หลายหลากช่องทางมาตลอด 20 ปี

สมัยก่อน จีนอาศัยคน “หัวเฉียว” หรือลูกหลานจีนโพ้นทะเลเป็นเครือข่าย บอกกล่าวเล่าเรื่องจีนให้โลกฟังใช้การทูตทางวัฒนธรรมจัดการแสดงกายกรรมบ้าง อุปรากรจีนบ้าง โชว์กังฟูบ้าง โชว์หลวงจีนเส้าหลินบ้าง แต่นั่นคืออำนาจของรัฐบาลจีนแท้ๆ ครั้นเมื่อ CCTV มีช่องข่าวสากลภาคภาษาอังกฤษและภาคภาษาสเปน ก็ถือเป็นการเล่าเรื่องโลกให้โลกฟังโดยไม่ผ่านสื่อตะวันตกเป็นครั้งแรก

เดี๋ยวนี้ เรื่องราวเกี่ยวกับจีนที่เล่าผ่านละคร ผ่านหนัง และผ่านสารคดีที่ทำและบริหารโดยบริษัทเอกชนจีนแท้ๆ และจีนร่วมทุนนอกนั้น สำนักงานสถิติแห่งชาติจีนโชว์ตัวเลขของปี 2011 ว่า จีนส่งออกสตอรี่ที่จีนผลิตออกไปนอกประเทศ ปีเดียวนะครับ 25,657 ชั่วโมงการชม !

2 แหล่งใหญ่ที่ส่งออกไป คือ ไปสหรัฐ 33% ไปอาเซียน 20.3% ส่วนยุโรปยังไปได้เพียง 3.5% เข้าเกาหลี 4% เข้าญี่ปุ่น 2.4% แต่โปรดสังเกตว่าไปแอฟริกาได้ 5% ไม่น้อยนะครับ และจะโตต่อไปอย่างรวดเร็วด้วย เพราะจีนต้องการผูกไมตรีกับชาติแอฟริกาไว้ เนื่องจากมีจำนวนเสียงในเวทียูเอ็นจำนวนมาก มีที่ดินให้บุกไปเพาะปลูกสร้างความมั่นคงทางอาหารให้จีน มีพลังงานให้จีนสำรวจมาก

ส่วนเงินได้จากการส่งออกนี้ เฉพาะปี 2011 จีนได้จากการขายเรื่องราวสาระพันบันเทิงเหล่านี้ 22,662 ล้านหยวน คิดเป็นบาทก็คูณห้าเข้าไป เงินได้นี้ได้จากสหรัฐมากสุด คิดเป็น 40.9% อาซียน 15% เกาหลี 7.7% และญี่ปุ่น 4.6% ส่วนที่แอฟริกานั้น จีนไม่ค่อยคิดเงินเขาหรอก เอาเงินมาเพียง 1.1% เท่านั้น

ย้อนไปอ่านท่อนกลางของบทความนี้อีกที...สะใจแทนจีนมั้ยครับ ?