ม็อบสวนยาง ภาพสะท้อนสังคมแตกแยก

ชาร์ลีย์ แคมป์เบลล์ ผู้สื่อข่าวนิตยสารไทม์ เขียนรายงานข่าวเชิงวิเคราะห์กรณีม็อบชาวสวนยางที่ออกมาปิดกั้นเส้นทางจราจรสายหลักในภาคใต้ของไทย และเริ่มลามถึงขั้นปิดเส้นทางเข้าออกสนามบินใน จ.สุราษฎร์ธานี โดยล่าสุดมีผู้เสียชีวิตแล้ว 1 คน ว่ากลายเป็นอีกหนึ่งสถานการณ์สำคัญที่สะท้อนให้เห็นความแบ่งแยกในสังคมไทย

เหตุผลเพราะขณะที่ข้อเรียกร้องของชาวนา ซึ่งส่วนใหญ่อยู่ในแถบภาคเหนือตะวันออกเฉียงเหนือได้รับความช่วยเหลือจากรัฐบาลอย่างเต็มที่ในโครงการรับจำนำข้าว เกษตรกรชาวสวนยางที่อ้างว่าสามารถส่งออกทำรายได้เข้าประเทศถึง 9,300 ล้านเหรียญสหรัฐต่อปี เมื่อเทียบกับข้าวที่ส่งออกได้เพียง 5,300 ล้านเหรียญสหรัฐต่อปี กลับไม่ได้รับโครงการอุดหนุนใดๆ จากภาครัฐ

กลายเป็นข้ออ้างสำคัญให้กลุ่มผู้ประท้วงสวนยางส่วนหนึ่งหยิบยกให้เป็นประเด็นทางการเมือง โดยโจนาห์ แบลงก์ ผู้เชี่ยวชาญรัฐศาสตร์อาวุโสในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้จากสถาบันแรนด์คอร์ป อธิบายว่า เมื่อกลุ่มผู้ที่ได้รับความช่วยเหลือคือกลุ่มผู้สนับสนุนรัฐ ขณะที่กลุ่มที่ถูกละเลยคือผู้ที่ถูกมองว่าสนับสนุนพรรคฝ่ายค้าน ดังนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะมีคนคิดว่าบรรทัดฐานในการให้ความช่วยเหลือของรัฐขึ้นอยู่กับผลประโยชน์ทางการเมือง

อย่างไรก็ตาม เอเอฟพีระบุว่าในความเป็นจริงแล้ว สถานการณ์ราคายางในตลาดอยู่ในช่วงขาลงตั้งแต่ต้นปี 2554 อยู่แล้ว เนื่องจากผลกระทบของวิกฤตการเงินทำให้ปริมาณความต้องการยางลดลง ขณะที่ราคายางยังมีแนวโน้มลดลงอีกเมื่อปริมาณการผลิตยางธรรมชาติเพิ่มมากขึ้น จากเดิม 1.6 ล้านตันมาอยู่ที่ 3.8 ล้านตันภายในระยะเวลาเพียง 20 ปี

ดังนั้น นักวิเคราะห์ส่วนใหญ่จึงเตือนไม่ให้รัฐบาลไทยใช้นโยบายอุดหนุนราคายาง เพราะเกรงว่าการกระทำดังกล่าวจะทำให้มีปริมาณยางล้นตลาด โดย ซิมมาธิริ อัปปานาห์ ผู้เชี่ยวชาญด้านทรัพยากรธรรมชาติจากองค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ (เอฟเอโอ) คาดการณ์ว่าในอีกไม่กี่ปีข้างหน้านี้แนวโน้มราคายางมีแต่จะลดลง เพราะมีสาเหตุสำคัญมาจากประเทศส่งออกรายใหญ่อย่างไทยและอินโดนีเซียมีการผลิตล้นตลาด

แต่กระนั้น ก็ไม่ได้หมายความว่าโครงการรับจำนำข้าวของรัฐบาลไทยจะไม่ได้เผชิญความเสี่ยงเหมือนที่นักวิเคราะห์เตือนเรื่องยางไว้ โดยผู้เชี่ยวชาญได้ออกมาเตือนเช่นกันว่าการกระทำดังกล่าวจะส่งผลต่องบประมาณการคลังของประเทศอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

และการที่ชาวสวนยางไม่ได้รับความช่วยเหลือจากภาครัฐทั้งๆ ที่มีการเรียกร้องให้ดูแลยางให้เป็นไปตามมาตรฐานเดียวกันยังถือเป็นความท้าทายครั้งใหญ่ของรัฐบาลไทยอีกครั้ง