ไม่มีแนวทางก็มีแต่ความรุนแรง

โดย...จำลอง บุญสอง

สถานการณ์ของประเทศเป็นสถานการณ์ปฏิวัติกระแสสูง ข้อหนึ่งของสถานการณ์ปฏิวัติกระแสสูงก็คือ ประชาชนจะเกิดวิกฤตศรัทธาต่อรัฐบาลและจะเพิ่มมากขึ้นผกผันกับระยะเวลาในการบริหารชาติบ้านเมือง

วิกฤตศรัทธาย่อมนำมาซึ่งการไม่ยอมรับการปกครอง การไม่ยอมรับการปกครองทำให้ผู้ปกครองหมดความสามารถในการปกครอง และถ้ายังฝืนปกครองก็จะถูกประชาชนโค่นลงเป็นอิทัปปัจจยตา

พรรคประชาธิปัตย์ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของขบวนเผด็จการเหลือง ได้อำนาจบริหารมาด้วยมาตรการทางการทหารบวกกับมาตรการตุลาการภิวัฒน์แต่ด้วยสถานการณ์ปฏิวัติกระแสสูงแม้พรรคนี้จะมี “นายทหาร” และ “มือที่มองไม่เห็น” แบ็กอัพอยู่ก็ “ไปไม่รอด” หลังจากการ “ฆ่านกในกรง” ที่ราชประสงค์ แบบเดียวกับเหตุการณ์ 6 ต.ค. 2519 กรือเซะและตากใบ ทำให้ประชาชนฉันทานุมัติให้ “พรรคเพื่อไทย” ขึ้นมาเป็นรัฐบาล ภายหลังเจตนาประชาชนที่ให้พรรคเพื่อไทยสร้างประชาธิปไตยที่แท้จริงขึ้น (แต่ด้วยความไม่รู้วิชาจึงบอกเป็นรูปธรรมไม่ได้)

แต่โดย “ลักษณะจำเพาะ” ทางชนชั้นของพรรคเพื่อไทยซึ่งเป็นพรรคของชนชั้นกลาง (นายทุน) พรรคนี้จึง “ไม่มีความเข้าใจเพียงพอ” ต่อสภาพบังคับตามภาวะวิสัยของประชาชน นึกว่าการที่ประชาชนสนับสนุนตัวเองขึ้นมาเป็นรัฐบาล ก็เพราะประชาชนชอบฝ่ายตน โดยหารู้ไม่ว่าการฉันทานุมัติของประชาชนนั้นมีเงื่อนไข

การบริหารชาติบ้านเมืองภายใต้ระบอบเผด็จการที่ตกอยู่ภายใต้สถานการณ์ปฏิวัติกระแสสูง ทำให้พรรคเพื่อไทยถูกวิกฤตศรัทธาประชาชน “กร่อน” มากขึ้นเรื่อยๆ โดยที่ไม่รู้ตัว ดีที่ว่าเผด็จการฝ่ายเหลืองหมดความชอบธรรมในการปกครองและแสดงออกซึ่งความไร้เดียงสาในทางการเมืองให้ประชาชนเห็นบ่อยๆ จึงกลายเป็น“มุมกลับ” ให้เผด็จการแดงอยู่ได้โดยปริยาย (อย่างที่คุณโอ๊คทวิตเตอร์ให้รักษาคุณอภิสิทธิ์เอาไว้เป็นแนวร่วมมุมกลับนั่นแหละ)

ด้วยความหวาดระแวงว่าเผด็จการเหลืองจะใช้ทหารมาโค่น จึงทำให้รัฐบาลแดงเอาเงินภาษีราษฎรมาแบ็กอัพความเป็นรัฐบาลด้วยนโยบาย (ประชานิยม) “รับจำนำข้าว” การกระทำดังกล่าวก็เพื่อเอา “กำลังยุทธศาสตร์” คือ “ชาวนา”มาเป็นผนังทองแดงกำแพงเหล็กให้ฝ่ายตนไม่เพียงแต่เท่านั้นยัง “ปรับ ครม.” เพื่อแต่งหน้าทาปากให้ประชาชนมีความหวังใหม่ๆ ขึ้นมาโดยที่พวกเขาหารู้ไม่ว่าระบอบเผด็จการกำลังกินตัวรัฐบาลเหมือน “สมุจสมุทปบาท” ได้ชี้ไว้ นั่นหมายความว่า ไม่ว่าจะบริหารชาติบ้านเมืองไปอย่างไร ท้ายที่สุดพรรคเพื่อไทยก็ถูกประชาชนโค่นลงอยู่ดี

