สันติภาพ เป็นเสถียรภาพของเศรษฐกิจ

โดย...วีระศักดิ์ โควสุรัตน์

แม้เศรษฐกิจจีนจะขยายตัวอย่างน่าตื่นตาตื่นใจใน 20 ปีที่ผ่านมา จนก้าวขึ้นเป็นอันดับ 2 ของโลกรองจากสหรัฐ (โดยไม่นับสหภาพยุโรป เพราะถือเป็นกลุ่มประเทศไม่ใช่ประเทศเดี่ยวๆ)

แต่ขนาดเศรษฐกิจสหรัฐก็ยังใหญ่กว่าจีนมาก ไม่ว่าจะโดยข้อมูลผลิตภัณฑ์มวลรวมของสำนักใด ธนาคารโลก หรือ IMF ก็ดี ขนาด GDP สหรัฐก็ใหญ่กว่าจีนประมาณ 3 เท่า ลำดับที่ 3 และ 4 สลับกันระหว่างญี่ปุ่นกับเยอรมนี ว่าไปแล้วขนาดเศรษฐกิจของแชมป์ทางเศรษฐกิจที่รองจากอันดับ 1 จัดอยู่ในกลุ่มหายใจรดต้นคอกันและกัน

เมื่อตรวจกล้ามเศรษฐกิจแล้วก็ลองตรวจกล้ามทางกำลังรบของแต่ละประเทศบ้าง จีนติดอันดับ 2 ของโลกแซงรัสเซียไปแล้ว และที่กำลังไล่หลังรัสเซียเข้ามาคือ อินเดีย ซึ่งแซงอังกฤษ ฝรั่งเศส เยอรมนี มาเรียบร้อย

ที่หนึ่งของโลกทางกำลังรบ ยังคงเป็นสหรัฐเหมือนเดิม!

ควรบอกด้วยว่า โดยไม่รวมอาวุธนิวเคลียร์กำลังรบ Top 20 เรียงลำดับกันต่อมาในเวลานี้ ได้แก่ บราซิล ญี่ปุ่น และตุรกี ครับ ตามด้วยอิสราเอล เกาหลีใต้ อิตาลี อินโดนีเซีย ปากีสถาน ไต้หวัน อียิปต์ อิหร่าน เม็กซิโก และเกาหลีเหนือ

ผมเคยเขียนถึงการก้าวขึ้นสู่ชาติมหาอำนาจทางเศรษฐกิจใหม่ คือ Brazil Russia India China หรือ BRIC แต่ยังไม่เคยพูดเรื่องกำลังรบที่ชาติกลุ่มนี้มีในครอบครอง

สิ่งที่คล้ายกันของชาติทั้งสี่นี้ ได้แก่ พื้นที่กว้างใหญ่ ประชากรมีมาก ทรัพยากรธรรมชาติเยอะ และมียุทธศาสตร์ที่เข้มแข็ง ทั้งทางบกและทางทะเล มีการค้นคว้าวิจัยทางวิทยาศาสตร์พื้นฐานมากมาย จึงมีพื้นฐานการพัฒนาตนเองที่พึ่งอารยธรรมตะวันตกน้อยลงมาโดยตลอด

สิ่งที่พี่เบิ้มหน้าใหม่เหล่านี้ ยังไม่เคยแสดงให้โลกสบายใจก็คือ ทักษะในการจัดการความขัดแย้ง ไม่ว่าจะในประเทศหรือระหว่างประเทศ พรมแดนที่กว้างใหญ่ ประวัติศาสตร์ที่ฝังรากลึก จะกลายเป็นชนวนให้ความขัดแย้งที่เคยซุกไว้ในกระเป๋า ปะทุขึ้นได้ง่ายๆ ในวันที่แต่ละชาติมีความเชื่อมั่นในกำลังรบและกำลังเศรษฐกิจของตนมากเกินไป

ความขัดแย้งในการอ้างสิทธิเหนือพื้นที่พิพาท ซึ่งมีทรัพยากรพลังงานอย่างก๊าซและน้ำมันในทะเลจีนใต้ ด้วยการส่งกำลังรบของตัวเองเข้าไปป้วนเปี้ยนในพื้นที่ทับซ้อน ทั้งโดยสหรัฐ จีน ฟิลิปปินส์ เวียดนาม การประท้วงขว้างปาโรงงานของญี่ปุ่นในจีน เพื่อแสดงความไม่พอใจเรื่องเกาะเตียวหยู หรือเกาะเซนกากุในทะเล ระหว่างจีนกับญี่ปุ่นก็ดี ความขุ่นเคืองบริเวณเกาะด็อกโดในทะเลจีนกับเกาหลีใต้เป็นตัวอย่างที่เห็นได้ว่า ล้วนเกิดขึ้นเพราะความเชื่อในกำลังรบและพรรคพวกที่สนับสนุนของคู่ขัดแย้งแทบทั้งนั้น

เพียงแต่วันนี้ คู่ขัดแย้งนอกจากจะรวยแล้วยังมีกำปั้นใหญ่ด้วย และที่เกี่ยวกับอาเซียนแหงๆ ตอนนี้คือ พื้นที่พิพาทอยู่รอบๆ อาเซียน หรือในเส้นทางค้าขายของอาเซียน บางเรื่องสมาชิกในอาเซียนยังเป็นคู่กรณีด้วยอีกต่างหาก

ร้านข้าวต้มร้านไหนมีคนชกกัน วิวาทกระชากคอเสื้อกัน บรรยากาศด้านธุรกิจการค้าก็หายจ้อยหมด สิงคโปร์จึงเฝ้ามองความตึงเครียดทางทะเลแถบนี้ใกล้ชิดมาก

นี่เองที่ทำให้ท่าเรือน้ำลึกฝั่งอันดามัน ไม่ว่าจะอยู่ในไทยหรือในพม่า จึงยิ่งมีความสำคัญ