หยุดชำเราประเทศ

เหตุการณ์ 14 ตุลา ผ่านมา 40 ปี แต่บริบทการเมืองไทยไม่ได้เปลี่ยนแปลงก้าวหน้าไปถึงไหน

สาระยังคงวนเวียนอยู่กับการแย่งชิงอำนาจของชนชั้นนำไม่กี่กลุ่ม ไม่กี่ตระกูล เป็นเหตุให้ประชาธิปไตยที่ทุกคนใฝ่หามาอย่างยาวนานไม่ปรากฏเป็นจริง

ยิ่งมองดูการปรับตัวของประชาธิปไตยภายในพรรคการเมืองไทยด้วยแล้ว ยิ่งน่าหดหู่ เพราะแต่ละพรรคล้วนถูกครอบงำ ถูกชี้นำ และผูกขาดอำนาจอยู่กับเจ้าของพรรคโดยคนไม่กี่คน ไม่กี่ตระกูล

กล่าวอย่างถึงที่สุดแล้ว ไม่อาจเรียกได้ว่าพรรคการเมืองไทยจะเป็นตัวแทนความเป็นประชาธิปไตยได้ เป็นได้ก็เพียงกลุ่มการเมืองที่รวมตัวกันตัดตอนนิยามประชาธิปไตย และปลุกเสกนโยบายให้ดูเคลิบเคลิ้มชวนฝัน เพื่อสนองอำนาจทางการเมืองของกลุ่มเท่านั้น

ถึงเวลาที่ประชาชนชาวไทยทั้งหลายต้องคิดใคร่ครวญ และสร้างจินตนาการใหม่การมีส่วนร่วมทางการเมือง

ทั้งนี้ เพื่อไม่ให้การเมืองเป็นเรื่องของคนเฉพาะกลุ่ม ไม่ให้การเมืองเป็นเรื่องเพ้อฝัน จับต้องไม่ได้ กระทั่งเป็นเรื่องของคนอื่น

การสร้างประชาธิปไตยต้องเริ่มจากฐานรากที่เป็นจริง ต้องเริ่มจากท้องไร่ท้องนา ซึ่งเป็นกระดูกสันหลังของสังคมเกษตรกรรม และเป็นคนส่วนใหญ่ของประเทศ

จินตนาการที่ควรจะเป็น เราต้องผลักดันนโยบายสาธารณะให้พรรคการเมืองนำไปกำหนดเป็นนโยบาย และพรรคการเมืองนั้นต้องก่อกำเนิดขึ้นจากการมีส่วนร่วมของประชาชนอย่างแท้จริง

ไม่เช่นนั้นแล้วครบรอบ 1,000 ปี 14 ตุลา ก็ไร้ความหมาย ลูกหลานเราคงจะย่ำอยู่กับวาทกรรมทางการเมืองในรูปแบบเดิม และนโยบายหลักๆ ในการพัฒนาประเทศก็คงจะผูกโยงอยู่กับกลุ่มผลประโยชน์หลักเพียงไม่กี่กลุ่ม

ทั้งหมดทั้งมวลไม่ใช่ภาระของใครคนใดคนหนึ่ง พลังของคนในชาติทุกคนต้องมีส่วนอย่างสำคัญในการสร้างวาระทางสังคมให้เป็นจริง

เราไม่อาจฝากความไว้วางใจให้นักการเมืองไม่กี่ตระกูลในประเทศนี้นำสังคมไปสู่ความขัดแย้งเข่นฆ่ากันไม่จบสิ้น ถึงเวลาที่ทุกคนต้องออกจากกับดักทุนนิยม สลัดความเป็นตัวใครตัวมัน มาช่วยกันสร้างสังคมการเมืองที่ดีที่ทุกคนใฝ่หา

ไม่มีทางเลือกอื่นใด ไม่ว่าจะแก้ไขรัฐธรรมนูญกี่ฉบับ ไม่ว่าจะมีอัศวินขี่ม้าขาวอีกกี่คน ยากยิ่งที่การเมืองจะเปลี่ยนด้วยตัวมันเอง ผู้รักประชาธิปไตยที่แท้จริงต่างหากต้องมีส่วนกำหนดชะตากรรมบ้านเมือง เพื่อลูกหลานเราในวันหน้า

อยู่ที่ว่าเราจะส่งมอบอนาคตประเทศไทยแบบไหนให้ลูกหลาน