สปิริตสภาอุตฯ

ประวัติศาสตร์สภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทย จะต้องบันทึกไว้ว่า ยุคสมัยหนึ่งได้เกิดความขัดแย้งรุนแรง

ขึ้นถึงขั้นที่คณะกรรมการของสภาอุตสาหกรรมฯ ต้องนั่งบันไดหน้าห้องประชุมที่โดนปิดล็อก เพื่อลงคะแนนปลดประธานสภาอุตสาหกรรมฯ พ้นจากตำแหน่ง นับเป็นรอยร้าวอีกครั้งของสภาอุตสาหกรรมฯ ที่องค์กรดังกล่าวสมควรจะต้องปรับปรุงความสัมพันธ์ระหว่างสมาชิกและทัศนคติแบบยกเครื่อง

เป็นที่ทราบกันดีถึงความขัดแย้งในสภาอุตสาหกรรมฯ ยุคที่นายพยุงศักดิ์ ชาติสุทธิผล นั่งเป็นประธาน ว่าสมาชิกกลุ่มที่เดือดร้อนจากนโยบายรัฐบาล ขึ้นค่าแรงขั้นต่ำเป็นวันละ 300 บาท ในอีก 70 จังหวัดที่เหลือต้นปี 2556 ได้ร้องเรียนผ่านประธานเพื่อให้เจรจากับรัฐบาลช่วยแก้ปัญหาผลกระทบที่จะเกิดขึ้น แต่ที่ผ่านมาปฏิกิริยาของประธานไม่ได้นำความเดือดร้อนดังกล่าวเสนอรัฐบาลอย่างจริงจัง เพื่อออกเป็นมาตรการช่วยเหลือให้ทัน ก่อนที่จะถึงกำหนดค่าแรงต้องขึ้นเป็นวันละ 300 บาท ในอีกเพียงกว่า 1 เดือน

ผลดังกล่าวทำให้กรรมการสภาอุตสาหกรรมฯ ใช้กำหนดการประชุมคณะกรรมการเดือน พ.ย.นี้ วันที่ 26 พ.ย.ลงคะแนนเสียงปลดประธานสภาอุตสาหกรรมฯ นายพยุงศักดิ์ จากตำแหน่งประธานสภาอุตสาหกรรมฯ โดยการประชุมครั้งนี้มีกรรมการเข้าร่วมประชุม 182 คน จากคณะกรรมการทั้งหมด 348 คน เกินกว่ากึ่งหนึ่งของคณะกรรมการถือว่าครบองค์ประชุม แต่การประชุมค่อนข้างทุลักทุเล เพราะทางสภาอุตสาหกรรมฯ ได้สั่งยกเลิกการเช่าห้องประชุม มีตติงรูม 1-2 ของศูนย์การประชุมแห่งชาติสิริกิติ์ ทำให้กรรมการของสภาอุตสาหกรรมฯ ต้องนั่งที่บันไดหน้าห้องประชุมเปิดประชุมและลงคะแนนเสียงปลดประธานสภาอุตสาหกรรมฯ นายพยุงศักดิ์

ภาพความขัดแย้งรุนแรงดังกล่าว สะท้อนให้เห็นว่าองค์กรที่มีส่วนร่วมกับภาครัฐในการพัฒนาชาติ ซึ่งจัดตั้งขึ้นโดยมี พ.ร.บ.สภาอุตสาหกรรมแห่งประเทศไทยรองรับองค์กรนี้ คงยากที่จะมีประสิทธิภาพมากพอที่จะดำเนินตามวัตถุประสงค์การจัดตั้ง เช่น เป็นตัวแทนของผู้ประกอบอุตสาหกรรมภาคเอกชนประสานนโยบายและดำเนินงานระหว่างเอกชนกับรัฐ ส่งเสริมและพัฒนาการประกอบอุตสาหกรรม ศึกษาและหาทางแก้ไขปัญหาเกี่ยวกับการประกอบอุตสาหกรรมและกิจการที่เกี่ยวข้อง

นอกจากนี้ ด้วยวัฒนธรรมของสภาอุตสาหกรรมฯ ซึ่งผู้อาสาเข้ามาทำงานให้สมาชิกที่จัดกลุ่มเข้ามาแข่งขันกันเป็นประธานสภาอุตสาหกรรมฯ หากกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งชนะ ด้านกลุ่มคู่แข่งถึงแม้จะเก่งมีความเสียสละในการทำงานเพื่อส่วนรวม จะถอนตัวออกไป ไม่สามารถร่วมกลับมาทำงานเพื่อประโยชน์กับส่วนรวมต่อไปได้ ทำให้หลายครั้งจึงเสียคนดีมีฝีมือทำงานในสภาอุตสาหกรรมฯ ไปหลายครั้ง

จากบทเรียนทั้งหมดจึงเห็นว่า ถึงคราวที่สภาอุตสาหกรรมฯ ควรสร้างวัฒนธรรมขึ้นใหม่ เพื่อให้องค์กรนี้แข็งแกร่งเป็นหลักให้คำแนะนำประสานงานกับภาครัฐได้อย่างสมศักดิ์ศรี ตามวัตถุประสงค์ของ พ.ร.บ.ที่จัดตั้งองค์กรนี้ขึ้นมา