การที่ “กลุ่มพิทักษ์สยาม” ซึ่งนำโดย พล.อ.บุญเลิศ แก้วประสิทธิ์ ประกาศไม่เอานักการเมืองที่อยู่ในสภาปัจจุบัน ทำให้การเมืองของกลุ่มพิทักษ์สยามมีความเข้มแข็งทางการเมืองขึ้นมาทันที เพราะพูดถูกตามภาวะวิสัยหรือสถานการณ์ปฏิวัติกระแสสูง แต่พอ เสธ.อ้าย “เปิดหน้าไพ่” ด้วยการเอา “คนเหลือง” ที่ “ล้มเหลวทางการเมือง”มาร่วมด้วย ก็ทำให้การเมืองของกลุ่มพิทักษ์สยาม “อ่อนยวบ” ลงไปทันที ชุมนุมมวลชนโดยปราศจากแนวทางที่ถูกต้อง จึงไม่สามารถดึงคนส่วนใหญ่ที่ต้องการแนวทางใหม่ (สร้างประชาธิปไตย) ได้มากนัก เพราะสามัญสำนึกของคนเหล่านั้นเห็นว่า ถ้าขืนเข้าร่วมนอกจากจะไม่เกิดมรรคผลทางการเมืองแล้ว ก็ยังจะนำมาซึ่งการนองเลือดขึ้นมาอีก

การไม่เข้าร่วมทางการเมืองด้วย เพราะกลุ่มพิทักษ์สยามไม่มีแนวทางที่ถูกต้อง ก็เท่ากับเป็นการช่วยพรรคเพื่อไทยคลายการรัดของประชาชนไปได้อีกระยะหนึ่ง หรือเท่ากับว่า การชุมนุมโดยปราศจากแนวทาง คือ การชุมนุมที่เป็นแนวร่วมมุมกลับให้พรรคเพื่อไทย

“ปัญหาชาติ” ไม่ใช่อยู่ที่ “วิธีการ” แต่เป็นปัญหา “หลักการ”

พล.อ.เปรม เอาชนะคอมมิวนิสต์ไทยได้ก็ด้วยนโยบาย 66/23 นโยบายใต้ร่มเย็นก็อยู่ภายใต้ร่ม 66/23 แม้จะมีความพยายามในการรัฐประหารก็ไม่สามารถโค่น พล.อ.เปรม ลงได้ ดังนั้นนโยบายภายใต้แนวทางที่ถูกต้องจึงแก้ไขปัญหาได้เสมอไป

ถามว่าพวกกลุ่มพิทักษ์สยามมีแนวทางหรือไม่ ก็ต้องตอบว่าไม่มี หรือมีก็เพียงเพื่อการแย่งอำนาจของกลุ่มคนในระบอบเดียวกัน ความไร้เดียงสาดังกล่าวแม้พรรคเพื่อไทยจะถูกสถานการณ์ปฏิวัติกระแสสูงกดดันอยู่ ก็โค่นพรรคเพื่อไทยลงไม่ได้ เพราะชุมนุมโดยปราศจากแนวทางที่ถูกต้อง

ฝากบอกไปยังทั้งเหลืองและแดงว่า

ถ้า...ไม่มี “กระจก” เสียแล้ว

“ฝุ่น”

จะไปจับอะไร!

ไม่มีพวกเขาเป็น “เงื่อนไขความขัดแย้ง”เสียแล้ว

ประชาชนจะไปโค่นพวกเขาได้อย่างไร

ดังนั้น ปัญหาชาติจึงอยู่ที่การร่วมเป็นอำนาจอธิปไตยคนส่วนน้อยของทั้งเหลืองทั้งแดงถ้าอำนาจอธิปไตยเป็นของประชาชนเสียแล้ว ปัญหาชาติก็จะไม่มีตามมาเอง

นักการพนันที่ถูก “คนเชียร์แขก” เชียร์อัพคนดูมวยจะถูกปี่กลองเร้าย่อมมองไม่เห็นการ“หารายได้” ของผู้จัดฉันใด การ “อิน” กับ “ละครตบจูบ” ระหว่างเหลืองแดง ที่พวกเขา เหยาะ“โมหะ” ใส่อารมณ์ของพวกเรา ก็จะไปทำให้เรามองไม่เห็นปัญหาของระบอบเผด็จการฉันนั้น

การที่เรามองไม่เห็นปัญหา,ร่วมแก้ปัญหา เราก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของปัญหานั่นเอง