รำไม่ดีอย่าโทษปี่โทษกลอง

ความขัดแย้งระหว่างประชาชนกับระบอบเผด็จการ ส่งผลทำให้ความขัดแย้งระหว่างผู้ปกครองกับผู้ปกครองรุนแรงมากขึ้นเรื่อยๆ และนอกจากต่างฝ่ายต่างใช้สื่อเข้าห้ำหั่นกันแล้ว ยังจะใช้ “รัฐธรรมนูญ” เป็นเครื่องมือ “ชิงความได้เปรียบเสียเปรียบ” กันอีกด้วย

ท่านผู้อ่านครับ วิชาวิทยาศาสตร์เป็นวิชาที่ได้จากการค้นคว้ามาจากความจริงแท้ สามารถพิสูจน์ให้เห็นจริงได้ แต่วิทยาศาสตร์ก็แบ่งออกเป็น 2 สาขา คือ 1.วิทยาศาสตร์แท้ (Pure Science) หรือวิทยาศาสตร์บริสุทธิ์ หรือวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ และ 2.วิทยาศาสตร์สังคม (Social Science)

วิทยาศาสตร์แท้นั้นเป็นวิชาที่ให้คุณประโยชน์แก่ทุกคนที่เรียนรู้ เป็นของกลางและรับใช้มนุษย์ทุกชนชั้น เช่น ฟิสิกส์ เคมี ชีววิทยา สรีรวิทยา คณิตศาสตร์ ฯลฯ

ส่วนวิทยาศาสตร์สังคมนั้น แม้จะเป็นวิชาที่เป็นประโยชน์ต่อมนุษย์ก็จริง แต่เป็นวิชาที่ “รับใช้ชนชั้น” เช่น วิชารัฐศาสตร์ เศรษฐศาสตร์ ธรรมศาสตร์ นิติศาสตร์ ทัณฑวิทยา สังคมวิทยา เป็นต้น

รัฐธรรมนูญเป็นวิชานิติศาสตร์ ซึ่งเป็นแขนงหนึ่งของวิทยาศาสตร์สังคม รัฐธรรมนูญจึงมีหน้าที่ “รับใช้ชนชั้น” จนถึงกับมีคำพังเพยว่า ชนชั้นใดร่างกฎหมายก็ย่อมรับใช้ชนชั้นนั้น ดังนั้น การร่างรัฐธรรมนูญใดๆ ในระบอบเผด็จการ จึงเป็นการร่างขึ้นมาเพื่อรับใช้ชนชั้นของผู้(สั่ง)ร่างนั่นเอง ถึงแม้จะมีคำว่าประชาชน เช่น รัฐธรรมนูญฉบับประชาชน (ปี 2540) หรือรัฐธรรมนูญฉบับกินได้ (ปี 2550) ก็เป็นการรับใช้ชนชั้น (สูงหรือกลาง) อยู่ดี ที่ต้องใช้คำว่ารัฐธรรมนูญฉบับประชาชนหรือฉบับกินได้ ก็เพื่อให้การ “แหกตา” เรื่องการร่างรัฐธรรมนูญให้ “ดูดี” หรือมีความชอบธรรมในการร่างนั่นเอง หาได้เกิดเป็นประโยชน์ต่อประชาชนจริงๆ ไม่

การสร้างสิ่งที่ยังไม่มีในปัจจุบันให้มีขึ้นในอนาคตนั้นไม่ใช่หน้าที่ของกฎหมาย กฎหมายมีหน้าที่เอาสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตมารักษาปัจจุบันให้เป็นปกติเท่านั้น การสร้างสิ่งที่ยังไม่มีในปัจจุบันให้มีขึ้นในอนาคตนั้นเป็นเรื่องของ “นโยบาย”

รัฐธรรมนูญกับนโยบายไม่ใช่สิ่งเดียวกัน แม้จะพูดในเรื่อง “ประชาธิปไตย” เดียวกันก็ตาม นโยบายพูดถึงเรื่องประชาธิปไตยที่จะทำ ส่วนรัฐธรรมนูญพูดถึงประชาธิปไตยที่ได้ทำแล้ว ซึ่งเป็นคนละ “จุดมุ่งหมาย”

