ฮูกควายน้อยกลอยใจ

การเจอนกเค้าใหญ่พันธุ์สุมาตรา (Barred EagleOwl) ในป่าละเมาะหลังสวนยางพาราที่ จ.กระบี่ ถือว่า “ครบ” พอสมควร เพราะที่เกาะอยู่ต้นไม้ใกล้ๆ นกเค้าใหญ่ตัวผู้ใหญ่ เป็นนกเค้าใหญ่วัยเด็กที่มีขนสีขาวปุกปุยราวสำลี

หนูน้อยจะเกาะนอนกิ่งเดิมที่ตัวเองโปรดปรานทุกวันต่างจากตัวผู้ใหญ่ (ซึ่งคาดว่าเป็นแม่) จะย้ายกิ่งไปเรื่อยๆ โดยอยู่ในรัศมีมองเห็นลูกในสายตา และจะไม่มาเกาะนอนบนกิ่งเดียวกัน

คงไม่ใช่เจ้ายศเจ้าอย่าง ห้ามเด็กมาอยู่ใกล้ๆ อะไรหรอก ผมเดาๆ ว่าคงเป็นหลักความปลอดภัยของนกเค้าใหญ่

เมื่อจ้องสังเกตไปที่ใบหน้า ก็เห็นเลยว่านกเค้าใหญ่เด็กมีสีหน้าแววตาไร้เดียงสาแบบเด็กๆ นั่นแหละ “เขา” บนหัวก็ยังสั้นๆ คนละเรื่องกับแม่ของมัน หน้าตาฉายแววเพชฌฆาต จะงอยปากเป็นตะขององุ้มขนาดใหญ่ “เขา” ก็กางยาวออกไป เท่มากมาย

การจะย่องมาถ่ายรูปพวกมันนั้น เราต้องจรดฝีเท้าให้เบาและช้าเข้าไว้ อย่าไปทึกทักว่านกกลางคืนพวกนี้จะตาฝ้าฟางช่วยตัวเองไม่ได้ในแสงกลางวัน ตรงข้าม แค่ก้าวแรกที่เราก้าวสู่เขต “ห้องนอน” ของมัน นกตัวผู้ใหญ่จะแสดงอาการรับรู้ทันทีทุกครั้งไป

มันรู้ว่ามีคนเข้ามา แต่หากเคลื่อนไหวได้เหมาะสม ก็จะจับตามองเฉยๆ แต่หากขยับโครมครามเกินขีดจำกัดที่มันตั้งไว้ละก็ แม่นกเค้าใหญ่จะตีปีกหายลับไปทันที ท่ามกลางแสงสว่างโล่งๆ นั่นแหละ ไม่ต้องห่วงว่ามันจะตาฟางบินชนต้นไม้คอหักตาย เพราะจริงๆ แล้ว นกเค้าใหญ่มองเห็นในเวลากลางวันได้ดีไม่แพ้คน

ความน่ารักของหนูน้อยเค้าใหญ่ ไกด์โยธิน มีแก้ว เห็นมันเกาะกำบังใบไม้จนถ่ายรูปไม่ถนัด ก็เลยไปยืนส่งภาษาปักษ์ใต้บ้านแก ทักทายคุยกับนกอย่างนั้นอย่างนี้ เจ้านกก็ยื่นหน้ามามอง ราวกับฟังภาษาใต้ออกเลยทีเดียว 555

ตอนนี้สำหรับผม ขั้นต่อไปต้องถ่ายรูปนกเค้าใหญ่พันธุ์สุมาตราตอนกลางคืนให้ได้ ตอนนี้ก็วางโปรแกรมจะลงไป “ฮาลาบาลา” เมืองหลวงของนกชนิดนี้แล้ว