ความสูญเปล่า

ว่าจะไม่เขียนถึงการเมืองไทย แต่ก็อดไม่ได้เมื่อเห็นการเปิดการอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐบาลของพรรคฝ่ายค้านในช่วง 2 วันที่ผ่านมา

เพราะหลายเรื่องหลายประเด็นที่เปล่งออกมาจากกระบวนการคิดของสมาชิกสภาฯ ฝ่ายค้านนั้น มีเนื้อหาสาระไม่ต่างจากที่เปล่งออกมาขณะที่อยู่บนเวทีการชุมนุมที่ราชประสงค์ ที่หลายเรื่องหลายประเด็นเป็นเรื่องโกหก

เป็นความคิดเดียวกัน เพียงแต่ย้ายจากสี่แยกมาอยู่ภายในอาคารรัฐสภา ทั้งๆ ที่ สส.เหล่านี้ควรจะใช้กลไกทางรัฐสภาเพื่อการแก้ปัญหาไปตั้งแต่แรก บ้านเมืองจะได้ไม่ต้องถูกเผาวอดวายไปเช่นนี้

เป็นตัวอย่างของการเล่นเกมการเมืองที่ สส.ไม่ได้ทำหน้าที่ของประชาชนอย่างแท้จริงแม้แต่น้อย

ผมมักจะบอกพี่น้องเพื่อนฝูงอยู่บ่อยๆ ครั้งว่า เสียดายกับความสูญเสียที่เกิดขึ้นกับทั้งชีวิตของผู้ที่ต้องสังเวยไปทั้งทหารและพลเรือน ไม่ว่าจะสีอะไรก็ตามแต่

เสียดายอาคาร เสียดายทรัพย์สินของเอกชนและของรัฐที่มอดไหม้ไปเมื่อวันที่ 19 พ.ค. อย่างเปล่าประโยชน์

และเสียดายกับความเสียหายที่เกิดขึ้นกับสุขภาพจิตของคนไทย ความคาดหวังของคนไทยที่อยากเห็นประเทศเดินต่อไปข้างหน้าอย่างที่เป็นประชาธิปไตยสูญเปล่าไปเฉยๆ

ท้ายที่สุดแล้ว ประชาชนก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรอยู่ดี รังแต่จะถูกใช้เป็นเครื่องมือทางการเมืองของกลุ่มผู้มีอำนาจต่อไป

ระบบการปกครองของเมืองไทยไม่มีอะไรพิการง่อยเปลี้ยเสียขา แม้ว่าจะไม่ได้เป็นประชาธิปไตยเต็มใบก็ตาม แต่ปัญหาที่แท้จริงที่ทุกฝ่ายรับรู้ดี แต่แก้ไม่ได้คือ การไม่ทำหน้าที่ของตัวเองตามที่ควรจะเป็นของบรรดาเหลือบที่แฝงตัวอยู่คราบนักการเมือง

ถามว่าสิ่งที่ผู้ประท้วงเรียกร้องถึงความไม่เท่าเทียมในสังคม เรียกร้องถึงโอกาสของคนที่รัฐกระจายไปอย่างไม่ทั่วถึงนั้นเป็นปัญหาเพราะอะไร ถ้าไม่ใช่ปัญหาที่ความพิการต่อการทำหน้าที่ของผู้ที่ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้แทนของคนจากท้องถิ่นอย่างนั้นหรือ?

ไม่ใช่เพราะปัญหาเจ้าหน้าที่ผู้รักษากฎหมายความระเบียบเรียบร้อยของสังคมที่ไม่ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างที่ควรจะเป็นอย่างนั่นหรือ?

ที่น่าเสียดายไปยิ่งกว่านั้น กลุ่มคนเหล่านี้ยังกลับใช้ประชาชนเป็นเครื่องมือในการสร้างหาผลประโยชน์ให้กับตัวเองเรื่อยมา แม้แต่ในการชุมนุมของกลุ่มคนเสื้อแดงที่ผ่านมา ผมก็เชื่อว่ามีพี่น้องคนไทยจำนวนมากที่ได้รับข้อมูลอย่างผิดๆ จาก สส.ในพื้นที่หลอกล่อให้เข้ามาร่วมชุมนุม

แต่ผลที่ได้คือ การแตกแยกของสังคมที่ทวีมากขึ้น

และน่าเสียดายที่สุด ความสูญเสียที่เกิดขึ้นนั้นไม่ได้นำไปสู่ความเปลี่ยนแปลงในการทำหน้าที่ของ สส.แม้แต่น้อย เพราะในท้ายที่สุดแล้วคนเหล่านี้ก็ยังเข้าไปพูดโกหกกันเหมือนเดิมในรัฐสภา ไม่ละอายต่อการบกพร่องในหน้าที่ของตนเองแต่อย่างใด

ถือเป็นความสูญเปล่าที่บอบช้ำมากที่สุดของประเทศไทย..!