มาฆบูชาร่วมอนุโมทนา กับชาวพุทธในอินเดีย(๗)

หากจะกล่าวเล่าเรื่องการจัดงานมาฆบูชา ณ วัดเวฬุวันมหาวิหาร อันเป็นวัดแห่งแรกในพระพุทธศาสนา ซึ่งเป็นสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ที่พระผู้มีพระภาคเจ้าของเราทรงประทับอยู่ในพรรษาที่ ๒, ๓, ๔, ๑๗ และ ๒๐ และเป็นสถานที่ก่อกำเนิดพระโอวาทปาฏิโมกข์ อันนำมาสู่ความสำคัญของวันมาฆบูชาที่ชาวพุทธควรแก่การระลึกถึง เพื่อการสักการบูชาในพระพุทธคุณ พระธรรมคุณ และสังฆคุณ ซึ่งคงจะแตกต่างไปจากการจัดงานที่นาคปุระ รัฐมหาราษฏระ เพราะสำหรับหัวใจหลักของการจัดงานมาฆบูชาโลก ณ วัดเวฬุวันมหาวิหารนั้น จะประสบความสำเร็จหรือไม่นั้น ก็ต้องขึ้นอยู่กับว่า “รัฐบาลอินเดียจะยินยอมให้เราจัดงานในสถานที่อุทยานป่าไม้เวฬุวัน ซึ่งในอดีตคือวัดเวฬุวันมหาวิหารได้หรือไม่...” และนี่เป็นคำถามที่เราต้องตั้งเป็นประเด็นสำคัญ ก่อนที่จะดำเนินการในส่วนใดๆ เพื่อนำเข้าสู่แผนการจัดงานมาฆบูชาโลกในชมพูทวีป ณ ประเทศอินเดีย ซึ่งเป็นการกล้าหาญอย่างยิ่งที่จะจัดงานดังกล่าว เพราะนับแต่พุทธศาสนาสูญหายไปจากชมพูทวีปในศตวรรษที่ 17 วัดเวฬุวันมหาวิหารก็กลับกลายไปสู่สวนอุทยานป่าไม้ และไม่เคยมีชาวพุทธกลุ่มใดเข้ามาประกอบศาสนกิจ จัดงานใดๆ ทางพุทธศาสนาอย่างเต็มรูปแบบอีกเลย จะมีบ้างคือการเดินทางจาริกมาเยือน กราบสักการะโดยทั่วไปอย่างที่เห็น แล้วก็จากไป แม้ในปัจจุบันก็คงเป็นเช่นนั้น เพราะนักจาริกแสวงบุญจากนานาชาติมักจะให้ความสำคัญกับพุทธคยา อันเป็นที่ตั้งของโพธิมณฑลสถานที่ตรัสรู้พระอนุตรสัมมาสัมโพธิญาณมากกว่า จึงทำให้พระนครราชคฤห์อันเป็นพระนครแห่งพระพุทธศาสนาในอดีต เป็นเพียงแค่เมืองผ่านของผู้มาเยือน ดังนั้น “เวฬุวัน” ในวันเพ็ญเดือน 3 หรือมาฆบูชาฤกษ์ จึงถูกชาวพุทธทอดทิ้งมายาวนาน โดยเฉพาะในยามค่ำคืนพระจันทร์เต็มดวง ทั้งนี้ด้วยเหตุปัจจัยหลายประการ ซึ่งจะกล่าวต่อไป...