5 ปีที่เรื้อรัง

เมื่อวานนี้ 15 ก.ย. 2013 เป็นวันครบรอบ 5 ปี ที่เลห์แมน บราเธอร์ส วาณิชธนกิจชื่อดังของสหรัฐ ได้ยื่นล้มละลายต่อศาลตามมาตรา 11 เพื่อขอพิทักษ์ทรัพย์ หลังจากที่ขาดสภาพคล่องอย่างรุนแรงจากภาวะการขาดทุนในอนุพันธ์ทางการเงินที่อิงกับหนี้ด้อยคุณภาพในภาคอสังหาริมทรัพย์ (ซับไพรม์) นับเป็นจุดเริ่มต้นของวิกฤตการเงินในสหรัฐที่ลามไปสู่เศรษฐกิจภาคจริง และกลายเป็นวิกฤตการเงินโลกในที่สุด

ใครบอกว่าวิกฤตจบไปแล้ว ผมไม่เชื่อ เพราะทุกวันนี้ทั่วโลกยังต้องผจญกับผลร้ายของวิกฤตในครั้งนั้นอยู่อย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะสหรัฐ

จากปัญหาในภาคการเงินลุกลามออกไปสู่ภาคเศรษฐกิจจริง ทำให้รัฐบาลสหรัฐต้องควักเงินไปอุ้มบรรดาเอกชนทั้งหลาย โดยเฉพาะธนาคารและสถาบันการเงินต่างๆ ถึงกว่า 700 แห่ง ที่เจ็บตัวกันระนาวจากการล่มสลายของภาคอสังหาริมทรัพย์ นอกจากนั้นยังต้องควักเงินอุ้มบริษัทยานยนต์รายใหญ่อีก 2 แห่ง คือ จีเอ็ม และไครสเลอร์ รวมแล้วกว่า 2.8 แสนล้านเหรียญสหรัฐคิดเป็นเงินไทยก็ประมาณ 8,400,000,000,000 บาท!(8.4 ล้านล้านบาท)

ธนาคารกลางสหรัฐยังต้องทุ่มเงินมาสร้างสภาพคล่องให้กับภาคการเงินผ่านโครงการคิวอี เริ่มจากปลายปี 2008 มาจนถึงบัดนี้ก็ 3 ครั้งแล้ว ครั้งแรก 6 แสนล้านเหรียญ ครั้งที่สอง 6 แสนล้านเหรียญสหรัฐ และครั้งที่สาม เริ่มตั้งแต่กลางปีที่แล้ว เดือนละ 8.5 หมื่นล้านเหรียญสหรัฐ

ไม่แปลกที่สหรัฐจะเจอกับปัญหาหนี้สาธารณะและการขาดดุลงบประมาณของรัฐแบบเรื้อรังมาจนถึงทุกวันนี้

สหรัฐยังต้องเจอกับปัญหาคนตกงานเรื้อรังมากที่สุดในประวัติศาสตร์ ตัวเลขดัชนีว่างงานพุ่งขึ้นแตะเกือบ 10% ในปี 2009 มาจนถึงในวันนี้ แม้ว่าดัชนีว่างงานของสหรัฐจะลดลงมาอยู่ที่ 7.3% แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าตำแหน่งงานเดิมๆ กลับมาแล้ว แต่เป็นเพราะเอกชนหันไปจ้างคนงานชั่วคราว และอีกหลายคนที่ออกจากระบบงานไปแล้วด้วยซ้ำครับ