ในเมื่อนโยบายกับรัฐธรรมนูญไม่ใช่เป็นสิ่งเดียวกัน หน้าที่ของมันจึงแตกต่างกันด้วย รัฐธรรมนูญมีหน้าที่รักษาระบบ ระบอบ ถ้าระบบ ระบอบ เป็นประชาธิปไตย รัฐธรรมนูญก็รักษาระบอบประชาธิปไตยเอาไว้ แต่ถ้าระบบ ระบอบ เป็นเผด็จการ รัฐธรรมนูญก็รักษาและส่งเสริมระบอบเผด็จการนั่นเอง ส่วนนโยบายมีหน้าที่สร้าง สร้างสิ่งที่ไม่มีให้มีขึ้น

วันนี้ประเทศไทยอยู่ภายใต้ระบอบเผด็จการ (ระบบรัฐสภา) ดังนั้น ถึงจะแก้รัฐธรรมนูญไปสักกี่ร้อยฉบับก็ย่อมเป็น “คุณ” ต่อเผด็จการทุกฉบับไป ส่วนจะไปเป็นคุณต่อเผด็จการเหลืองหรือเผด็จการแดงก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง

คำว่า ประชาธิปไตย แปลว่า อำนาจอธิปไตยเป็นของปวงชน ไม่ได้แปลว่า รัฐธรรมนูญเป็นของปวงชน

ที่หลอกๆ ว่า “ประชาชนมีส่วนร่วม” (ร่าง) ด้วย ก็เป็นเพียงวิธีหลอกลดแรงกดดันของประชาชนเท่านั้น

ปล.1.หลังจากพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย (พคท.) หลอกให้พรรคประชาธิปัตย์ (ปชป.) “กินเบ็ด” ปราบปรามประชาชนจนตายไปเกือบร้อยคน แม้คุณอภิสิทธิ์จะไม่ผิดกฎหมาย แต่ก็ต้องรับผิดชอบต่อประชาชน ส่วนคุณยิ่งลักษณ์แทนที่จะคว้าโอกาสที่ฝ่ายอนุรักษ์ “ยื่นโอกาส” ให้ดังกล่าว มา “สร้างประชาธิปไตยประชาชน” กลับทำ “โอกาส” ที่ได้ให้กลายเป็น “วิกฤต” ของตัวเอง พายรัฐนาวาไปในท่ามกลางสถานการณ์ปฏิวัติกระแสสูง เดี๋ยวก็ต้องโดนประชาชนกวาดทิ้ง (ฝ่ายค้านไม่มีน้ำยาล่มเรือหรอกครับ)

ปล.2 รัฐบาล รัฐสภา ตุลาการ หรืออำนาจอธิปไตยทั้ง 3 อำนาจต่างล้วนถูกวิกฤตศรัทธาประชาชนทำลายลงเช่นเดียวกับสถาบันทหารและอื่นๆ จนวันนี้เกิดวิกฤตไปทุกด้าน (General Crisis) แล้ว วิกฤตดังกล่าวสะท้อน “อาการโคม่า” ของระบอบเผด็จการ (ที่ยืนยงมาถึง 80 ปี) ได้อย่างดี

หนทางแก้ไขมีอยู่ทางเดียว คือสถาปนาการปกครองแบบประชาธิปไตยตามนโยบาย 66/23 เท่านั้น ขืนใช้วิธีการผ่อนคลายแรงกดดันของประชาชนแบบเก่า คือด้วยการ “รัฐประหาร” หรือ “แก้ไขรัฐธรรมนูญ” ก็คงไม่ได้ผลอีกต่อไป (แม้ว่าวันนี้มีความพยายามที่จะ “ลงขัน” ให้ทหารทำรัฐประหาร แต่ในสถานการณ์ปฏิวัติกระแสสูงที่ดำรงอยู่ ก็ทำให้ทหารหมดความชอบธรรมในการกระทำดังกล่าว มีแต่ทหารโง่ๆ เท่านั้นที่อยากทำ)

ปล.3 การสร้างตึกผิดหลักวิชาไม่ได้ฉันใด สร้างประชาธิปไตยก็ผิดหลักวิชาไม่ได้ฉันนั้น ร่างรัฐธรรมนูญก็ต้องใช้คนรู้หลักวิชาการเมือง ขืนไปเอาประชาชน (มาจากการเลือกตั้งเพื่อเอาไว้อ้าง ทั้งๆ ที่มีจุดประสงค์แอบแฝง คือลดแรงกดดันของประชาชน) มาร่างบ้านเมืองก็พัง โธ่...นักร่างรัฐธรรมนูญอาชีพไทยยังพังกันคนแล้วคนเล่า จะไปหลอกเอาประชาชนทั่วไปที่ไม่รู้หลักวิชาการเมืองมาร่วมร่างมันก็พังเหมือนเดิม