เรื่องดีๆ ในบ้านนี้เมืองนี้

ท่านผู้อ่านเคยนึกเหมือนผมไหมว่า ทำไมประเทศไทยเราขณะนี้จึงดูเหมือนว่าจะขาดแคลนเรื่องอะไรดีๆ ที่ฟังแล้วสบายใจบ้าง ทำไมประเทศซึ่งเคยได้รับสมญานามว่าสยามเมืองยิ้ม ถึงกลายเป็นประเทศที่คนในประเทศพูดกันไม่รู้เรื่อง ต้องใส่หน้ากากเข้าหากัน ขนาดแค่ตัวเหี้ยที่มีนิวาสสถานอยู่ในสวนสัตว์เขาดิน ลอดท่อระบายน้ำเข้ามาหาอะไรกินในสภาซึ่งอยู่อีกฟากหนึ่งของถนนยังกลายเป็นข่าวอัปมงคล ฮือฮากันใหญ่โต ทั้งๆ ที่เป็นเรื่องธรรมชาติแท้ๆ และเหี้ยเองเดี๋ยวนี้ก็เป็นสัตว์เศรษฐกิจประเภทหนึ่ง มีคนทำฟาร์มเลี้ยงเพื่อส่งหนังไปขายทำกระเป๋าถือราคาแพงแข่งกับจระเข้แล้ว ผมเองเจอกับเหี้ยทุกวันตอนเช้าๆ ที่สวนหลวง ร.9 เวลาไปวิ่งเล่นออกกำลังกาย ก็ไม่เห็นมันทำอะไรให้ใครเดือดร้อนเหมือนคนบางคน คนวิ่งก็วิ่งไป เหี้ยก็เดินข้ามถนนลงสระน้ำไป ทางใครทางมันก็เท่านั้น ไม่เห็นจะอัปมงคลตรงไหน

ความจริงฟังข่าวหนักๆ ประเภทนี้มากๆ เข้าก็เครียด เสียสุขภาพจิต โดยเฉพาะถ้ารู้สึกว่าตัวเองตกอยู่ในสภาพที่ทำอะไรกับปัญหาไม่ได้ที่ฝรั่งเรียกว่า Hopeless ได้แต่ซึมซับปัญหาเข้าไป แต่ไม่มีทางระบายออก

วันนี้จึงขออนุญาตเล่าเรื่องดีๆ ที่ประสบกับตัวเองมาให้ท่านฟัง เผื่อจะทำให้สบายใจขึ้น ส่วนท่านที่เอาจริงเอาจังกับชีวิตมากต้องขออภัยด้วยครับ อาทิตย์หน้าจะหาปัญหาที่ทำให้ท่านประสาทกินเพิ่มขึ้นมาเล่าให้ฟังตามปกติ

เรื่องแรกคือเรื่องที่พิสูจน์ว่า ไม่ว่าดอกเบี้ยนโยบายจะลดลงแล้ว แต่ดอกเบี้ยสินเชื่อไม่ลดตาม ลดแต่ดอกเบี้ยเงินฝากบางประเภท คนที่ต้องทำมาค้าขายแข่งขันกับคนอื่น ก็ยังมีใจสู้พร้อมจะสร้างรายได้ให้ตัวเองเพื่อความอยู่รอด และสร้างตัวเลขจีดีพีให้รัฐบาล ทั้งๆ ที่ทำมาค้าขายยากขึ้นตามที่แม่ค้าอาวุโสรายหนึ่งเล่าให้ฟัง ระหว่างที่ผมไปนั่งรอภรรยากับลูกสาวช็อปปิ้งซื้อกำไล ซื้อแหวน เครื่องประดับสตรี ในศูนย์การค้าแห่งหนึ่ง เพื่อส่งไปให้ลูกสาวอีกคนหนึ่งขายในอเมริกา

แม่ค้ารายนี้เล่าให้ฟังว่า ตอนนี้คนเข้ามาซื้อสินค้าในศูนย์การค้าลดลง บางอาทิตย์มีคนเข้ามามาก แค่เข้ามาใช้ห้องน้ำ ตากแอร์ระหว่างการประท้วง พอคนพวกนี้ใส่เสื้อสีเดียวกันเข้ามา ลูกค้าปกติก็แตกกระเจิงกลับบ้าน เพราะไม่อยากมีเรื่องมีราวด้วย ทำให้ลูกค้าที่มีอยู่น้อยอยู่แล้ว โดยเฉพาะลูกค้าต่างประเทศน้อยลงไปอีก

