สิทธิพิเสษ "สส.-สว."จัดงบส่งลูกเรียนถึง ป.ตรี!

โดย..ไพบูลย์ กระจ่างวุฒิชัย

เป็นที่วิจารณ์พอควรภายหลังวุฒิสภามีมติเสียงข้างมาก 49 ต่อ 27 เสียงเห็นชอบกับร่างพระราชบัญญัติ (พ.ร.บ.) กองทุนเพื่อผู้เคยเป็นสมาชิกรัฐสภา ซึ่งตามขั้นตอนวุฒิสภาจะต้องส่งคืนให้สภาผู้แทนราษฎรเห็นชอบอีกครั้ง ก่อนดำเนินการให้กฎหมายมีผลบังคับใช้ต่อไป

ประเด็นที่ก่อให้เกิดคำถามต่อร่างกฎหมายฉบับนี้มีด้วยกัน 2 ประการ คือ1.หลักความยุติธรรมของการให้อดีตสมาชิกรัฐสภาเข้าถึงสิทธิ และ 2. สิทธิที่อดีตสมาชิกรัฐสภาได้รับตามกฎหมายมีความเหมาะสมหรือไม่

ในเรื่องความยุติธรรมมีปัญหาที่มาตรา 3 ว่าด้วยการกำหนดนิยามของคำว่า “ผู้เคยเป็นสมาชิกรัฐสภา” ไว้เฉพาะอดีต สส.หรือ สว.เท่านั้น เท่ากับว่า อดีตสมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ (สนช.) ทุกสมัยที่มาจากระบบแต่งตั้งไม่เข้าข่ายได้รับสิทธิ ทำให้ สมชาย แสวงการ สว.สรรหา ตั้งข้อสังเกตว่า การทำหน้าที่ของ สนช.ได้รับการรับรองโดยรัฐธรรมนูญชั่วคราวปี 2549 หลังจากมีการรัฐประหารเพื่อทำหน้าที่เป็นทั้งสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภา

ไม่เพียงเท่านี้ การเขียนนิยามไว้อย่างกว้างตามมาตรา 3 จะมีผลให้เกิดภาระงบประมาณแผ่นดินค่อนข้างสูงตามมาด้วย เพราะอดีตสมาชิกรัฐสภาไม่ว่าจะดำรงตำแหน่ง 1 วัน หรือ 1 ปี ก็เข้าถึงสิทธิได้เหมือนกัน

ส่วนประเด็นสิทธิบางประการที่อดีตสมาชิกรัฐสภาได้รับ ซึ่งถูกวิจารณ์ไม่น้อย คือ มาตรา 20 ที่กำหนดให้มีสิทธิได้รับเงินเพื่อช่วยการศึกษาของบุตรตั้งแต่ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 จนถึงปริญญาตรี ทั้งนี้มี สว.เสนอให้ตัดสิทธิดังกล่าว เพื่อไม่ให้เป็นภาระต่องบประมาณแผ่นดิน แต่สุดท้ายไม่เป็นผล

อย่างไรก็ตาม ข้อครหาทั้งหมดมีคำชี้แจงจาก ดิเรก ถึงฝั่ง สว.นนทบุรี ในฐานะประธานคณะกรรมาธิการ (กมธ.) วิสามัญพิจารณาร่าง พ.ร.บ.ทีละข้อว่า ในเมื่อรัฐธรรมนูญ 2550 บัญญัติให้ สส.และ สว.มีสถานะเป็นสมาชิกรัฐสภาเฉพาะ ดังนั้นหากใส่คำว่า “สมาชิกสภานิติบัญญัติแห่งชาติ” ลงไปในกฎหมายอาจจะขัดกับรัฐธรรมนูญได้

ประธาน กมธ. อธิบายอีกว่า ส่วนการให้สิทธิอดีตสมาชิกรัฐสภาเท่ากันโดยไม่จำกัดระยะเวลาการทำหน้าที่ เนื่องจากรัฐธรรมนูญได้รับรองให้บุคคลมีสมาชิกภาพ สส.หรือ สว.นับตั้งแต่ได้รับการเลือกตั้งหรือการสรรหา ทำให้ไม่สามารถแบ่งแยกได้ ส่วนการให้สิทธิเบิกค่าเล่าเรียนบุตรก็เพื่อต้องการสนับสนุนการศึกษาและพัฒนาบุคคล เพราะหากเป็นกรณีที่อดีตสมาชิกรัฐสภาบางคนที่ไม่มีธุรกิจหรือรายได้อื่นๆ ก็อาจมีปัญหาได้

“ในทางปฏิบัติไม่อาจแยกแยะได้ว่าใครรวยหรือจนเพื่อจัดประเภทของการรับสิทธิ จึงจำเป็นต้องดำเนินการให้ครอบคลุมมากที่สุด” ดิเรก ชี้แจง

จากนี้ไปเป็นเรื่องที่สังคมต้องช่วยคิดว่ากฎหมายนี้มีความชอบธรรมหรือไม่ ถ้าเทียบกับภาพลักษณ์ของรัฐสภาที่ผ่านมา