ต้องได้มาตรฐาน

มูลนิธิเมาไม่ขับควรมีส่วนผลักดันยกระดับคุณภาพเครื่องตรวจวัดปริมาณแอลกอฮอล์ผู้ขับขี่ให้มีมาตรฐานและสร้างความเป็นธรรมให้ผู้ใช้รถ

ด้วยข้อมูลจากกรมวิทยาศาสตร์การแพทย์ พบว่าเครื่องวัดแอลกอฮอล์ในเลือดโดยวิธีเป่าลมหายใจที่ส่งมาให้ตรวจสอบ จำนวน 2,558 เครื่อง มีเครื่องอ่านค่าตรงตามเกณฑ์มาตรฐาน 1,338 เครื่อง หรือคิดเป็น 52.3%

มีเครื่องอ่านค่าเกินเกณฑ์มาตรฐานกำหนดและต้องทำการปรับค่าใหม่ 1,086 เครื่อง หรือ 42.5% มีเครื่องที่ชำรุด 134 เครื่อง หรือคิดเป็น 5.2% โดยส่วนใหญ่หัววัดเสื่อมสภาพ

จากข้อมูลดังกล่าวหมายถึงผู้ที่ถูกดำเนินคดีเมาแล้วขับในช่วง 6 เดือน ก่อนหน้ากรมวิทยาศาสตร์การแพทย์จะตรวจมาตรฐานเครื่อง ย่อมมีความผิดพลาดขึ้น และเครื่องที่ไม่ได้ส่งมาตรวจสอบก็ไม่มีอะไรการันตีได้ว่ามีมาตรฐาน

คำถามก็คือ ใครจะรับผิดชอบผลความผิดพลาดที่เกิดขึ้นจากความไม่มีมาตรฐานของการตรวจวัด

เราเห็นว่า มูลนิธิเมาไม่ขับที่ดำเนินงานมาร่วม 16 ปี ต้องหยิบยกปัญหานี้มาทบทวน มูลนิธิต้องตั้งคำถามและแสวงหาคำตอบให้สังคมที่มีความตื่นตัวจากการรณรงค์ให้ประชาชนไม่ขับรถขณะเมาสุรา ตามวิสัยทัศน์ของมูลนิธิ ซึ่งประสบความสำเร็จมาด้วยดี

เราสนับสนุนนโยบายเมาไม่ขับ เพราะช่วยลดอุบัติเหตุและลดปริมาณการเสียชีวิตจากอุบัติเหตุของประชาชน แต่เพื่อให้การดำเนินนโยบายมีประสิทธิผล หน่วยงานรับผิดชอบควรต้องทบทวนตั้งแต่การจัดซื้อจัดจ้างเครื่องตรวจวัดแอลกอฮอล์ให้มีความโปร่งใส และได้เครื่องมือที่มีคุณภาพ

ขณะที่ภาครัฐควรสนับสนุนงบประมาณการจัดซื้อเครื่องมือให้เพียงพอต่อการปฏิบัติหน้าที่

ที่สำคัญกว่านั้น รัฐบาลต้องไม่มองข้ามนโยบายรถคันแรกที่เปิดทางให้ปริมาณรถทะลักลงมาบนถนนร่วมล้านคัน เนื่องจากการดำเนินนโยบายนี้จะเป็นปัจจัยเสริมให้เกิดอุบัติเหตุบนท้องถนนมากยิ่งขึ้น

หากเจ้าหน้าที่ตำรวจต้องตรวจจับผู้ขับขี่รถตามนโยบายเมาไม่ขับ แต่ขาดแคลนอุปกรณ์ ย่อมเป็นอุปสรรค และหากเครื่องตรวจวัดไม่ได้มาตรฐาน ไม่เป็นที่ยอมรับด้วยแล้ว ปัญหาความไม่เป็นธรรมจะก่อตัวขึ้นในสังคม ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อการตระหนักและการรับรู้ต่อนโยบายเมาไม่ขับตามที่มูลนิธิเมาไม่ขับได้รณรงค์มาอย่างต่อเนื่องขึ้นในอนาคต

ดังนั้น เพื่อให้สิ่งที่สร้างสมมากว่า 10 ปี ไม่สูญเปล่า ควรนำข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นไปทบทวน เพื่อให้ประชาชนได้รับการปฏิบัติที่เป็นธรรมอย่างเสมอหน้า