ช่วงที่แกเล่าสถานการณ์ให้ฟังพร้อมกับโฆษณาสินค้าให้แม่กับลูกฟังไปด้วย มีลูกค้าต่างชาติเดินเข้ามาดูสินค้า หลายรายผมเห็นแกรีบลุกขึ้นไปต้อนรับ เปลี่ยนภาษาพูดจากไทยไปเป็นอังกฤษอย่างรวดเร็ว สักพักหนึ่งพอลูกค้าตัดสินใจจะซื้อสินค้า แกก็ขอบอกขอบใจเป็นภาษามาเลย์ ทำให้ลูกค้า 23 คนที่มีด้วยกันหัวเราะชอบใจ ลืมที่ต่อราคาเอาไว้ จ่ายเงินให้แกตามราคาที่แกเสนอขาย

ผมถามแกว่า แกรู้ได้อย่างไรว่าลูกค้าเป็นคนมาเลย์ แกบอกว่า ผมรู้ได้อย่างไรว่าเป็นคนมาเลย์ ความจริงเป็นคนอินโดนีเซียต่างหาก ผมเลยยอมแพ้ ไม่กล้าถามต่อ

หลังจากนั้นมีคนเข้ามาซื้ออีกหลายราย พอให้บริการเสร็จ แกไม่ลืม รีบกลับมาเอาใจลูกค้ารายใหญ่ คือ แม่กับลูกที่ไปกับผม บอกว่าพวกเราเป็น ฮก ลก ซิ่ว นำโชค เพราะก่อนหน้าที่เราจะเข้ามาร้านแกไม่มีลูกค้าเข้ามาเลย ทำเอาผมเคลิ้มไปว่าเป็น “ลก” คือ โชคลาภและความมั่งคั่ง เหมือนตัว “ลก” ใน ฮก ลก ซิ่ว ที่นิยมบูชากัน

ทั้งๆ ที่ผมจะรู้ได้อย่างไรว่า ก่อนหน้าที่ผมจะเข้ามาในร้านตามคำบัญชาของสองแม่ลูก มีใครเข้ามาในร้านแกหรือไม่

ที่แน่ๆ แกทำให้ผมหายเบื่อที่ต้องนั่งหลังขดหลังแข็งรอนั่งบนม้านั่งเตี้ยๆ หน้าแผงริมทางเดินที่แสนจะแคบ มีคนเดินข้ามหัวไปข้ามหัวมาระหว่างรอสองแม่ลูกเลือกสินค้า ช่วงนั้นยังคิดบรรเจิดว่า ถ้าพกขันพลาสติกไปด้วยจะวางไว้ข้างหน้าริมทางเดิน เผลอๆ จะทำเงินได้คุ้มเวลาที่เสียไประหว่างการรอคอยอันยาวนานนับชั่วโมง

ระหว่างนั้นมีเด็กสาวคนหนึ่งมาขอซื้อน้ำดื่ม ทำเอาผมงงไป เพราะแกขายเครื่องประดับ ผ้าพันคอผู้หญิง ทำไมมาขอซื้อน้ำดื่ม ปรากฏว่าแกก็มีขาย พอผมถามแกบอกว่า อย่าว่าแค่น้ำดื่มเลย น้ำเก๊กฮวยก็มีขาย ว่าแล้วรีบเอาน้ำเก๊กฮวยมาให้ผมกินฟรี 1 แก้ว แล้วรีบวิ่งเอาน้ำเก๊กฮวยไปส่งให้แม่ค้าแผงใกล้ๆ กันที่โทรศัพท์มาสั่ง

สรุปแล้วแกบอกว่าแผงเล็กๆ ขายของขนาดประมาณสัก 10 ตารางเมตรนั้น แกต้องจ่ายค่าเช่าเดือนละ 40,000 บาท ค่าน้ำค่าไฟต่างหาก เพราะฉะนั้นแกจำเป็นต้องขายทุกอย่างที่ขวางหน้าเพื่อความอยู่รอด ในยามที่ผู้ที่มาช็อปสินค้าปกติลดลง

ผมเห็นการให้บริการลูกค้าของแกแล้ว ต้องบอกว่าเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการให้บริการ หรือที่ชอบเรียกกันว่ามี Service Mind อยากแนะนำให้ห้างสรรพสินค้าใหญ่ๆ หรือสถาบันการเงินบางแห่ง เชิญแกไปอบรมพนักงานขายหรือพนักงานต้อนรับ จะได้รู้จัก Cross Sale ด้วยใจไงครับ ดีกว่ามาถามผมว่า กินแครอตหรือยังทางโทรศัพท์เหมือนบันทึกเทปไว้เป็นไหนๆ

เรื่องนี้จบลงตรงที่ผมโดนแม่ลูกไล่ไปรอที่อื่น ฐานไปแนะนำให้ซื้อๆ ไป อย่าต่อรองราคากับแม่ค้า เพราะเห็นใจแกที่ต้องหาเงินมาจ่ายค่าเช่าเดือนละ 40,000 บาท

