แรดเสียบปีก

คณะพวกผมไปถึงป่าฮาลาบาลา จ.นราธิวาส โดยสวัสดิภาพ เราให้รถจอดแป๊บนึงเพื่อลงไปถ่ายรูปหมู่เป็นที่ระลึกตรงป้ายที่ทำการเขต ท่ามกลางฝนละอองบางๆ

ทันใดนั้น นกเงือกตัวหนึ่งก็บินต่ำๆ ตรงเข้ามาหา แล้วพุ่งสวบเข้าไปที่ต้นไทรเตี้ยๆ ข้างป้ายนั่นเอง 2 ใน 5 คนของพวกผมร้องกันล้งเล้ง “หัวแรด หัวแรด” ก็เพิ่งเห็นเป็นครั้งแรกในชีวิตอ่ะ

มันคือนกเงือกหัวแรด (Rhinoceros Hornbill) เข้ามาเป็นตัวเปิดทริปนี้อย่างอลังการ ไทรนั้นกำลังออกผลสุกพราวไปทั้งต้น ไม่น่าเชื่อ นกใหญ่หูตาไวอย่างนกเงือก จะกล้าลงต่ำข้างถนนถึงเพียงนี้ ผมไม่เคยเห็นพฤติกรรมใจดีกับคนขนาดนี้มาก่อน

สถานภาพของนกเงือกหัวแรดในไทย คือ หายาก พบเฉพาะป่าดงดิบตอนใต้ของไทย แต่ผมก็ไม่เคยเจอมันที่ป่าไหนๆ นอกจากที่ฮาลาบาลา เป็นนกรับแขกที่ใครดั้นด้นมาแล้วไม่เจอ ก็คงดวงกุดจริงๆ (แต่อาจมีก็ได้นะ คนดวงกุดคนนั้นคงไม่กล้าประกาศให้โลกรู้ 555)

คู่ควรสุดๆ ที่จะนำมาเป็นนกสัญลักษณ์ประจำจังหวัดนราธิวาส

นกเงือกหัวแรดเป็นญาติใกล้ชิดกับนกกก (Great Hornbill) ที่พบได้ทั่วประเทศ ขนาดตัวเบิ้มพอกัน พฤติกรรมทำรังวางไข่เหมือนกัน เสียงร้องเหมือนกันมากๆ (ผมแยกไม่ออก) ทั้งยังมีสีตาแยกเพศแบบเดียวกันด้วย คือตาแดงตัวผู้ ตาขาวตัวเมีย

เคยมีเหตุการณ์พิสดารที่ป่าเทือกเขาบูโด ในพื้นที่ จ.นราธิวาส เช่นกัน เกิดนกลูกผสมระหว่างนกเงือกหัวแรดกับนกกก มีหลักฐานเป็นรูปถ่ายชัดเจน สิ่งนี้เป็นตัวสะท้อนว่าประชากรนกเงือกที่นั่นมีปัญหาในการหาคู่ มีความกดดันทางเพศจนต้องลุยข้ามสายพันธุ์กัน

พวกผมย้อนกลับไปเฝ้าต้นไทรต้นเดิมหลายหน แต่ก็ไม่มีวี่แววนกเงือกหัวแรด จนกระทั่งบ่ายวันหนึ่ง มีนักเรียน กศน.มาออกค่ายตีกลองกันดังสนั่น นกเล็กๆ อย่างพวกนกเปล้ายังบินหนีกระเจิง

เจ้าหัวแรดทำเซอร์ไพรส์อีกหน โผล่หน้ามาจากพุ่มไทร แล้วก็อ้อยอิ่งให้ถ่ายรูปอย่างจุใจซะงั้น