ไม่ต้องรอ 2015

โดย...ธนพล ไชยภาษี

ไม่กี่วันก่อน แวะจอดรถข้างทางซื้อขนมข้างทางฝากเด็กๆ ที่บ้าน คนขายพูดไทยแปร่งๆ ถามไปถามมาได้คำตอบว่า สองผัวเมียคู่นี้มาจากพระตะบอง ประเทศกัมพูชา

ขณะที่รอขนมใส่ถุง มีสองสาวอีก 2 คนเดินเบียดมาด้านหลัง หูผมไม่ฝาดแน่นอนว่าสองสาวพูดกันเป็นภาษาพม่า และร้านค้าแถวนั้นก็มีป้ายบอกราคาเป็นภาษาพม่าเสียด้วย

ไม่กี่สัปดาห์ก่อน ร้านขายกล้วยทอดแถวพระราม 4 ที่แวะซื้อ คนขายก็ไม่ใช่คนไทย บอกว่าเป็นคนมอญ ข้ามมาจากฝั่งพม่าเหมือนกัน

และไม่กี่สัปดาห์ก่อนเหมือนกัน แวะกินข้าวที่ห้างห้างหนึ่ง คนขายในฟู้ดคอร์ตก็พูดไทยแปร่งๆ สอบถามได้ความว่ามาจากกัมพูชาอีกแล้ว

แวะเติมน้ำมันที่ปั๊มประจำ จากเดิมที่เด็กปั๊มเป็นเด็กไทย แต่เดี๋ยวนี้ก็เป็นพม่า เป็นกะเหรี่ยงกันหมดแล้ว บอกว่าเติม 1,000 บาท เด็กทำหน้างงๆ แล้วจะเติมให้ถูกไหม ก็ต้องคอยยืนกำกับกันไป

ดั่งที่พาดหัวไว้เลยครับ ว่าสำหรับเมืองไทยตอนนี้ ไม่ต้องรอให้ถึงปี 2015 ที่อาเซียนจะเข้าสู่การเป็นประชาคมเศรษฐกิจเสรีที่แรงงานจะเดินทางไปมาข้ามพรมแดนกันได้ แต่ทุกวันนี้ในเมืองไทยโดยเฉพาะในเมืองใหญ่ๆ หลายแห่ง กลายเป็นแหล่งแรงงานหลายสัญชาติกันไปแล้ว เมืองไทยก้าวหน้าแซงหน้าอาเซียนไปนานแล้วในแง่ของความหลากหลายของแรงงาน

ถามว่าแรงงานไทยไปไหนกันหมด สงสัยจะไปทำงานในโรงงานกันหมด สำหรับแรงงานพม่า แรงงานเขมรที่ทำงานในโรงงานอุตสาหกรรมบางอย่างที่คนไทยไม่ทำผมก็พอเข้าใจ แต่ที่คนกัมพูชา คนมอญ มาขายกล้วยทอด ขายขนมข้างทางนี่ เข้าขั้นเป็นเจ้าของกิจการทีเดียวครับ เห็นแล้วก็น่าทึ่งมากที่คนต่างด้าวเริ่มขยับสู่การเป็นเจ้าของกิจการเล็กๆ ได้อย่างเสรีกันแล้ว นอกเหนือจากการเป็นแรงงานในโรงงาน หรือเป็นคนรับใช้ตามบ้าน

นึกไม่ออกครับ หลังปี 2015 ผมจะเจอกับคนสัญชาติอะไรอีก และอาจจะเจอคนต่างชาติในระดับงานที่ไม่ใช่คนขายกล้วยทอด ขายขนมข้างทางเป็นแน่

ต่อไปพนักงานห้างอาจจะเป็นคนอินโดนีเซีย เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์อาจจะเป็นฟิลิปปินส์ หมอที่ตรวจคนไข้อาจจะเป็นคนสิงคโปร์ก็ได้

แล้วจะเกิดอะไรขึ้นกับแรงงานไทย มีแต่คนบอกให้แรงงานไทยเตรียมตัวให้ดีกับปี 2015 นี้ และต้องเตรียมตัวอะไรบ้าง

ประการแรก ก็ต้องเร่งสร้างคุณค่าให้กับตัวเองให้เร็วที่สุดครับ นั่นก็คือ เร่งสร้างความเชี่ยวชาญเฉพาะด้านให้กับตัวเอง นายจ้างจะได้ง้อเรา

ประการที่สอง ภาษาอังกฤษครับ ถือเป็นจุดอ่อนของคนไทยมาก คนไทยพูดอังกฤษได้บ้าง แต่พอถูๆ ไถๆ ซึ่งจริงๆ ไม่พอหรอกครับ ยิ่งใครอยากจะติดปีกลุยไปในอาเซียน ภาษาอังกฤษต้องเป๊ะจริงๆ อ่าน พูด เขียน ฟัง ต้องได้ในระดับดีมาก ใช้การได้จริง ไม่ใช่แค่พูดได้นิดๆ หน่อยๆ แล้วก็เขียนลงไปในใบสมัครงานว่า “ได้” เหมือนที่คนไทยชอบทำกันในทุกวันนี้

ส่วนตอนนี้ ผมก็ขอเวลาทำความคุ้นเคยกับการใช้ชีวิตกับชาวต่างด้าวเสียก่อนที่เราจะเจอของจริงในปี 2015 ครับ!