เรื่องนี้ทำให้ผมมั่นใจว่า ไม่ว่า Fed จะเลิก QE หรือไม่ คุณกิตติรัตน์ จะไล่ผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศไทยออกจากตำแหน่งสำเร็จหรือไม่ ใครจะโกงจะกินข้าวกันอย่างไร เศรษฐกิจไทยยังเอาตัวรอดได้ เพราะมีผู้ประกอบการอย่างแม่ค้าอาวุโสท่านนี้ ขอกราบนมัสการท่านครับ

ส่วนเรื่องที่สอง เป็นเรื่องข้าราชการดีครับ คือ ข้าราชการที่ดีนั้นยังมีอยู่ นอกจากท่านรองปลัดกระทรวงการคลัง คือ คุณสุภา ปิยะจิตติ เพราะไม่น่าเชื่อว่า ภรรยาผมซึ่งเป็นคนที่เอาใจยากที่สุดในโลก จะกลับมานั่งชมเชยเจ้าหน้าที่สรรพากรให้ผมฟังเป็นวรรคเป็นเวรว่าให้บริการดี ช่วยกรอกแบบฟอร์มที่จะไปขอภาษีคืนให้ แนะนำวิธีการที่จะขอภาษีคืนให้ เพราะการยื่นภาษีเงินได้บุคคลธรรมดาปีนี้มีการเปลี่ยนแปลงแยกยื่นกันได้ ไม่ต้องเอารายได้ของผมไปรวมกับของภรรยา ซึ่งเป็นเรื่องที่เข้าใจยากเกินความสามารถของผมที่จะเข้าใจ เลยปล่อยให้เขาเป็นคนไปจัดการ โดยผมเอาใจช่วยอยู่ห่างๆ

ปรากฏว่านอกจากเจ้าหน้าที่ท่านนี้จะทำงานตามหน้าที่แล้ว ยังโทรศัพท์มาชี้แจงวิธีการรวม การแยกภาษี และการขอคืนภาษีถึงบ้าน โดยโทรเข้าโทรศัพท์มือถือผม ซึ่งคงได้มาจากแบบฟอร์มที่เคยยื่นเสียภาษีไว้ พอผมบอกว่าไม่ได้ทำเอง และตอนที่โทรศัพท์มาภรรยาผมไม่อยู่ ไปเยี่ยมลูกค้าในต่างประเทศ เธอก็ขอหมายเลขโทรศัพท์ภรรยาผมไว้ และติดต่อกันเองหลังจากนั้น จนเมื่อผมได้ภาษีคืนก็โทรศัพท์มาบอกและมี SMS เข้ามาแจ้งว่าได้คืนภาษีให้แล้วอีกต่างหาก

นับเป็นบริการที่น่าประทับใจ เพราะความจริงตอนที่รับโทรศัพท์ก็ตกใจว่าสรรพากรโทรมาหา คิดว่าจะมาตามทวงภาษีเพิ่ม

ความจริงเธอโทรมาให้รีบไปทำเรื่องขอคืนภาษีที่ภรรยาผมทำค้างไว้ให้แล้วเสร็จ ทำให้ผมแปลกใจ และชื่นชมในบริการของสรรพากรยุคใหม่พอสมควร

ความจริงผมอยากบอกชื่อเจ้าหน้าที่ท่านนี้ และสำนักงานเขตพื้นที่ที่ให้บริการที่ว่าในบทความนี้เพื่อยกย่องท่าน แต่คิดไปคิดมาเดี๋ยวคนจะแห่ไปใช้บริการ เลยขอเก็บไว้ชื่นชมหลังไมค์

ถ้าเผอิญท่านอธิบดีสาธิต อ่านพบและอยากทราบ ผมยินดีจะเรียนให้ทราบ เพราะคิดว่าถ้าท่านมีลูกน้องอย่างนี้เยอะๆ ก็ไม่จำเป็นต้องใช้เงินโฆษณาประชาสัมพันธ์เสริมสร้างภาพลักษณ์องค์กรอย่างที่เขานิยมทำให้เสียงบประมาณแผ่นดินโดยไม่จำเป็น โดยเฉพาะการทำคัตเอาต์ขนาดใหญ่ริมทาง โดยมีนักการเมืองเป็นนายหรือนางแบบ

เรื่องนี้พิสูจน์ให้เห็นครับว่า บ้านนี้เมืองนี้ยังมีเรื่องดีๆ อยู่ ใช่ว่าจะมีแต่เรื่องเลวร้ายเท่านั้น